Alexander blogt

Missing: Tine

2012-01-09T18:54:00.002+01:00

Lieve Tine Brutsaert,
Lieve eventjes vermiste en helaas levenloos teruggevonden Tine,

Ik kende je niet. Woonde niet in jouw stad. Had je nooit op tv gezien, of ergens anders. Ik miste je hoegenaamd niet. Maar sinds je verdween kende ik je wel. Want toen je verdween kwam je wél op tv, was je wél in mijn stad, leerde ik je kennen en miste ik je.

(Heb je nog geweten dat duizenden mensen je plotseling kenden, Tine? Dat ze bezorgd om je waren? Vast niet.)

Ik leerde je kennen op een nieuwssite. Mijn kennismaking met jou was er eerlijk gezegd een onbewuste. Ik bedoel: als men me had gevraagd naar je naam, ik had 'm wel ongeveer geweten maar niet helemaal precies. En hetzelfde gold voor de foto waarvan je Missingbericht vergezeld ging. Ik zag je gezicht tot voor kort niet helder voor me en dat spijt me.

Nee, tot voor een uur geleden kon ik me je gezicht niet helder voor de geest halen. Tot voor een uur geleden toen ik een A4 van jou aan een muur in mijn stad zag hangen. Missing, terwijl je al gevonden was. Treurig. Ik trok je zachtjes van de muur en stopte je in m'n jaszak. Ik dekte je warm toe en wilde er voor je zijn. Maar ik wist ook, ik was te laat.

Je lijkt me een innemend meisje, Tine, als ik je hier zo op mijn bed zie liggen. Je foto laat een stuk van je tanden bloot, je hebt een goeiig gezicht. Niet ongelukkig, nee, dat zou ik nooit vermoeden. Maar wat is er dan met je gebeurd?

Je werd voor het laatst gezien in de namiddag van 2 januari, je kwam van de dokter. Voor een onbekende is dat het enige mogelijke teken aan de wand. Want op basis van de beschrijving van de kleren die je droeg, zou geen mens iets vermoeden. Je droeg mooie bruine botten en een ring.

Je foto zorgt ervoor dat ik alsnog persoonlijk word aangegrepen door je dood. Goedaardige meisjes mogen niet dood, er moet altijd iemand voor hen zijn, om hen in te stoppen en hen een knuffel te geven.
Ik mag er niet aan denken dat er niemand voor je was.

Het ga je goed, Tine.
Je zal nooit voor niets gestorven zijn.

Veel liefs,

Alexander

Op de aandachtshoerderij

2012-01-02T14:48:00.002+01:00

Haha, jongens en meisjes, is het niet ongelooflijk dat die Twitter me nog steeds in een houdgreep heeft? In een steeds strakkere houdgreep nog wel. Ik ben me zo aan het aanstellen! Ik ben een aandachtshoer, ja, ik ben streng voor mezelf. Waarom? Omdat ik nooit een aandachtshoer heb willen zijn natuurlijk. Een hoer. Komaan, daar moet ik toch geen tekeningetje bij maken?

Het zou ronduit grof en kort door de bocht zijn om alle Twitteraars nu even heel goedkoop aandachtshoeren te noemen. Dat ga ik dan ook niet doen, al zou ik met een dergelijke provocatie misschien wat naambekendheid verwerven (want ja, ik zal deze tekst op Twitter posten en proberen om 'm zo goed mogelijk in the picture te spelen middels bepaalde hashtags ofzo - ik zie wel). En laat dat nu net de reden zijn waarom ik steeds vaker op die onnozele Twitter zit en domme tweets probeer te bedenken. "Zie mij! Zie mij! Ik ben Ali en ik wil dat jullie mij leren kennen. Of toch op z'n minst mijn blog lezen. Omdat ik aspiraties heb als schrijver-jouranlst en via Twitter daartoe stapjes in de goede richting hoop te zetten. Ik weet van anderen dat ze het ook op die manier proberen."

(A propos, nu ik het spreekwoordelijk over hoeren heb: is Hot Marijke eigenlijk een échte hoer? Dat is geen provocatie. Ze doet aan SM en ontvangt gasten tegen betaling. Dat is toch prostitutie, of ken ik er niks van? Is dat misschien escorte of nog iets anders? Ik ken er niks van.

Dat ik Hot Marijke onlangs een klein beetje geschoffeerd heb was wel leuk. Dat ik mijn uithaal postte op Twitter en dat die haar onder ogen kwam. Dat ze het zelf tweette richting de andere bekenderikken die ik in mijn tekst had aangehaald. En dat ze me nu op Twitter volgt. Dat kan ik toch een heel klein beetje een doorbraak noemen, of niet? Nee, waarschijnlijk is daar nog veel meer voor nodig. Een waar en weldoordacht Twitterbombardement.

(Staat u me overigens een grapje toe: wanneer ik een afbeelding in mijn tekst voeg, moet ik beslissen waar deze komt te staan en op welke grote. Voor bovenstaande van Hot Marijke koos ik voor 'klein' en 'rechts', en laat dat nu net zijn wat ze in het echt ook is. Haha.)

Maar om terug te komen op mijn aanzet: ik ben dus een echte aandachtshoer, hé? Dat me dat zo bezighoudt, die mogelijke naambekendheid via Twitter. @inebenzine, een Twitterfan en kennis van me - echte naam: Ine Peers -, heeft haar job te danken aan Twitter. Stel dat mij dat lukt, een job vinden via Twitter, zou dat toch heel wat zijn. Daarom dus dat ik me in de kijker wil spelen, wat overigens niet evident lijkt, voorlopig. Ik zit aan een schamele 59 followers, waaronder, met permissie, een hoop oninteressant volk. En er is ook geen hond die mijn lullige boodschappen retweet. Ik zou er, mocht ik in een minder bloeiende levensfase zitten, enorm triest van worden, maar dat is nu niet het geval. Enkel die Twitter als medium zet me aan het denken. En mijn oordeel erover is eerder negatief dan positief, al schuift het, tot mijn ontzetting, gestaag naar het midden op. (Ken ik mezelf dan zo slecht?)

Wie ook veel aandacht wil is Duchka Walraet. (Bij deze, beste Duchka: 't is graag gedaan.) Zij is een fervente Twitteraarster die de polemiek niet uit de weg gaat. Een tijdje geleden haalde ze via Twitter keihard uit naar Bart De Wever en haalde daarmee - ze kon het zelf niet geloven - 'Vlaanderen Vandaag' op VT4. Daarop stuurde ze dan deze ironische boodschap de wereld in. Niet slecht gedaan, me dunkt. Goed gemaakt, compact en behoorlijk aanstellerig. Iets om op te pikken en te verspreiden kortom. Wat ook gebeurde, geloof ik (ik zat in die periode nog niet veel op Twitter).
Ik zou Duchka Walraet overigens terloops ook een aandachtshoer kunnen noemen, maar dat zal ik maar niet doen. Het zou laf zijn om zoiets te zeggen, al was het maar omdat ik haar nog nooit heb ontmoet. Wel hebben we al onpersoonlijke berichtjes over en weer gestuurd, waarbij ik me een sollicitant voelde die de aandacht probeert te trekken van iemand die enkele treden hoger staat op de ladder naar eeuwige roem.

Twitter is dus eigenlijk ook behoorlijk vernederend, en ik moet me ernstig de vraag stellen of ik door een online medium vernederd wil worden. Ik weet zeker van niet, maar in deze moet ik eerlijk zijn en zeggen dat ik toch vooral mezelf verneder. Het ben ik die hengelt naar aandacht en goedkeuring. En ik zoek zelf het contact op in de hoop door iemand 'opgepikt' te worden. Michel Baeten, de populairste doch voorts onbekende twitteraar @mbaeten, heeft, geloof ik, al een mediacarrière aangeboden gekregen, die hij evenwel afsloeg. Zou het voor mij het summum zijn om een mediacarrière aangeboden te krijgen? Nee, ik geloof van niet.

Maar een schrijver-columnist-journalist worden - zoals mijn grote held hiernaast -, dat zie ik dan wel weer zitten, denk ik. Liefst van al ook redelijk anoniem. In tijden waarin nog amper lange teksten gelezen worden. (Als u zelf hier bent aanbeland, wil u dan alstublieft een reactie achterlaten, al is het maar een 'x'? Maar zet er dan ook uw naam bij, want anders weet ik het niet eens zeker, dat u het bent.)

En ik post dit dus wel degelijk ook op Twitter (én Facebook). Om consequent te zijn. En omdat die zelfvernedering minder erg is dan ze klinkt.

Ook hoop ik eens in een #FF-tweet terecht te komen, de code die populaire mensen gebruiken om andere Twitteraars onder de aandacht te brengen onder het mom van: 'deze hier is ook interessant, hij verdient een duwthe in de rug'. Laat dat mijn doel zijn voor de maand januari, in een #FF belanden. Als me dat niet lukt, moet ik misschien toch maar mijn conclusies trekken en de Twitterduer achter me dichttrekken.

Het gezeik van Hot Marijke

2011-12-30T00:03:00.002+01:00

Twitter. Tja. Enkele dagen geleden schreef ik er al een schabouwelijke tekst over (die ik puur uit ijdelheid toch postte) en vandaag ben ik er opnieuw mee bezig. Was mijn conclusie vorige keer dat Twitter bullshit is en ik er daarom op neer kijk, dan stel ik vandaag opnieuw dat Twitter bullshit is, maar ben ik veeleer, euh, verwonderd over dit grensverleggend banale fenomeen.

Verwonderd omdat het (nog steeds) serieus wordt genomen. Omdat mensen die ik inschat als intelligent er uren van hun tijd mee verdoen. Nu ben ik zelf de laatste om te beweren dat een mens zijn tijd 'nuttig' moet besteden, maar om het half uur een tweet, dan klopt er iets neet.

Onder de strafste BV's zijn Chris Van den Abeele, (pdw), Koen Fillet en, euh, Hot Marijke. En wat die laatste betreft: sinds ik die 'volg(de)' lijkt het wel alsof ik voor eens en voor altijd tot het besef ben gekomen dat ik niet zomaar eender wie in mijn leven kan toelaten. Op Facebook heb ik al hetzelfde ondervonden, daar 'defriend' ik ook weleens een onverlaat. Unfollowen op Twitter is gelukkig nog makkelijker. Ik bedank dus voor het dagelijks gezwets van Hot Marijke op mijn scherm.

Met wie ik ook te maken kreeg toen ik Twitter exploreerde was @mbaeten, Twittercode voor ene Michel Baeten. Nooit gehoord van die mens was ik verbaasd dat die gevolgd werd door zowat mijn voltallige klantenbestand. Wie mocht die belangrijke mens wel wezen? Google leerde het me.

Michel Baeten is, hou even de adem in, de Meest Inspirerende (Vlaamse) Twitteraar. Dat blijkt uit een 'onderzoek' van Radio 1. Inspirerend. Een inspirerende Twitteraar. Wat moet een mens zich dààr bij voorstellen? Of moeten we dat woord 'inspirerend' niet te letterlijk nemen? Een follow @mbaeten drong zich hoe dan ook op en consternatie was mijn deel toen ik de onnozelheden las die deze Michel de wereld instuurt. Het begrip 'inspirerend' kreeg heel even een geheel nieuwe betekenis. Ik twitterde deze Baeten op de man af wat dat schuift, zo tientallen tweets per dag, en kreeg als antwoord: 'in natura', pretentieloos. Oh well.

Twitter, het is echt niks voor mij. Ik scroll maar wat, rol met mijn ogen en retweet hier en daar een waarheid of onnozelheid. De kont van Hot Marijke, een flater van Leterme, het is tijdverlies zoals ik nooit eerder tijd verloor. En toch wordt er gewichtig beweerd dat sommige mensen op Twitter hun 'informatie' halen. Afgaande op de populariteit van @mbaeten krijg ik toch vooral de indruk dat mensen er terechtkomen door een soort doorgedreven intellectuele verveling en een drang naar zelfpromotie. Zoals ikzelf wellicht.

Het moet volstaan om te besluiten met een tweet van Bernard Pivot, een 76-jarige Franse journalist: "Il faudrait que je twittasse combien de fois par jour et par nuit pour être considéré comme un abonné sérieux?"
Dit vat het prachtig samen. Het je ne sais quoi van Twitter is enorm. Enorm enorm.

Stakers

2011-12-23T01:53:00.002+01:00

(Er wordt vandaag massaal gestaakt naar aanleiding van de pensioenmaatregelen van Minister Vincent Van Quickenborne.)

Kijk hen daar staan op het plein, de mannetjes in rood en groen: de vakbond. Wie? Wel, de vakbond, de mensen die dertig jaar willen werken en dertig jaar pensioen willen. De mannetjes en vrouwtjes die op 50 van hun pensioen beginnen dromen en het dan al op een uitbollen zetten. Bijscholing? Daar zijn zij te oud voor. Flexibiliteit? Daar zijn zij te oud voor. Waar zij niet te oud voor zijn, zijn reisjes naar warme landen en spelen met de kleinkinderen. Dertig jaar pensioen, hen getrakteerd door hun eigen kinderen die dan voor de gezelligheid heel wat jaren langer zullen werken dan hun ouders.

Ik heb totaal geen begrip voor de staking van de mensen die niet kunnen aanvaarden dat zij tot 60 à 62 zullen moeten werken. De wettelijke pensioenleeftijd is 65, hun eigen ouders kunnen daar nog van meespreken. Jammer dus dat voorgaande regeringen het zover hebben laten komen dat die zes en die vijf omgedraaid raakten in de koppige koppen van die werknemers tegen wil en dank. Die sukkels begonnen derhalve van 56 te dromen en gingen hun irrealistische verwachtingen voor waar nemen tot ze zichzelf gebrainwasht hadden. Want zie ze daar nu staan op dat plein. In hun grote gelijk, met hun verworven rechten, ballonnen en spandoeken. Het moet zo vreselijk moeilijk zijn voor een nog werkende 55-jarige in pensioenmodus om zich elke morgen uit bed te hijsen. Ocharme, geef die man gauw zijn brugpensioen, hij heeft nog slechts dertig jaren te leven.

Het verschil tussen het laatste maandloon en het pensioen van een gepensioneerde jonger dan 60 zou (nog) groter moeten zijn dan het nu al is. Zodat het pijn doet, bruggepensioneerd zijn. Zodat meneer 's morgens uit bed komt en beseft dat hij het kalm aan zal moeten doen met zijn zeeën van tijd, want dat hij met zijn 800 à 900 euro per maand niet ver zal lopen. De bruggepensioneerde op een sukkeldrafje naar het OCMW en ik die hem daar opwacht om hem uit te lachen. Ik laat mijn fantasie ook maar op hol slaan. En ik overdrijf natuurlijk enorm.

Trouwens: ik vulde gisteren de Pop Poll van Humo in. Lul van het jaar? Rudy De Leeuw. Natuurlijk zat die naam vers in mijn geheugen, die boer is dagelijks op tv, maar aan het eind van het jaar vergeet men ook de lullen van voorgaande maanden al wat makkelijker. Desalniettemin is die vent steeds langer een onuitstaanbare kletskop die als vakbondsleider uiteraard een prima maandlooon opstrijkt en kennelijk zelf tot zijn 65 voor zijn verworven rechten zal blijven strijden. Om op zijn 66 aan een hartaanval te bezwijken.

Dat ze er dus maar snel mee stoppen, het bont uitgedoste plebs, en terugkeren naar hun werkplaats. Die mensen hebben niks te zoeken op straat op een doordeweekse donderdag. Ik zal straks de bus niet kunnen nemen, mijn favoriete nieuwssite ligt zo goed als plat, mijn favoriete radioprogramma werd niet uitgezonden en mijn zoektocht naar werk wordt er ook niet gezelliger op. Want ja, ik zoek dus werk terwijl zij het hunne liever achter zich laten. Ik wens hen hun ontslag toe en mezelf hun stoel, want het is verdomme niet gemakkelijk voor een jongere om een job te vinden. En enqûeteur in een callcenter is ook niets voor de eeuwigheid.

Nee, ik heb hier geen begrip voor, verwenderikken in rood en groen, kleine burgermannetjes. Voor mijn part spelen we straks van generatieconflictje. U zal zich daarvoor wel flexibel moeten opstellen.

De Onkelinxen

2011-12-07T13:58:00.002+01:00

Een van mijn favoriete Belgische politici is zonder twijfel Laurette Onkelinx. Lauretteketet Onkelinks. Laurette De Mar. Maar niet enkel omwille van de onnozele woordspelingen die ik met haar naam kan maken - ik ga eens op een anagram broeden -, nee, Laurette heeft ook een expressie, een lichaamstaal die mij geweldig aanstaat. Die furie, dat drama en dat Nederlandse gehakkel van haar waardoor ze nog meer met haar handen gaat gebaren. Heerlijk.

Want ik moet wel zeggen: vooral wanneer ze zich van het Nederlands - Vlaams! - bedient, vind ik haar de max. Hoe ze die taal gewoon keihard niét machtig is en hoe ik haar kan zien sakkeren omdat ze die taal vroeg of laat toch maar eens een beetje onder de knie zal moeten krijgen. Balen voor haar, want we leven in een land waarin belangrijke mensen steeds nadrukkelijker au moins un petit peu bilingue moeten zijn. Nog niet eens zo'n gekke eis voor een topfunctie als Federaal Minister van Volksgezondheid als je je bedenkt dat er tegenwoordig voor de meest onnozele jobs tweetaligheid gevraagd wordt. Dat een Federale Minister, ook wel Excellentie genoemd, daar dan zo'n moeite mee heeft, het zou niet mogen zijn.

Maar daar begint mijn fascinatie voor Laurette en haar taalprobleem nog maar. Mensen die het een beetje volgen weten immers dat haar vader, Gaston, een Vlaming is. Uit het Limburgse Jeuk. Hij kon in de jaren vijftig net over de taalgrens in de mijnen aan de slag en stichtte vervolgens een gezin in Ougrée nabij Seraing. Zijn vrouw was een Française van Algerijnse afkomst en met haar sprak hij Frans. Met zijn collega's sprak hij

Frans. Met zijn bazen sprak hij Frans. En ook met zijn kinderen sprak hij Frans. Nooit Nederlands, zijn moedertaal. Nooit, echt niet. Want Laurette kent van thuis uit geen gebenedijd woord in de taal die Hendrik Conscience - dat uitgerekend die mens een Franse naam had, dat is toch van een ironie - onze voorouders inlepelde. Hoe ik dat weet? Niet. Maar ik hoor het. En u ook.

Hier botsen we trouwens op een eigenaardige paradox. Vlamingen vinden Franstaligen die geen Nederlands spreken namelijk vaak lui of arrogant, maar een hoop Walen, bijna één op vijf, zijn van Vlaamse origine. Veel van deze 'migranten' hebben gewoonweg hun Vlaams 'opgegeven' eens ze in Wallonië voet aan de grond kregen. Dit detail wordt vaak vergeten als het over taalkwesties gaat. Laurette Onkelinx - de dochter van een Vlaming - heeft thuis nooit Nederlands gehoord. Dat zij dan zowat het slechtst Nederlands spreekt van alle Franstalige politici is eigenlijk niet minder dan een 'schaam', maar dan vooral ook voor haar vader. Ging Gaston Onkelinx dan nooit eens met zijn kinderen bij iemand op bezoek in Jeuk? Merkwaardig. Ik zou het hem graag eens willen vragen.

In een aflevering van 'Arm Wallonië' - de in drie afleveringen uitgezonden verfilming van het gelijknamige en uitstekende boek van journalist Pascal Verbeken - reden de makers mee met Gaston Onkelinx door het centrum van Seraing.

Daar had Onkelinx zelf als PS-politicus naam gemaakt en hij had het er als Vlaming zelfs tot burgemeester geschopt. Bij de aanblik van enkele verloederde panden langs de hoofdstraat - het gaat niet goed in Seraing - werd hij bijna emotioneel. Hij sprak in een schokkerig Nederlands over de vergane glorie en schakelde daarbij geregeld over op het Frans. Dit zegde veel over deze man, die enkel Nederlands sprak om de reportagemakers van dienst te zijn, maar het merkbaar niet meer gewoon was om zijn moedertaal te spreken. In combinatie met de miezerigheid van de straten vormde dit een mistroostig maar sterk tv-moment.

En het zijn zulke fragmenten, wetenswaardigheden en geschiedenissen, zoals bovenstaande, die mijn fascinatie voor de familie Onkelinx, en dan vooral ook voor Excellentie Laurette, aanwakkeren. Weinig politici die zo'n Belgische geschiedenis met zich meedragen als zij. Op een bepaalde manier representeert Onkelinx zelfs het Belgische drama. Een Waalse van de eerste generatie, om die term te gebruiken, die het heeft (of had) over Plan B - de splitsing van het land - en maandenlang in de clinch gaat (of ging) met Vlaamse politici van alle strekkingen. Wat zou haar Vlaamse vader daar nu eigenlijk van gedacht hebben? Zou hij nagedacht hebben over de nalatigheid die hij beging door zijn kinderen geen Vlaams te leren? Ik zou daar graag eens ergens een dubbelinterview over lezen.

Meuris

2011-12-03T22:44:00.004+01:00

Hij heeft zoiets van. Jammer. Nog een tweede keer heeft hij zoiets van. Lijkt me nochtans niks voor hem. Maar goed, ik doe dan ook maar eens mee, voor de gelegenheid: ik heb zoiets van, Stijn Meuris is echt wel een intrigerende man.

Tot dat besluit was ik al gekomen vòòr ik de Belpopreportage over zijn hobbelige pad in de Vlaamse rock 'n' roll zag. Ook tien jaar geleden vond ik Stijn Meuris al een interessante figuur. Zoals hij zich ook toen al quasi on-Vlaams blootgaf.
Ergens in een map bewaar ik een Humo-interview met hem uit 1999 naar aanleiding van de nieuwe Noordkaapplaat, 'Massis'. Hij heeft het daarin over de nerd die hij was, net als in de Belpopreportage trouwens. Een nerd met een dikke bril. On-Belgisch. Eerder Duits, zou ik zeggen. Daarom ook vraag ik me onwillekeurig af hoe deze dwarse schuimbekker aan het provinciale Noord-Limburg is kunnen ontspruiten (waarmee ik verder niks over Noord-Limburg wil zeggen, het had net zo goed West-Vlaanderen kunnen zijn, maar niet Antwerpen, als u begrijpt wat ik bedoel).

En overigens zijn die roots enorm belangrijk voor Meuris en zijn gehele aan-de-weg-getimmer. Alsof hij enkel vanwege zijn geboortestreek al op achtervolgen was aangewezen. De achtervolging in de jaren 90 op bijvoorbeeld Tom Barman uit Antwerpen, die ten andere valsspeelde, want in het Engels zong. (Dat dEUS meer succes had dan Noordkaap is ook echt een frustratie geweest van Stijn Meuris.) Meuris daarentegen koos als koppige einzelgänger voor het Nederlands omdat hem dat omwille van taalkundige redenen beter uitkwam. Een hele goeie zet natuurlijk want als ik Meuris nu nog intrigerend vind, en hij nog relevant is, dan is dat enkel omdat ik doorheen de jaren zijn teksten altijd zo goed begrepen heb. De teksten van Stijn Meuris - van Noordkaap en Monza - zijn misschien wel de liedjesteksten die ik het allerbest begrijp. 'Naar Men Zegt', bijvoorbeeld, over de zelfmoord van zijn vriendin. Respect heb ik daarvoor, een woord dat ik niet vaak gebruik.

En omdat ik die teksten zo goed begrijp, meen ik een inkijk te hebben in de 'ziel' van deze Stijn Meuris. Een underdog, een nerd, tegen wil en dank. Maar vooral ook een backbencher die onverwacht en ongevraagd het voortouw neemt op de barricades. Iemand extreem oncool die daar ook nog eens lak aan heeft. Ik heb hem fatsoenlijk leren kennen ten tijde van 'Massis', met singles als 'Pretentious Moi' en 'Geweldig Mooi Lied', en vervolgens heb ik 'Massis' uit de bib ontleend. Ik vond dat, toen al, een goeie plaat. Omdat ik begreep wat hij zong en bewondering had voor waar hij het over durfde te hebben. In het Nederlands. Spiernaakt. Ik was dat niet gewend. Ik hield van die duidelijkheid.

En hoe hij in datzelfde interview vertelde over de tragische persoon John Massis, naar wie hij de plaat had vernoemd en over dewelke er een schitterend titelnummer op staat. En hoe hij, geloof ik, ik ben niet zeker, bijna exhibitionistisch uitlegde dat hij zich in die Massis herkende. Dat is zò waar. Ook Stijn is een drama queen, een clown met veel bekijks. Want is er objectief bekeken iets onnozelers dan een Nederlandstalig groepje met een confituurbril van een frontman en met vooral een Sturm und Drang - een term die hij zelf heel graag gebruikt - die bijna potsierlijk aandoet omdat ze toch maar ternauwernood tot Rock Werchter kan leiden? Welja, in de jaren 90 kwam je daar nog mee weg, toen het voor een Belgische groep nog 'straf' was om Rock Werchter (Torhout/Werchter) te halen, maar anno 2011 zie ik het niet meer op die manier gebeuren, Sturm und Drang. Wat is dat nog, Sturm und Drang, in een postmoderne westerse wereld vol cynisme? Het kapitalisme redden?

Maar om Stijn Meuris om dat alles ook écht een clown te vinden - en zo zijn er heel veel mensen; you'd love to hate Stijn Meuris - dat is een bijna snobistische redenering. Wie Stijn Meuris een aansteller vindt, heeft Stijn Meuris niet begrepen. Want Stijn Meuris is een eerlijke mens met, klaarblijkelijk, een missie, nog steeds quasi gespeend van ironie. Als hij "Wie danst er nog?" brult (zie het gelijknamige nummer uit de uitstekende plaat 'Attica!'), dan wil die man daar ook een antwoord op. Of als hij in zijn teksten soms kritisch is voor onze maatschappij dan lijkt hij bijna een politicus, wat zich ook vertaalde in zijn wat onbezonnen oproep om op 13 juni 2010 niet te gaan stemmen, en later tijdens onze legendarische regeringsonderhandelingen in een nieuwe oproep om te gaan betogen tegen die hele farce. In weze is Meuris gewoon geëngageerd.

Ten slotte is het ook jammer dat Monza moest ophouden te bestaan en vooral ook dat 'Attica!', hun derde en laatste plaat, flopte. Terwijl die net zeer goed was, ik luister er nog geregeld naar. Want naast een drama queen, een exhibitionist en een confituurbril is Meuris ook een goeie songschrijver. Ik vind dat dat te weinig over hem wordt gezegd of gezegd is geweest.
En Meuris zal het daar misschien mee eens zijn, maar er desondanks nooit aan denken de muziek op te geven. Dat laatste zegt hij ook in de Belpopreportage. Nee, Stijn zal moedig voortdabberen. Alleen in de woestijn als het moet. En dat vind ik zo cool aan hem.

dEUS I en II

2011-12-03T22:43:00.003+01:00

'Keep You Close', kruipt maar niet onder mijn vel, Rudi. 'Keep You Close' kruipt maar niet onder mijn vel. Ze is goed, ze is echt wel goed, maar onder mijn vel kruipt ze niet.
Ik hoor een gerouleerde groep met zeer begaafde muzikanten die weten hoe ze een goeie compositie in elkaar moeten steken. Het titelnummer van de plaat is prachtig, dat wil ik graag expliciet gezegd hebben. Dat nummer kruipt onder mijn vel. De rest, echter, doet dat minder, helaas.

Vandaag heb ik opnieuw veel recensies over 'Keep You Close' gelezen. De afgelopen weken heb ik ook veel interviews met Tom Barman bekeken en gelezen. Zowel qua recensies als interviews ben ik nu wel verzadigd, maar die recensies zijn interessant genoeg om uitgebreid bij stil te staan. Omdat ik er zo veel bemerkingen bij heb, zinnetjes die me fascineren, telkens weer dezelfde conclusies, het dwepen met de Grootste Groep van België, op een Nederlandse site zelfs "één van de Grootste Groepen van Europa."

Ik denk dat de persoon van Tom Barman heel veel recensenten geweldig blijft fascineren. Een rockster in Vlaanderen, quoi. Omdat we er inderdaad zo geen andere hebben. En Barman is dat dan wél. Geen clownesk warhoofd zoals Arno. Barman de rockster mààkt dEUS en als elke dEUS-cd much anticipated is, ligt dat vooral aan hem en zijn drukke, communicatieve, wat 'vuile' en dus spraakmakende persoonlijkheid.

En ook omdat dEUS in de jaren 90 een gat opvulde in een Vlaams rocklandschap dat blijkbaar de verdroogde savanne tegemoet ging. 'Worst Case Scenario', 'In A Bar, Under The Sea', telkens wordt er door recensenten overduidelijk met heimwee naar gerefereerd. Heimwee naar de 'wilde' groep die dEUS toen was, toen al (of vooral) vreselijk fascinerend. En dat gevoel wil men niet kwijt, dat moet warmgehouden worden. Een wens die 'Keep You Close' niet inlost omdat dEUS anno 2011 niet langer 'vuil' en onvoorspelbaar is, maar wel berekender en gepolijst.

Waar overigens niks mis mee is. Maar recensenten moeten het stilaan afleren om steeds weer naar die 'dEUS I'-periode te verlangen. De groep op 'Keep You Close' is 'dEUS II', gewoon een ander gegeven. Waarom ik zeg dat ze naar 'dEUS I' verlangen? ('Worst Case Scenario', 'In A Bar', 'The Ideal Crash, met weirdo's als Stef Kamil Carlens en Danny Mommens, zelfs nog oerlid Rudy Trouvé die bang was van succes; de 'spannende jaren' zeg maar, het jong geweld) Gewoon omdat je dat tussen de lijnen leest. Altijd. 'The

Ideal Crash' wordt beschouwd als de beste dEUS-plaat, ook dat staat tussen de lijnen te lezen. En ze hebben daarin gelijk, de recensenten. Een plaat van het niveau van 'The Ideal Crash' maakt dEUS waarschijnlijk niet meer. Ze zijn daarvoor te, ik kies mijn adjectief zorgvuldig, bezadigd geworden. De initiële Sturm und Drang is gaan liggen, ook al beweert Barman onverzettelijk van niet. Men hoeft echter maar naar de mighty Mauro Pawlowski te kijken om te weten dat dEUS niet meer 'onvoorspelbaar' is. Mauro Pawlowski zal wel onvoorspelbaar zijn in zijn solo-projecten, zo lijkt hij als dEUS-gitarist te communiceren. Bij dEUS is Mauro gewoon de meestergitarist van dienst. Graag gedaan hoor en leuk optreden met Tommy en de mannen, maar de passie en het vuur? Ogenschijnlijk niet, nee.
En daar is 'Keep You Close' dan het weliswaar oerdegelijke resultaat van. Een plaat die overtuigt zonder te overtuigen. Een dEUS en dus een goeie dEUS, maar ook een geweldige dEUS? Nah.

Wat mij overigens zeer frappeert: dat bijna alle recensenten, in navolging van Tom Barman zelf, van mening zijn dat 'Vantage Point', dEUS' vorige cd, niet je dat was. Raar, want waren het niet diezelfde recensenten die 'Vantage Point' drie jaar geleden geweldig vonden, al was het maar omdat het de nieuwe cd van dEUS betrof? En moet ik daaruit besluiten dat recensenten niet tegen Barman durven in te gaan? Raar, en een beetje sneu.

Ik durf wel te zeggen dat ik 'Vantage Point' goed vond. Beter dan 'Keep You Close' alleszins. 'Vantage Point' is de beste plaat van 'dEUS II', want 'Pocket Revolution' vond ik als geheel echt niks. In tegenstelling (uiteraard..)tot de recensenten die 'Pocket Revolution', de much anticipated opvolger van 'The Ideal Crash' ook blindelings als een meesterwerk bestempelden.
De recensent van Cobra stelt zich in de inleiding van zijn 'Keep You Close'-recensie terecht de vraag of al dat 'gemeesterwerk' wel gerechtvaardigd is, alvorens 'Keep You Close' zonder verpinken de hemel in te prijzen. Humo was dan weer stout door de nieuwe dEUS slechts drie, en dus geen vier, sterren toe te kennen. Mààr: het Humo-oordeel zou nog weleens kunnen veranderen tegen de tijd dat de eindejaarslijstjes moeten binnenzijn op de muziekredactie. Zoiets schrijven ze nu nooit bij de cd's van andere groepen. En nee, dat is geen toeval.

Of ik dan misschien toch niet een heel klein beetje iets tegen dEUS of Tom Barman heb? Wel integendeel. Ik ben een grote fan en volg hen op de voet. Ze hoeven maar een scheet te laten en ik zal 'm gehoord hebben. Maar ook ik, jawel, houd (veel) meer van 'dEUS I' en het is omwille van die drie eerste platen dat ik de groep nog steeds koester.

Ik zei tegen Geert Simonis dat The Hickey Underworld het nieuwe dEUS I is, maar dan natuurlijk op een totaal andere manier. Ik doelde op de spanning, de vuiligheid, de onvoorspelbaarheid ook, terwijl ze toch ook Afrekeninghits scoren. Van The Hickey Underworld verwacht ik o zo veel, al was het maar omdat hun nu al much anticipated tweede album de opwindende naam 'I'm Under The House, I'm Dying' meekreeg. Benieuwd!

En dat is dEUS kwijt. De vuiligheid, het vuur, of gewoon: de rock'n'roll tout court. Besluit ik na meer dan tien keer grondig naar het oerdegelijke maar al te gewone 'Keep You Close' te hebben geluisterd. Dat het een waakvlammetje van een plaat is die ik desalniettemin wel zal kopen.

Een praatje met Saartje

2011-11-20T18:02:00.003+01:00

De VRT zou plannen hebben om "toch een beetje minder streng toe te gaan kijken op het taalgebruik van de mensen die voor de camera komen." Dat zegt Chris Dusauchoit in 'Reyers Laat'. Chris Dusauchoit, een Bruggeling, vindt dat een hele slechte zaak. Paul Jambers ook. Ruth Joos ook. Ik ook.

Altijd die plannen van de VRT, altijd die ideeën. Ze moeten altijd maar subtiel gecamoufleerd het marktaandeel van de openbare omroep de hoogte in duwen. Een presentator die zijn 'tussentaal' spreekt zal menselijker overkomen, authentieker - ik probeer mee te redeneren. En net op zo'n moment komen ze op Canvas met het taalprogramma 'Man over woord'. Ironisch hoe hun plannen op zo'n manier kunnen samenkomen. Wat een beleid, zou een mens zich kunnen afvragen. Welke belangen spelen mee?

Het filmpje dat in dit 'Reyers Laat'-fragment te zien is, vind ik overigens heel leuk. Linda De Win en Kathleen Cools in die schminkstoel, geef ze meteen een talkshow in hun dialect. Maar inhoudelijk slaat het filmpje de bal (bewust) mis en legt het de vinger op een kwestie die niet aan de orde is. Het probleem is niet dat presentatoren dialect zouden spreken, wel dat ze hun regiolect zouden spreken of gewoon slordig Algemeen Nederlands.

Met Saartje Vandendriessche loopt er op de VRT al een tijdje iemand rond die dat nieuwe plan ten uitvoer brengt, zonder dat ze dat wellicht zelf beseft. Saartje spreekt immers geen Algemeen Nederlands, maar is hoorbaar van Antwerpen. Haar lichtvoetie girl next door-imago staat kennelijk toe dat haar 'i' een 'ie' is. Een ander geval is Eddy Demarez, al vijftien jaar bij VRT, die ook slordig spreekt. Ik kan horen dat hij uit mijn streek is. En zo zijn er nog.

Jambers vraagt zich af waar we wel nog Algemeen Nederlands zullen horen als het niet meer op de VRT is. Op die manier had ik er nog niet over nagedacht, maar Jambers heeft gelijk. Het zijn mensen als Martine Tanghe en andere die mij hebben doen inzien dat ik mijn Brabants accent niet moet cultiveren. Omdat dat dom overkomt. Omdat mooi kunnen praten gewoon cool is, omdat het niet gemakkelijk is. Omdat het dus een uitdaging is om het te leren. Martine Tanghe kan iets dat ik ook wil kunnen. De VRT mag mij die ambitie niet afnemen door het zelf te laten hangen.

Waarom zou Algemeen Nederlands overigens de norm niet meer hoeven te zijn? Dat moet ze wel zijn. Wat zou dan de nieuwe norm zijn? Ik zou niet meer naar 'Het Journaal' kijken, mocht ik daar nieuwsankers geen perfect Algemeen Nederlands meer horen spreken. Ik zou dat programma niet meer serieus nemen. Hetzelfde geldt ook voor pakweg 'Sterren op de dansvloer' op VTM. Ook daarin moeten de presentatoren mooi Nederlands spreken. Televisie kan mensen uit verschillende provincies niet samenbrengen als er niet één algemene taal gesproken wordt. Of wat doen we met ons verkavelingsvlaams als norm wanneer we met Nederlanders spreken?

Dit debat over de mogelijke opschorting van het gebruik van het Algemeen Nederlands op de openbare omroep moet serieus gevoerd worden. Dit gaat over de 'i' die niet mag veranderen in een 'ie', niet over de West-Vlaamse 'g'. Dit gaat over de zin van een taaladviseur. En dit gaat ook over normen. De norm dat er op de nationale televisie Algemeen Nederlands gesproken wordt om iedereen samen te brengen en de openbare omroep die zich zo onderscheidt van regionale tv. Als ik Brabants wil tolereren zal ik wel naar ROB tv kijken, niet naar VRT. Nooit meer naar VRT.

'Mylo Xyloto'

2011-11-14T16:19:00.002+01:00

Ik was een snob. Een muzieksnob. Daar had mijn Coldplayminnende vriend gelijk in. Hoe kon ik schrijven dat 'Mylo Xyloto' kut was als ik er nooit voor was gaan zitten? Dat mocht ik inderdaad niet zeggen, dat ik daar zelf niet aan gedacht had. Automatismen. Vooroordelen. Favoriete recensenten napraten. Die op hun beurt zelf snobs zijn, enz., enz..

Dus toen mijn Coldplayminnende vriend mij zijn exemplaar van 'Mylo Xyloto' wilde uitlenen, stond ik bijzonder weigerachtig. We zaten in zijn auto en beluisterden 'het nummer met Rihanna' - mijn geschuddebol en van gruwel vertrokken gezicht waren niet geheel oprecht. Ik zocht naar lichtpuntjes en hoorde een bruggetje dat wel iets had. Mijn vriend drong aan: ik moest die hele 'Mylo Xyloto' een eerlijke kans geven en 'dat nummer met Rihanna' zou zich nog vastbijtelen in mijn hoofd.
En dat moest ik geloven.

Maar ik heb mijn vrienden lief, zelfs al houden ze van Coldplay, en ik besloot die nieuwe plaat een eerlijke kans te geven. Alsof het een experiment was. De eerste keer viel dat niet mee. Op Facebook schreef ik: 'Nu 45 minuten 'Mylo Xyloto'. Straks 45 minuten Mindfulness', waarmee ik wilde zeggen dat ik even zou moeten bekomen van de sonische bagger die ik meende te zullen moeten aanhoren. Ook vertelde ik mijn vriend in een eerste reactie dat de plaat 'onbeluisterbaar' was.
Ik dwaalde.

We zijn nu enkele dagen verder en elke morgen ben ik wakker geworden met 'Mylo Xyloto'. De tussenstand is deze: als (gewezen) muziekrecensent geef ik dit op voorhand zelfverklaarde gedrocht drie spreekwoordelijke sterren, wat staat voor prima (één ster = slecht; twee sterren = matig; vier sterren = meesterwerk). Niet meer of niet minder. Er staan enkele nummers te veel op, maar het overige is behoorlijk aanstekelijk. Die weidse arrangementen, de 'enoxification' van co-producer Brian Eno, ja, zelfs die op het eerste gehoor vreselijke singles wérken gewoon in het geheel van de plaat. Ik sla er een klein beetje van achterover en moet mijn hele kijk op Coldplay ogenschijnlijk opnieuw aanpassen (wat ik waarschijnlijk toch maar niet ga doen). Ik wil nu ook hun vorige, 'experimentele' plaat, 'Viva La Vida', beluisteren en heb ook 'Speed of Sound' herontdekt, een vergeten single uit 'X&Y'. Op repeat, een keer of tien per dag. Over weidsheid gesproken. Wat een zalig refrein.

Beter dan eender wat er op 'Mylo Xyloto' staat, laat dat duidelijk zijn. Ook staat er geen nummer op 'Mylo Xyloto' dat kan tippen aan 'Parachutes' of 'A Rush of Blood to The Head', de eerste en tweede plaat van Coldplay. Het was ook omdat Coldplay die eerste platen schijnbaar verloochende dat ik zo op hen was afgeknapt. Ze hadden mij verraden, in de steek gelaten. En ik redeneerde: fuck 'em, er is nog genoeg andere muziek om me van Coldplay niks aan te hoeven trekken. Overige singles uit 'X&Y' - de zogenaamde heruitvinding van het wiel - herinner ik me als ronduit slecht. Hun experimentele 'Viva La Vida' - daar gingen de heren op aanraden van een stoet marketeers warempel de zuiderse tour op - ging geheel aan mij voorbij en hoewel de titeltrack van die ceedee nu al een klassieker heet te zijn, heb ik geen benul van hoe dat nummer klinkt. Daar moet dan nu maar eens verandering in komen.

'Mylo Xyloto' trekt mij immers, ik wik mijn woorden, opnieuw over de streep en ik ben verrast door hoe Coldplay ondanks experimentjes en rariteiten toch au fond diezelfde groep is gebleven. Er staan te veel nummers op, er is te veel aan geproducetet en de batterij marketeers zit nadrukkelijk achter het spuuglelijke artwork, maar het is géén sonische bagger, en 'Princess of China' met Rihanna is behoorlijk catchy, nauwelijks guilty.

Conclusie: misschien wel de Grootste Groep ter wereld - U2, quoi? Kings of Leon? - heeft met 'Mylo Xyloto' een plaat gemaakt die elke muzieksnob of voormalige Coldplay-fan minstens één keer gehoord moet hebben. Of minstens vijf keer, want bij mij kwam de 'klik' ook niet onmiddellijk. Pas dan mag er geoordeeld worden, ik heb een les geleerd. En dat dit live gaat boomen is een zekerheid. Dit is vuurwerk, slingers en graffiti. Grote schermen, 60.000 mensen en memorabele zomeravonden.

En nog meer vuurwerk, slingers en graffiti. Voor tienduizenden mensen die op warme festivalavonden naar een concert van Coldplay kijken. Je kan je afvragen wat daar mis mee is als al die mensen daar gelukkig van worden. Helemaal niks, ben ik tegen mijn eigen principes in geneigd te denken.
En voor mensen die er desondanks nog steeds niks aan vinden, is er daadwerkelijk nog meer dan genoeg andere muziek. Ikzelf, bijvoorbeeld, mag 'Mylo Xyloto' tegen alle verwachtingen in dan wel prima vinden, ik heb hier rondom mij nog een twintigtal andere cd's liggen die ik eveneens prima vind. Sommige zelfs wereldklasse.

En italique

2011-11-02T12:01:00.001+01:00

"Beste,

Connect people bedankt u om aan onze stand bij de salon Talentum voorbijgegaan te zijn. Voor degenen die wij nog niet hebben gecontacteerd dank u om ons uw C.V. Word zo snel mogelijk te verzenden. Aarzelt niet om onze website www.connect-people.eu of onze groep te bezoeken over Linked IN of nog onze advertenties op Monster, vacature en Stepstone. Met plezier om zich in uw onderzoek van een betrekking te helpen."

- Het team van Connect People

(sic)

Leuk dat ze l'effort hebben gedaan om mij een mailtje te sturen. Charmant bovendien, met die foutjes. Nog net compréhensible. Schattig. Ik weet het nu wel zeker: heel wat Franstalige bedrijven zouden er goed aan doen d'embaucher een Nederlandstalige communicatiemedewerker. En pourquoi zou ik dat dan niet kunnen zijn?

Zo klunzig. Ze maken vooral foutjes met de prépositions. Maar die zijn ook het moeilijkst in une autre langue. Had ik dezelfde message in het Frans moeten overbrengen, er hadden ook fouten ingestaan.

Ik praatte met een man van Connect People op een jobbeurs. Het was fun. Ik had niet onmiddellijk compris waarover het ging, maar ik dacht: dit standje is bilingue wat niet het geval bleek te zijn, waarop ik op Frans overschakelde en een non-gesprek begon dans lequel ik zei dat ik als Vlaming best in een Franstalige context zou willen werken, als par exemple communicatiemedewerker. Het had veel d'une blague, want die moeilijkheid met talen zorgt voor een huizenhoge muur tussen Frans en néerlandais. Een komische situatie, quoi.

Ik sprak Frans, waarop mijn Franstalige Connect People-dienstverlener naar het Nederlands wilde overschakelen om mij mieux te kunnen dienen. Zijn Nederlands was evenwel veel pire que mijn Frans, waardoor we zelfs even op Engels overschakelden. Ons gesprek verzandde bijgevolg in een très informele sfeer waarbij er meer gegrapt werd dan dat er encore sérieux werd gedaan.

Ik had dan ook niet expecté dat ze me nog zouden mailen, même al gaf ik ze mijn cv af en vulde ik een formulier in op leur site-web. Het leek allemaal zo onmogelijk.

Meer dan probablement komt hier nu voorts rien du tout van, maar op z'n minst was het een amusante expérience. In de tussentijd zal ik essayer d'améliorer mijn Frans, car het is mijn ambitie om op een dag aussi bien Frans te spreken que mon père.

Ce qui ne sera pas facile.

Goeie muziek is beter

2011-11-01T12:57:00.002+01:00

Ik heb een schoendoos vol afdankertjes. Cd's, geen schoenen. Ik heb 500 cd's, volgens mij, en onherroepelijk zijn er daar bij die je na verloop van tijd niet goed meer vindt, die je weg wil hebben. Maar waar ga je met cd's naartoe eens je ze beu bent? Naar tweedhandswinkels waar je voor zo'n schoendoos 30 euro krijgt, als je geluk hebt, want soms hoeven ze die 'troep' zelfs niet, ik geef ze geen ongelijk.

Wat zit er in mijn schoendoos? Vanalles een beetje. De meeste cd's erin heb ik gerecenseerd voor goddeau. Graag gedaan hoor, maar uiteindelijk kon die te recenseren brol de strijd met mijn vrijwillig gekochte cd's niet aan. En dan zit je ermee.

De interessantste namen in de schoendoos zijn wellicht 'Outside The Simian Flock' van Millionnaire, 'A Feast of Wire' van Calexico en 'Kala' van M.I.A.. Wie voor een dezer interesse heeft, steke zijn vinger op. En een
plaat die ik ook wegdoe is 'Topless Is More' van het Brugse De Portables. Daar wil ik even dieper op ingaan want dit is een interessant geval.

Ik heb een mening over De Portables, ze hebben erom gevraagd. De groep bestaat uit vijf leden en ooit las ik ergens dat 'humor' hun zesde groepslid is. Dat is wellicht ook humor. Daarmee leggen ze de lat echter meteen vrij hoog. Klinkt leuk, humor als zesde groepslid, maar De Potables maakt muziek en geen cabaret, even controleren dus of die muziek ook goed is. Dat valt redelijk mee, waarmee ik bedoel: het is niet slecht, maar ook niet 'waauw'. Op hun 'Girls, Beware!' - humor - staan twee goeie nummers, op 'Topless Is More' drie. Dat is te weinig. Voorts zijn die platen zeker niet onbeluisterbaar, maar voor mijn part van matig niveau. Waarom heb ik 'Topless Is More' dan gekocht? Weet ik niet meer. Wellicht voor een spotprijs uit een tweedehandswinkel meegepikt.

Die goeie nummers uit 'Topless Is More' heten 'Bulletbabe', 'Vegetarian BBQ' en 'This Is A Song'. Humor, ziet u? En er staan nog meer leuke titels op die plaat. Ik overloop ze even:

'Col Phillins', een weinig opwindende instrumental van negen minuten - (instrumentals krijgen over het algemeen speciale titels mee, zie bijvoorbeeld Mogwai of Explosions In The Sky). 'The Indian Mahowhow' - ze zijn van Brugge, remember? 'Autist Redding': bijzonder flauw, zowel de titel als het nummer. En 'Triportit': wel geestig, maar ook weer geen speciaal nummer.

Het lijkt wel grapppig te moéten zijn en dat vind ik een beetje pijnlijk. De hoge verwachtingen worden hoegenaamd niet ingelost. De grappige titels dekken matige liedjes. Enkel de albumtitel zelf is echt leuk. Zielig is ook dat hun (voormalige) label (K-RAA-K)³ de plaat niet wilde uitgeven, wegens niet goed genoeg. 'Girls, Beware!' hadden ze wel nog uitgegeven.

Wie grappig wil zijn, moet scoren. Daarom heb ik ook zo'n hekel aan het merendeel van de Vlaamse stand-upcomedians. Zo vervelend allemaal. Het heeft iets arrogants om van jezelf te beweren dat je grappig bent. Dat schept verwachtingen en die moet je dan ook maar inlossen. Als je dat niet doet, ga je op je bek.

Geïnteresseerden in 'Topless Is More' mogen dus ook iets laten weten.

On-demand-gedrag

2011-10-23T15:43:00.000+02:00

'De Vlaamse media moeten zichzelf heruitvinden. Anders worden ze straks platgewalst door de Amerikaanse internetreuzen. "Jongeren willen geen jaar meer wachten tot 'True Blood' bij ons wordt uitgezonden," zegt nieuwe-mediagoeroe Jo Caudron.'

(platgewalst worden)

'In een nieuw boek schrijft [Caudron] dat de Vlaamse tv-zenders voor hun voortbestaan moeten vrezen (...) Uitgesteld kijken met de Belgacom- of Telenetdecoder is volgens Caudron een zwaar onderschat gevaar.'

(vrees - gevaar)

"We hebben nu een generatie jonge kijkers die on-demand-gedrag vertonen."

"Zoals [de Vlaamse zenders] nu bezig zijn, is het goed mogelijk dat [het grootste deel van inkomsten] naar het buitenland vloeit, (...). En nog erger Misschien gaat Studio 100 binnen een jaar in Amerika zijn programma's op een server opladen, om het via Apple te verkopen aan Belgen. Dan kijkt mijn dochter naar 'Mega Mindy' via Apple, zonder dat de plaatselijke media-industrie, op Studio 100 zelf na, er iets aan heeft."

(verergering)

"[De Vlaamse mediaspelers] moeten nu de ernst van de situatie inzien. En ik denk dat ze dat ook doen: elk mediahuis beseft dat de dreiging sneller op ons afkomt dan ooit tevoren."

(dreiging)

Bovenstaande citaten heb ik uit een interview met Jo Caudron uit De Standaard van vorig weekend geplukt. Wie Jo Caudron is, hebt u hierboven al kunnen lezen, een 'nieuwe media-goeroe'. Encyclo.nl leert mij dat een goeroe een 'gezaghebbende (spirituele) leider is'. En dat is Jo Caudron voor de Vlaamse media. We zullen de dramatische situatie waarin het Vlaamse televisielandschap zich bevindt dan ook bijzonder ernstig nemen.

Ik lees in dit artikel dat iPads, digitale kanalen en andere decoders de Vlaamse televisiezenders in moeilijke papieren zullen brengen. Dat is problematisch. Jo Caudron trekt aan de alarmbel nu de meubelen nog gered kunnen worden. Maar straks is het onherroepelijk te laat en kunnen de Vlaamse zenders hun kosten niet langer terugverdienen. Caudron geeft het niet graag toe, maar hij ziet de situatie somber in.

Want de Vlaamse media zouden weleens platgewalst kunnen worden. Wat betekent dat concreet? Dat er een hoop ontslagen zullen vallen bij VRT, VMMa en SBS? De Vlaamse media zouden immers geen geld meer kunnen halen uit reclame omdat deze middels digiboxen e.a. kan geskipt worden. Als dat zo is en de Vlaamse mediaconsument is zich daarvan bewust, dan is het toch de Vlaamse mediaconsument zelf die de Vlaamse media platwalst? Terwijl de nieuwe 'tools' in dit artikel de pletwals schijnen te zijn.

Dat brengt mij bij het schitterende begrip 'on-demenad-gedrag'. Jonge kijkers die 'on-demand-gedrag vertonen'. Klinkt alsof meneer Caudron geëxperimenteerd heeft met muizen. De conclusie is schrikbarend. Vrees. Gevaar. Opnieuw: het voortbestaan van de klassieke media wordt bedreigd en de oorzaak daarvoor wordt gelegd bij die nieuwe 'tools' die de hele boel naar een next level tillen.

Alsof dat 'on-demand-gedrag' als een opzichzelfstaand gegeven dan niet problematisch is. Dat de media daar aan tenonder zouden gaan is in feite totaal bijzaak. Het is het inhalige 'ik wil het nu'-gegeven dat veel erger is, maar daar wordt in de sérieux van dit artikel aan voorbij gegaan. Wat kan het mij schelen dat de klassieke tv-kanalen zouden vervangen worden door nieuwe media? Dat zal uiteindelijk toch niet gebeuren. Erger is dat mensen in deze snel-sneller-snelst-sfeer steeds inhaliger worden en steeds minder geduld lijken te hebben, tout court. Als het nu kan moet het nu. Niet straks, maar nu. Ik heb daar niet met betrekking tot de media, maar met betrekking tot de eigen psychologische persoonlijkheidsstructuur triestige dingen over gelezen. Over mensen die geen verlangen meer kennen en doorslaan als ze ergens op moeten wachten. Over mensen die uit hun lood geslagen zijn als ze eens een nee krijgen in plaats van de steeds door hen gewenste en verkregen ja. Over verwende mensen zonder ruggengraat kortom.

En als die mensen van de instant-voldoening dan het Vlaamse televisielandschap aan het wankelen brengen, wat is daar dan zo erg aan? Gevaar en dreiging, oppert Jo Caudron nog, maar ik zie het punt al lang niet meer. Dit artikel geeft een tendens weer, maar legt de vinger niet op de eigenlijke wonde. De kijker wordt gepamperd en het zijn de media die de kijker van nieuwe pampers moet voorzien. Wat een enge commerciële logica.

Laat ze maar doen, denk ik. Ik ben zelf eigenlijk helemaal niet mee met die hele nieuwe revolutie. Laatst beroerde ik voor het eerst een touch screen. Ik ken de iPhone, iPad, MacBook, Smartphone en BlacbBerry van naam maar niet van gebruik. Ik heb ook niet het gevoel dat ik iets mis. En persoonlijk ben ik zeer beducht voor on-demand-gedrag. Zo wil ik geen 'internet in mijn broekzak'. Het lijkt me immers bijzonder gevaarlijk om me in een sfeer te begeven waarin ik stande pede kan krijgen wat ik wil. De notie van verlangen bestaat dan niet meer en kunnen verlangen is heel belangrijk voor een mens. Daar zouden meer mensen bij moeten stilstaan.

De bergbeklimmer verlangt naar de top. Boven geniet hij van zijn prestatie en van het prachtige uitzicht. Daarna gaat hij weer naar beneden en is hij gelukkig. 'On-demanders' daarentegen blijven op de top zitten - het hoogst bereikbare. Maar die top gaat ook vervelen en de on-demander verlangt naar iets anders. Naar beneden gaan is echter geen optie want omlaag gaan is synoniem voor achteruitgang. En zo baalt de on-demander op de top die al lang niet meer top is.

De opwarming van de aarde is overigens ook een probleem dat om meer aandacht vraagt dan het instortende Vlaamse medialandschap. Want straks geen sneeuw meer op uw top, dan valt de wereld pas echt op uw kop.

Bart en de bakfiets

2011-10-11T17:42:00.004+02:00

De Standaard berichtte er al in maart over en na het lezen van betreffend artikel moest ik mezelf de vraag stellen: hoe sta ik tegenover de bakfiets?

Positief, tiens. Wat is er mis met een fiets waarmee je ook nog eens kinderen of goederen kan vervoeren? Volstrekt niks. Ecologisch verantwoord, gezond, en vooral: niet gemotoriseerd.

Maar dan die negatieve stemmen, uit alle mogelijke hoeken, niet in het minst van die van tuutclub Koning Auto: staat in de weg, dat ding vertraagt het verkeer, en de ergste: zo'n ding is iets voor linkse bobo's. Die laatste ontsproot aan het brein van Bart De Wever die er met zijn corpulente lijf zelf deugd van zou hebben om zijn vier kinderen in zo'n bak voort te duwen.

Maar De Wever kiest voor populisme. Hij creëert onverdraagzaamheid omdat rechtse mensen dat sneller zijn - geen nuance - en hij daar dus wel bij vaart. Linkse bobo's. Wat een verwijt. Linkse bobo's dat schijnen mensen te zijn die een progressief imago cultiveren, maar er eigenlijk elitaire gewoontes op nahouden. Begrippen als methode-onderwijs, andersglobalisme, wereldwinkels en ecologie zijn dan niet van de lucht. Deze bobo's zouden hypocriet zijn en de daden niet bij de woorden voegen.

Misschien, ik weet het niet. Misschien. Zoiets moet natuurlijk genuanceerd benaderd worden.

Zeer zeker zijn ze hypocriet, aldus politiek rechts. Laten we daar vooral zwart-wit over denken.

Eén ding is wél zeer zeker: zo'n bakfiets is iets dat in deze tijd niet misstaat in het straatbeeld. De tegenhanger, de 4x4, verdient veel meer boegeroep. Een bakfiets speelt in op kleinschaligheid, ecologie, gezondheid en, durf ik zeggen: sociaal contact. Wat kan daar in godsnaam mis mee zijn? Of ben ik nu te subjectief? Ik denk dat voornoemde belangrijke waarden zijn aan het begin van de 21ste eeuw.

En dan stelt zich ook de vraag of de achterban van Bart De Wever dan niet met een bakfiets màg rijden? Is er dan een ander uitverkoren vervoermiddel waarmee die mensen zich moeten verplaatsen, opdat hun leider het goed zou vinden? Met de auto, gewoon omdat het geen bakfiets zou zijn? Is gewoon fietsen toegelaten? Is de 4x4 oké? Claimt rechts de 4x4?

Waar haalt een mens het idee om een 'ding' als een bakfiets aan te grijpen om een politiek statement te maken? Wat een negatieve attitude. Op termijn komen daar hartaanvallen van. Vooral bij mensen met overgewicht.

Gaat Bart De Wever de bakfiets verbieden als Antwerps burgemeester? Zijn - een deel van - zijn ideeën die van een klein burgermannetje?

Zeer zeker.

De werktitel

2011-10-10T14:08:00.004+02:00

"Goed geslapen, Tim?"
"Ja hoor, Tom. Bovendien heeft Peter net gesmst dat De Standaard weer geflaterd heeft. Kunnen we vandaag een lang stuk aan wijden."
"Allright!"

Ik ben Apache een beetje beu, en meer bepaald hun rubriek '(*)nvdr' waarin ze artikels uit de 'gewone' pers ontleden en op foutjes betrappen. Vervolgens legt Apache uit hoe het wél moet, wijsvingertjes in de aanslag.

Ook afgelopen week hadden ze weer een frisse vangst met titels als: 'De Standaard verkoopt grap over Carla Bruni als nieuws', 'Verkrachting op pagina één van de krant' en 'De res publica van 'Terzake''. Goed gedaan, jongens, dat hebben jullie goed opgemerkt.

Ik lees die artikels diagonaal tegenwoordig. Ik kan zelf ook wel raden wat er scheef zit en wat beter kan. Ja, wat te veel op sensatie belust. Nee, niet diepgaand genoeg. Inderdaad niet goed gecheckt. Ja, er moet verkocht worden. Enzovoort.

Let wel: ik vind dat Apache er mag - een jaar geleden zei ik nog: moet - zijn. 'Omdat het nodig is [in een achteruitboerend, gecommercialiseerd medialandschap]' zoals ze dat zelf uitleggen. Maar dat belerende toontje begint mij te storen. De houdbaarheidsdatum daarvan is voorbij. Apache zou zich meer op zijn eigen nieuwsberichtgeving moeten concentreren in plaats van een rubriek op te starten die andere media op de vingers tikt. Want wie zich dat laatste permitteert kan er maar beter voor zorgen dat hij zelf stevig in zijn schoenen staat. Maar niemand die ik hoor zeggen of onze indiaan stevige schoenen draagt. Dragen indianen eigenlijk wel schoenen?

Er is dus nood aan een nieuwe site die de artikels op Apache aan de kaak stelt, zonder zelf nieuws te brengen. Met een tagline - overeenkomstig met die van Apache - als: 'Waarom staat dit stuk vandaag op Apache? [Alexander] vertelt het u.' Dat niemand dat idee al ten uitvoer heeft gebracht. Zonde. Samen met een man of tien wil ik er hoogstpersoonlijk mijn schouders onder zetten. We zouden altegader echter dagelijks ongeveer dezelfde conclusie naar voren kunnen schuiven: 'Omdat de mensen achter Apache weliswaar een punt hebben, maar een ietsiepietsie te betweterig zijn en bovendien last hebben van zuurpruimerigheid. Wat meer buitenkomen, jongens! Ga eens smoutebollen eten.'

Iemand interesse om een dergelijke kritische site op poten te zetten? We zouden ons project voorlopig 'De werktitel' kunnen noemen.

Pisgeur is slechte marketing

2011-02-09T23:57:00.001+01:00

Gisteren las ik op demorgen.be een artikel getiteld 'Tussenstand: Vlaanderen heeft Brussel al lang losgelaten'. Klinkt lekker sappig, maar 't is ook gewoon waar. Ik was halverwege toen ik op een interessante passage stuitte. Die waarin de titel van het stuk verduidelijkt wordt. Dat gaat als volgt:

"Die terugtrekking van de Vlaamse overheid [het gaat over geld] uit haar eigen hoofdstad hoeft niet echt te verwonderen. Ze is enkel de politieke vertaling van een discours dat al langer rondzoemt in Vlaanderen, en dat met de opkomst van de N-VA stilaan de norm is geworden. Brussel is naar de smaak van veel Vlamingen te vuil, te gekleurd, te Franstalig en te duur. Vlamingen die het kosmopolitanisme niet per definitie verwerpen en in de hoofdstad willen (blijven) wonen, worden weggezet als 'Dansaertvlamingen': verdachte 'évolués' die samentroepen in hun overgesubsidieerde instellingen om en rond de hippe Dansaertwijk in Brussel-centrum. Dat verwijt is geen privilegie van Bart De Wever, Louis Tobback (sp.a) neemt het even graag in de mond."

Hier kan je heel veel kanten mee op, zowel in positieve als in negatieve zin. Je kan zeggen dat dit (cliché)beeld een verzinsel is van mensen die nog nooit in Brussel zijn geweest - voor hen is Brussel de jungle - of je kan zeggen dat dit beeld grosso modo wel strookt met de werkelijkheid. Ik ga eens kijken wat ik er zelf over denk. Ik ben even benieuwd als u.

Deze is natuurlijk de interessantste dus daar zal het over gaan: "Brussel is naar de smaak van veel Vlamingen te vuil, te gekleurd, te Franstalig en te duur."

Te vuil. Ik maak uiteraard de vergelijking met mijn eigen stad en dan zeg ik: ja, het is daar inderdaad vuiler dan ik het graag zou hebben. Ik zie straatbeelden voor mij, tramritten die ik dagelijks maakte, en ik zie dingen op voetpaden liggen die er niet mogen liggen, vervallen huizen ook. In Schaarbeek, het Liedtsplein, verderop ter hoogte van Paviljoen en Helmet, maar nog verder, in Etterbeek, is het weer properder, Tilleul, Paix, Fonson. Een meer residentiële gemeente.

Of eenvoudigweg het tramstation Beurs. Pisgeur en zwervers op vieze matrassen. Je zou er bang van worden. Geen plek om een Vlaams kind mee naartoe te nemen. Beurs ligt pal in het centrum, er passeren veel mensen. Pisgeur is slechte marketing, desastreuze communicatie. 'Het gaat hier niet bijster goed,' of 'ge moet hier niet komen met uw Vlaamse mentaliteit van nette huisjes en tuintjes'. Brussel is zo anders dan alles wat er in Vlaanderen aan steden te zien is. Grimmig en onheilspellend. Te veel miserie en te weinig duiding. Je moet zelf op zoek naar antwoorden, dat is een inspanning. Antwoorden op de vraag waarom het daar zo anders is, waarom de straten er zo vies bijliggen. Miserie is geen leuk antwoord. Mensen moeten niets weten van vuiligheid, mensen houden niet van hoge werkloosheid en armoede. Dertig euro voor Music For Life en hun goeie daad is verricht. Misschien een idee voor Music For Life: Brussel opknappen.

Brussel te gekleurd? Heel gekleurd, ja. Héél. En is dat vervelend? Ik vind van wel. In combinatie met de taal dan. De combinatie van een andere cultuur - toch heel vaak - en een andere taal - in het openbaar gelukkig meestal Frans - vereist opnieuw een inspanning. Het maakt mij minder à l'aise, het stresseert mij. Een stad moet mij comfort bieden, zeker de hoofdstad van mijn land. Het mag niet bestaan dat ik in Brussel Frans moet spreken omdat Nederlands niet begrepen wordt. Dat gebeurt weliswaar zelden maar het mag helemaal niet gebeuren. Vanzelfsprekend spreek ik zelf altijd mijn beste Frans in Brussel. Dat vergemakkelijkt de dingen. Maar het blijft hinderlijk en in principe zou dat niet nodig mogen zijn. Niet omdat Brussel een Vlaamse stad is - het is geen Vlaamse stad - wel omdat een zelfverklaarde Brusselaar bilingue moet zijn. Allemaal en overal.

Maar het moet met betrekking tot de taal niet enkel van de Brusselaars komen. Elke Belg moet in principe bilingue willen zijn. Een Vlaming die geen Frans kent moet niet zagen dat Brussel de jungle is. Alsof je een echte jungle intrekt maar wel geen zin hebt om je kleren vuil te maken. Eén van de redenen waarom wij Vlamingen met z'n allen plots zo ongelooflijk Vlaams zijn, ligt 'm in het feit dat ons Frans er zwaar op achteruit gaat. En dat heeft initieel niks met een afkeer van 'de Walen' te maken, dat heeft te maken met onze onvoorwaardelijke fixatie op de Angelsaksische cultuur en met het idee dat we Frans bijna niet nodig hebben. Een Vlaming moet Frans kennen om Belg te kunnen zijn. En Walen moeten dus ook Vlaams leren, hoe hypocriet ze daarin ook mogen zijn.

En is Brussel nu te gekleurd? Ik denk van wel en besef goed hoe politiek incorrect dat tien jaar geleden zou geklonken hebben - 'een grootstad is sowieso gekleurd' - maar hoe mainstream die bevinding tegenwoordig is. Stap proefondervindelijk eens een Brusselse tram op. Ik ga, want kan, er geen percentage op plakken, maar het kaukasische ras, om het zo te zeggen, is niet zelden in de minderheid. Dat is een vaststelling. Maakt het kaukasische ras geen gebruik van het openbaar vervoer? Zou kunnen. Ik alleszins wel en dus weet ik waarover ik spreek.

Maar het gaat 'm mij niet om ras. Ik ben daar niet mee bezig. Ja, ik heb een spontane afkeer van het begrip 'maghrebijnen', dat geef ik toe, maar ik geef eveneens toe dat die afkeer in mijn geval op geen enkel concreet praktijkvoorbeeld gestoeld is (al is het vaak genoeg om ze in groep te zien lopen). Wat niet wegneemt dat het onaangenaam is om een overigens bijzonder tolerante vriendin te horen vertellen dat er eens een man een hoofddoek naar haar hoofd slingerde, dat er naar haar geroepen werd en dat ze zich 's avonds onveilig voelt in Brussel. Dat kan onmogelijk de bedoeling zijn en daarmee zit ik perfect op één lijn met de Brusselse patroonheilige, Luckas Vander Taelen, waarover ik voor één keer niet zal uitweiden.

Wel zal ik doorgaan met te herhalen dat het mij niet om ras gaat, maar wel om taal. Ik hou er niet van om te vaak vreemde talen te horen spreken in mijn land. Ik vind dat asociaal. Vooral als landgenoten consequent gaan samenklitten. Je zou het hen niet kwalijk mogen nemen en je zou je eens in hun schoenen moeten verplaatsen maar daar gaat het niet over. Hier gaat het over integratie. Tien Nepalezen die al drie jaar in België wonen en zich opsluiten in hun gemeenschap waardoor ze zich nauwelijks kunnen uitdrukken, moeten niet op mijn tolerantie rekenen. Ook hier weet ik waarover ik spreek want ik geef Nederlandse les aan bereidwillige allochtonen en ik heb er zo een aantal gedropt. Ze waren niet genoeg gemotiveerd. Dat ze het zelf uitzoeken, denk ik dan. En dat het hen maar een beetje moeilijk(er) wordt gemaakt.

Brussel is dus niet alleen te Frans - doe er dan niets aan, lieve Vlamingen, - het is gewoon te meertalig. Ik vind dat samenklitten met landgenoten en dus voortdurend je taal van herkomst spreken getuigen van een gebrek aan motivatie om te integreren. Een nieuwe taal leren is aartsmoeilijk, dat is zo, maar wie gebruik maakt van de infrastructuur moet daar ook een prijs voor willen betalen. Dat is logica. Enkel joden kunnen zich in naam van de Hollocaust eender wat permitteren, wat dat er ook mee te maken moge hebben. Ik vermoed dat er achter dat gigantische euvel van het leren van de taal vaak een impliciete afwijzing van de westerse cultuur schuilgaat. Mocht die afwijzing er niet zijn, zouden 'ze' staan springen om de taal te mogen leren. Ik denk dat niet alleen, ik ben daar vrijwel zeker van. Als ik morgen in smurfendorp beland en alles blijkt daar ronduit fantastisch te zijn, dan zal ik het ook niet nalaten om voor al mijn nieuwe vriendjes een avondmaal te smurfen. Ik wil maar zeggen dat ik in Brussel te veel vreemde talen hoor spreken, te veel 'groepen' zie samenklitten - hou je vast aan de takken van de bomen: één maghrebijn is geen maghrebijn - en te weinig bereidwilligheid tot integratie zie. Mijns inziens kwam dat ondermeer tot uiting in de SHAME-betoging waar ik nauwelijks een allochtoon kon bespeuren, terwijl we toch wel degelijk door Brussel trokken, waar ze een groot deel van de bevolking uitmaken. Ik vroeg me af of zij zich, al is het maar een beetje, Belg voelen, die allochtone populatie. Of zij ook maar iets afweten van de zogenaamde politieke impasse, of het hen überhaupt interesseert. Nochtans gaat het in niet geringe mate over hen, en in dat licht was het des te opvallender dat ze niet meeliepen. Het was ook maar mijn observatie hoor, linkse jongens en meisjes. Ik ben zelf een linkse jongen, dus?

En of Brussel te duur is, zoals nog vermeld in de uitgelichtte passage? I couldn't care less, dudes. Ik koop mijn cd's in tweedehandswinkel Pêle Mêle en betaal daar gemiddeld zeven euro voor. Bon marché, quoi.

CD&V op dag 206

2011-01-06T11:53:00.000+01:00

Tsjeven zijn mensen die met alle sérieux van de wereld nergens voor staan. Tsjeven zijn mensen die met alle sérieux van de wereld dingen zeggen die intelligent klinken maar die eigenlijk niks betekenen. Analyseer zin per zin, woord per woord en je zal het merken. Duidelijkheid is niet aan tsjeven besteed. Ze zijn bang van confrontaties, ze willen later op hun omzwachtelde woorden kunnen terugkomen. Ik heb dat niet zó gezegd, u hebt dat verkeerd geïnterpreteerd. De Paus is uiteraard de oppertsjeef. Die man zit op een troon en heeft vele woorden nodig om niks te zeggen.

Wouter Beke heeft gisteren op dag 206 van de regeringsonderhandelingen gezegd dat CD&V voorlopig niet verder onderhandelt. Dat werd expliciet gezegd maar helemaal niet beargumenteerd. In de korte verklaring van de CD&V-voorzitter zit geen enkele expliciete kritiek op de nota van bemiddelaar Johan Vande Lanotte. Wel zit er een eigenaardige passage in het communiqué die - mag het verbazen? - dubbelzinnig geïnterpreteerd kan worden. "CD&V heeft altijd gezegd dat een staatshervorming maar via onderhandelingen tot stand kan komen, daarom hebben wij de voorbije zes maanden ook steeds actief en constructief deelgenomen aan deze onderhandelingen. We zijn uiteraard bereid dit te blijven doen (..). De bemiddelaar schrijft ook, en ik citeer: "Het is een tekst die niet te nemen of te laten is(..)". De dingen die ik in deze passage weglaat voegen niks substantieels toe aan de betekenis van deze passage.

Ik begrijp dat de partij in een communiqué niet meteen met veel argumentatie zal komen, maar uit deze uitspraak blijkt geen enkele kritiek. Wat we te weten zijn gekomen is dat CD&V nog niet bereid is om te onderhandelen. In hun gewichtigheid zullen zij daar wel hun redenen voor hebben. Hun tactische redenen wellicht.

Waarmee we aanbelanden bij wat een kandidaat woord van het jaar 2010 had kunnen zijn: 'wieltjeszuiger'. Dit woord drukt ten voete uit wat CD&V momenteel is: een opportunistische, laffe partij die zich in de slipstream van N-VA hoopt te herlanceren nadat ze onder het beleid van Leterme grote schade opliep. Het is des CD&V's om dat wederom bijzonder omzwachteld en om zogenaamd betekenisloze redenen te doen. Dit is waar CD&V nu voor staat. Wie wil er eens nagaan waar CD&V in 2000 voor stond? In 2005? In 2007? In 2009? Heeft de lijn van Kris Peeters op Vlaams niveau overeenkomsten met de lijn van CD&V op federaal niveau? Wie wil dat eens nagaan? Op Vlaams niveau hoeft CD&V hoe dan ook geen wieltjeszuiger te zijn. Momenteel toch niet. En mocht zij die rol over enkele jaren omwille van een mogelijke electorale afstraffing toch moeten spelen, dan zal zij dat doen. Omdat CD&V dan zogenaamd ergens voor staat waarvoor zij altijd al gestaan heeft. Wellicht zou het ook dan de moeite lonen om eens na te gaan of dat inderdaad klopt. Kennelijk niet. Zoals de katholieke kerk nu ook in bepaalde gevallen het gebruik van condooms toestaat, maar wel op zo'n manier uitgelegd dat niemand begrijpt over welke gevallen het juist gaat. Laf opportunisme om zieltjes te winnen. Wie gelooft die mensen nog?

Een Nederlandse talk show

2011-01-03T16:03:00.001+01:00

Een discussie in 'De wereld draait door'. 'Seksbom' Patricia Paay staat op haar zestigste in de Playboy en zit tegenover cabaretier Theo Maassen die daar niks van begrijpt. De heftige discussie die zich tussen de twee ontspint is zó on-Belgisch dat ik niet anders kan dan weer eens verbluft te zijn over de Nederlandse assertiviteit en hoe die in contrast staat met de Vlaamse behoedzaamheid.

De manier waarop Theo Maassen tekeer gaat. Níémand in Vlaanderen zou zo ver durven gaan. Iets dergelijks bestaat hier niet, er zou heel veel verontwaardiging over zijn, het zou langs alle kanten afgeblokt worden. Maassen komt met een resem argumenten die moeten aantonen dat Patricia Paay 'fout' is ("een zielige aandachtsjunk") en dat ze op haar zestigste toch beter zou moeten weten. Paay probeert daar tegenover heel kalm te blijven zonder haar stem te verheffen of geweldig verontwaardigd te zijn. Ze kan wel iets hebben, ze is een Nederlandse.

Maassen bestempelt bepaalde uitspraken die Paay voorafgaand aan haar Playboycover heeft gedaan als "slecht gedrag" - "Goed gedrag moet je belonen, slecht gedrag moet je negeren". Hij zégt - hij insinueert niet - dat Paay plastisch chirurgische ingrepen heeft ondergaan. Zij ontkent. Hij zegt dat hij het zeker weet. Zij blijft ontkennen. Moet gezegd: Maassen kijkt haar de hele discussie lang niet recht in de ogen. Wild gesticulerend kijkt hij vooral schuin omhoog. Dát is dan tenminste nog een teken van schroom. Maar hoe hij verder alle remmen los gooit, ik zie het in 'De laatste show' bepaald niet gebeuren. Het idee alleen al.

Nu en dan komt presentator Matthijs van Nieuwkerk tussen en probeert hij de gemoederen te bedaren. Wel zegt hij: "Je mag hier doen en laten wat je wil, dat is het idee van het programma." Maar het is natuurlijk wel duidelijk dat dit soort discussie niet alledaags is in 'De wereld draait door'. In het publiek zie je veel gniffelende mensen die wellicht niet weten waar ze het hebben en thuis zijn er zeker weten ook duizenden mensen die dit 'niet oké' vinden. Maar daar gaat het niet over. Feit is dat dit soort discussie kán in een Nederlandse talk show. En dat het gebeurt. Dat Theo Maassen een provocerende cabaretier is, heeft er natuurlijk ook mee te maken - zie ook Hans Teeuwen in onder andere 'Bimbo's en boerka's' met de meiden van Halal, - maar het is ondenkbaar dat een Alex Agnew, misschien toch de meest 'farce' van alle Vlaamse comedians, iets dergelijks zou doen in een Vlaamse talk show. Het zou niet eens in hem opkomen. Het is gewoon niet ingebakken in de Vlaamse cultuur die overloopt van schroom en eeuwenoude minderwaardigheidsgevoelens, ingegeven door het strenge katholicisme. Het contrast met het door de eeuwen heen veel minder onder de knoet gehouden Nederland is immens.

Nederlanders gaan niet gebukt onder de tonnen schroom die zoveel Belgen met zich meedragen. Freedom of speech is in Nederland (al lang) niet meer het taboe dat het in België - of Vlaanderen, weet ik veel - wel nog steeds is, ook al mogen we dat in al onze dapperheid graag ontkennen. Verbazend hoe dat eeuwenoude juk ook in de geseculariseerde samenleving nog steeds, weliswaar onderhuids maar toch bijzonder prominent, aanwezig is. Benieuwd wat er zou gebeuren als zo'n franke Theo Maassen of Hans Teeuwen in een Vlaamse talk show zou opdraven. Nerveus heen en weer schuifelende bv's, een host die zijn gereserveerdheid verliest om zo zijn gêne te maskeren, een gniffelend publiek met rooie oortjes dat heel blij is dat het lekker anoniem zit te zijn in de studio, verbouwereerde kijkers in de woonkamer,..

Deze hele uiteenzetting verraadt dat ik zelf met grote ogen zou toekijken. Het feit dat ik op YouTube het filmpje van de discussie aan mijn Favorieten heb toegevoegd, zegt ook heel wat. Want ik heb dat voornamelijk gedaan om vormelijke redenen en niet omdat de inhoud van het gesprek mij zozeer interesseert. De kloof tussen de Nederlandse en de Belgische manier van discussiëren is bijzonder fascinerend.

Is er een Turkse Belg in de zaal met de naam Pieter-Jan?

2010-09-23T15:45:00.001+02:00

"Hoe hard je ook je best doet om te integreren, voor veel Belgen blijf je een Turk. Sommige van mijn vrienden hebben zich daarbij neergelegd, die doen geen moeite meer om te integreren, om Belg te worden. Zij zeggen: "Ik ben een Turk en dat zal ik altijd blijven.""

Dit zegt de Gentse filmregisseur Kadir Balci in Humo. Kadir is tot nader order een 'exotische' naam dus daar komen we al met dat label, daarvoor hoef je hem niet eens te zien. Maar los daarvan is het confronterend om een veertigjarige Gentenaar van Turkse afkomst maar desalniettemin een zeer overtuigde Gentenaar, een man die woorden als 'vaneigens' gebruikt, zo'n dingen te horen zeggen. Die man is veertig en hij alludeert iets verderop in het interview aan zijn tijd in de middelbare school waar hij ook steeds als Turk gelabeld werd. Hij was een jongen die films wilde maken, maar hij werd verondersteld dat steeds met Turkije als thema of achtergrond te doen. Dat begreep hij niet en ik evenmin. Een triestige anekdote die duidelijk de afwijzing van Kadir als Belg impliceert.

Veertigjarige Belgen die in interviews herinneringen aan hun middelbare school oprakelen doen dat meestal vanwege bepaalde karaktertrekken die een beter beeld geven van wie ze zijn of vroeger waren, maar doorgaans niet vanwege een label. Of ja, een karakterieel label misschien, als in 'een rare', 'een stille', maar zelfs de meest 'normale' Turkse Belg blijft een 'Turkse Belg'.

Nu heeft deze Kadir Balci een film gemaakt, misschien een soort biografie, ik heb er geen idee van, over een een Turkse Gentenaar die zijn vader gaat begraven in Istanbul. Hij zegt dat hij een Vlaamse film wilde maken en dat hij niet te vaak op zijn roots wil aangesproken worden, maar dan maakt hij het zich met een film als deze wel erg moeilijk.

Ik denk hierbij ook aan Fatih Akin, de regisseur van ondermeer 'Gegen Die Wand', en hoe die als Turkse Duitser ook steeds naar Turkije terugkeert. Heb ik geen enkel probleem mee, het lijkt me integendeel zelfs logisch, maar het is ook een teken aan de wand. Het moet echt wel zijn dat zo'n Turkse west-Europeaan er heel moeilijk in slaagt zich écht in het land waarvan hij vaak al van bij zijn geboorte een inwoner is te integreren. Dat ze dikwijls ghetto's vormen met andere 'landgenoten' - 'lotgenoten' - helpt er kennelijk ook niet aan, maar die redenering kan je ook omdraaien en dan luidt het dat ze misschien ghetto's vormen net omdát ze voelen dat een gewone integratie niet lukt.

Je kan je afvragen wat er moet veranderen opdat Belgische Turken gewone Belgen kunnen worden. Moeten ze een Vlaamse, Duitse of Franse voornaam krijgen? Pieter-Jan Balci? Annelies Sever? Jean-Michel Bolat? Heinz Akin? Zou het er zo op vergemakkelijken voor hen, of zouden ze dan niet enkel gestigmatiseerd maar ook uitgelachen worden?

In het middelbaar zat ik zelf met een 'halve Turkse Belg' in de klas. Zijn moeder was van Izmir, zijn vader van Wilsele. Hij had een Turkse naam en was niet blank als in 'blank', maar voorts was hij honderd procent Belg. Toch werd hij raar bekeken maar dan vanwege zijn karakter. Toen we met z'n allen zestien werden en op café begonnen gaan, ging hij niet mee, reden onbekend. Interesseerde het hem niet of mocht hij niet van thuis? Mocht hij niet van zijn moeder die naar hij zei wél heel Turks was gebleven? Hoe dan ook: om die reden werd hij gestigmatiseerd. Dat half Turks zijn kwam daar enkel boven op, maar het gaf te speculeren.

En dat er, bijvoorbeeld, van concentratiescholen gesproken wordt wanneer er een hoog percentage 'onechte Belgen' in dezelfde klas belandt, is ook geen goeie zaak, geloof ik, maar het blijft natuurlijk een raar fenomeen. Laatst passeerde me in Antwerpen een 'concentratiekleuterklas' - niet één blank kindje - en ik moet toegeven dat die concentratie met voorsprong het eerste was dat me opviel. Ik vond het vreemd en ik voelde me er ook een beetje onbehaaglijk bij. Kan zoiets wel? Is dit wel goed? Zo'n gedachten.

Maar ja, wie zal het zeggen of zoiets 'goed' of 'slecht' is. In een Belgische onderwijsinstelling zullen ze naar het Belgisch model les krijgen. Hopelijk krijgen zo'n kindjes ook thuis de kans om hun kennis van een Belgische taal te ontwikkelen en worden ze niet al te hard gepaternaliseerd door een vader die het misschien opgegeven heeft om een Belg te worden.

Maar zo'n woord als 'concentratieklas' zit toch niet helemaal goed. Er zit zo veel stigma in. Mij doet het denken aan 'concentratiekámp' en dat kan toch onmogelijk de bedoeling zijn.

Aan Bart De Wever

2010-09-19T16:49:00.005+02:00

Bart De Wever, ik ben u zo beu. Vond ik u eerst nog een clevere, bijzonder eloquente, zelfs vernieuwende politicus, dan heb ik nu enkel nog oog voor uw vadsige pens - cru, maar hoe moet ik uw buik anders benoemen? - en uw steeds populistischer wordende uitspraken, die u immer debiteert op die ironisch laconieke manier waarop u inmiddels ongetwijfeld een patent hebt en die ons vertelt dat u neerkijkt op uw 'partners aan de onderhandelingstafel'.

Natuurlijk slechts mijn interpretatie, maar ik ben u dus beu en dat is doorgaans geen goede basis voor objectiviteit. Ik stel me trouwens voor dat u zelf dat onderhandelen ook stilaan beu raakt. Dat is des mensen, zoals ook het afglijden naar populisme en gratuite veralgemeningen des mensen is wanneer men politiek in het nauw gedreven wordt. Ik vermoed ook dat u gewoon doodmoe bent ondertussen. Honderd dagen lang (met die pens) van hot naar her sjokken. Denk aan uw hart, zou ik zeggen. Echt waar: denk aan uw hart. En aan uw kinderen.

Maar tot op heden houdt u zich kranig en blijft u lustig ironisch laconiek doen. Op schampere toon, met die scheve mond van u en bijna grinnikend, vertelt u quasi smalend - adjectieven te weinig om uw manier van praten te beschrijven - dat u de voorstellen van 'de Franstaligen' "aan de straatstenen niet verkocht krijgt". In naam van alle Vlamingen - zo heet dat nu al een tijdje - protesteert u zonder uw stem te verheffen tegen - ik probeer ook maar uw gezichtsuitdrukking te interpreteren wanneer u dat soort uitspraken doet - 'die vreemde, nogal grappige, Franstaligen met hun totaal ontoereikende voorstellen, die zo bijzonder ontoereikend zijn omdat ze doodsbang zijn voor de concrete gevolgen van zo'n grote staatshervorming voor Wallonië, waar wij nationalistische Vlamingen vanzelfsprekend niks mee te maken hebben en dus geen rekening mee moeten houden'. Als u zich goed voelt durft u zelfs met uw ogen te rollen om zo in een nanoseconde uw woorden en gezichtsuitdrukking nog eens te vertalen voor alle provinciale simpelaars die blind en volstrekt zonder te weten waarom op u gestemd hebben.

("Den Bart rolt met zijn ogen. 't Zal weer ambras zijn met de Walen.")

Die uitdrukking op uw gezicht lijkt me tevens vergelijkbaar met de manier waarop u zou reageren mocht u in uw favoriete kebabzaak om een kleine friet met andalouse vragen, om vervolgens een medium friet met curryketchup voorgeschoteld te krijgen. Die verstrooide, totaal overwerkte Turken zouden beter eens een avondje sluiten, denkt u dan misschien. En: voor één keer is 't oké, maar ze moeten er natuurlijk geen gewoonte van maken.

Zoals 'de Walen' er maar beter geen gewoonte van maken om zich te verzetten tegen uw partijprogramma, oftewel 'het Vlaamse eisenpakket'. Hoe lang moet het nog duren voor die Walen door de knieën gaan, zie ik u denken, maar ik vermoed dat het toch vooral aan u zal liggen als de onderhandelingen nog heel lang zullen duren. Vergeet ook niet dat een land zich nog met andere dingen moet bezighouden dan enkel maar met de splitsing van een arrondissement of met een financieringswet. Wouter Van Besien merkte terecht op dat er in Brussel bijvoorbeeld massa's dakloze migranten rondlopen en dat daar zolang er geen regering is nauwelijks iets aan gedaan kan worden. Elk zijn prioriteiten wellicht.

Ten slotte wil ik ook nadrukkelijk zeggen dat ik niet bij 'de Vlamingen' hoor, waar u het over heeft. Mij vertegenwoordigt u niet, zelfs al acht ik u een bekwaam politicus. Ik heb andere ideeën, maar belangrijker is nog dat ik me totaal niet herken in - laat ik me ook eens aan een misplaatste veralgemening wagen - 'de N-VA'er'. Met Geert Bourgeois of Frieda Brepoels noem ik natuurlijk namen waarmee geen enkele drieëntwintigjarige zich associeert, althans dat mag ik hopen, maar ook in uw jongere partijgenoten vind ik mezelf niet terug.

Zo strak, zo serieus, zo gespannen, zo rechts en conservatief. Het zal wel mijn hoogstpersoonlijke indruk zijn. Hoe dan ook, ik ga in politici op zoek naar mensen met wie ik me qua uiterlijk en gedrag wél associeer. Een beetje losser, een beetje meer humor - ja, daarin bent u binnen uw partij uiteraard een uitzondering, al mag ik ook Siegfried Bracke niet over het hoofd zien - en een beetje minder rigide. Voor mij hoeft Vlaanderen namelijk geen versterkte burcht te zijn ofzo. Bovendien voel ik me niet eens een Vlaming. Wel een Leuvenaar (in België), een Belg (in Europa) en een West-Europeaan (in de wereld).

In alledrie die hoedanigheden groet ik u en raad ik u aan iets gezonder te gaan eten, of u stikt nog in uw gegrinnik. Mens sanum in corpore sane, weet u wel.

'Een verkrampte tsjeef' is een pleonasme

2010-09-18T20:13:00.001+02:00

Marianne Thyssen kan zich wel verzoenen met de reacties van 'de mensen'. Ze begrijpt hun ongenoegen, hun stemgedrag, hun ontgoocheling in de politiek. In De Standaard van dit weekend zegt ze dat ze het "voor alle vrouwen" jammer vindt dat ze de historische kans om als eerste vrouw premier van België te worden, gemist heeft. Jammer, misschien wel, maar ze báált er niet van. Geef dus eens expliciet toe, Marianne, dat u eigenlijk bitter weinig zin had in dat premierschap, denk ik dan. Dat u het liever kwijt dan rijk was, dat u opgelucht was toen het duidelijk werd dat u geen premier zou worden. En stel dat CD&V dan toch die verkiezingen gewonnen had en u had zich niet honderd procent geroepen gevoeld om premier te worden, hoe had u dan moeten uitleggen dat u die post dan liever aan Yves Leterme zou laten? - wink wink.

Vreemd, hoe Marianne Thyssen nooit expliciet blijk heeft gegeven van de last die het CD&V-voorzitterschap voor haar was. Het is evident dat ze zoiets niet in volle campagne deed, maar de signalen waren zó zichtbaar. De geforceerd gedecideerde toon waarop ze sprak, haar verkramptheid meer in het algemeen. Haar tsjevengehalte dat ten gevolge daarvan nog hogere toppen scheerde. Want ja, tsjeven zitten, geloof ik, altijd in een kramp. Een verkrampte tsjeef is een pleonasme. Maar ik wil niet gezegd hebben dat een CD&V'er per definitie een tsjeef is hoor. Neem nu Jean-Luc Dehaene: dat is gewoon een obese loodgieter.

Nu, ik wilde het niet specifiek over Marianne Thyssen hebben. Ik wilde het 'politicus heeft voeling met de kiezer-gebeuren' eens binnenstebuiten lullen. Hebt u ook de reactie van Gordon Brown gehoord - letterlijk 'gehóórd' - nadat hij in discussie was gegaan met mevrouw x, of - hou je vast aan de takken van de bomen! - Jane met de pet? Gordon was vergeten dat hem een microfoontje was opgespeld en noemde Jane achterlijk of iets dergelijks. Misschien had hij daarin gelijk, - een bevoegd arts die het mag weten - maar Brown vergat dat politici 'de kiezer' nóóit achterlijk vinden. Integendeel! De kiezer is voor de toppoliticus wat de baxter is voor de nierpatiënt in nood.

Leterme. 800.000 stemmen! Het waren er 796.000, een significant verschil als men zich bedenkt dat een middelgroot dorp gemakkelijk 4.000 inwoners telt. Soit.

Leterme. Zoals die naar de kiezer kon luisteren! Alsof hij zelf de kiezer was! Wie een foto van Leterme van een jaar of acht geleden bovenhaalt zal vaststellen dat de man in de daaropvolgende jaren voornamelijk naar stylingbureaus geluisterd heeft. Hij transformeerde in die periode van een onderpastoor - is hij intrinsiek natuurlijk altijd gebleven - naar een 'staatsman'. Leterme is nadrukkelijk geen man van het volk. Geiten en voetbalstadions veranderen daar niks aan. Leterme in een voetbalstadion is als Britney Spears op de begrafenis van een gerespecteerd modeontwerper. "Zie mij! Zie mij!" roepen ze. Street credibility, daar hopen ze op.

Of Kris Peeters in 'De Pappenheimers' - oh boy. Ik meen me te herinneren dat ik door de kamer rénde met mijn handen afwiseelend op mijn oren en voor mijn ogen. Ik kon hem niet aanhoren, ik wilde hem niet zien. Slechte humor heeft die man! En hij met zijn hippe bril en gebruinde snoet maar blijven proberen vlot te doen omdat hij wist dat hij in dat niet-politieke programma de kans kreeg zich van een andere kant te presenteren. Geen idee of hij bij die gelegenheid 'de kiezer', die dan voor de gelegenheid 'de kijker' was, heeft weten te overtuigen, voor mij werd die uitzending alleszins het doorslaggevende moment waarop ik besloot om spelprogramma's met BV's voorgoed uit mijn leven te bannen.

Wees oprecht, denk ik dan. Johan Vande Lanotte is bijvoorbeeld zichtbaar geen man van 'het volk' - is dat overigens het 'plebs' op de vrijdagmarkt ofzo, Jean-Marie Dedecker die het weet, - maar hij doet tenminste niet alsof hij dat wél is. Vande Lanotte is een erudiet politicus die waarschijnlijk ook heel wat erudiete kiezers vertegenwoordigt. Geen zwart omrande bril, geen voetbalstadions, maar basketbal. Edoch, verkijk u daar niet op want ook dat basketbal - hoe underground het in deze context van populaire politici ook mag klinken - heeft zo zijn reden. Vande Lanotte is van Oostende en laat de basketbalploeg van Oostende nu net één van de beste van België zijn. Om die reden is het ook waarschijnlijker dat Jean-Claude Van Cauwenberghe in Charleroi een basket- en geen voetbalfan is. Er zijn immers geen politici die geassocieerd willen worden met een voetbalploeg die gemiddeld twee keer rood pakt in een match en die bestuurd wordt door een familie van wat wel eens halve maffiosi zouden kunnen zijn.

En dan, het kon natuurlijk niet uitblijven: Robert Stevaert. Robert wíé, zegt u? De naam Stevaert doet een belletje rinkelen? Anyway. Iederéén weet dat Steve zijn echte naam niet is. Hoewel. Ik geloof dat ik bij deze verklap dat ik waarschijnlijk zelf geen man van het volk ben, want allicht weten heel wat mensen niet dat hij eigenlijk Robert heet. Maar hoe die man zichzelf in de markt wist te zetten, dat is het voorbije decennium ongeëvenaard in de Belgische politiek. Als Stevaert op een fiets door Hasselt reed, leek het er warempel op dat hij dat echt wel belangeloos deed. Ik bedoel maar: een toppoliticus die in het openbaar iets typisch menselijks doet zonder daarbij als een zichzelf forcerende toppoliticus over te komen. Het kán dus wel degelijk, ook al maakt voornoemde Hasselaar dan gebruik van een slimme alliteratie in zijn naam om zichzelf in de markt te zetten.

En hier staak ik voorlopig mijn zoektocht naar een toppoliticus die echt helemaal vrij is van image building. Een mens wil in zijn leven ook nog andere dingen doen, als daar zijn het nuttigen van het avondmaal.

Luckas Vander Taelen en ik

2010-09-17T11:41:00.008+02:00

Slecht nieuws voor mij en vervelend dat het eigenlijk al lang geen nieuws meer is: ik herken mezelf in een man in wie ik me liever niet zou herkennen. Niet wijlen mijn eeuwig zure opa voor één keer, wel politicus-theatermaker-columnist-docent Luckas Vander Taelen, een, als je het mij vraagt, overtuigd cynicus.

Zelden heb ik Vander Taelen oprecht positief uit de hoek weten komen of ik zou me slecht geïnformeerd moeten hebben, wat waarschijnlijk het geval is. Natuurlijk zijn zijn theaterstukken of monologen - helaas nog nooit iets van hem gezien - niet noodzakelijk negatief, maar een titel als 'Marina (ou comment Herman De Croo m'a sauvé la vie)' wijst toch in de richting van de ironie, misschien zelfs het sarcasme of de frustratie.
Ook zijn politieke engagement is niet negatief, maar het komt me zo halfslachtig voor. Als politicus vind ik hem niet overtuigend omdat hij nooit op de voorgrond treedt, ik zal dan ook nooit op hem stemmen.
En in zijn belangrijkste hoedanigheid, de hoedanigheid die mezelf het meest aanspreekt, is er ook de 'Belg' Luckas Vander Taelen, een Brusselaar uit Aalst die over de taalgrenzen heen kijkt, die monologen in het Frans voert en 'Arm Wallonië', het uitstekende boek van Pascal Verbeken, in een driedelige documentaire goot. Toch waart ook in die laatste verwezelijking mijn insziens een impliciet verwijt rond. Niet in de documentaire zelf, maar ergens beyond. Vander Taelen smokkelt in de onderliggende boodschap het verwijt binnen dat 'de Vlamingen' - waar hij voor de gelegenheid als overtuigde Brusselaar zelf geen deel van uitmaakt - behoorlijk kortzichtig zijn om Wallonië zo ostentatief uit hun levens te bannen.

Nochtans: ik ben het over dat laatste volmondig met hem eens, maar tegelijkertijd besef ik dat een positievere geest - ik denk opeens onwillekeurig aan Nic Balthazar, maar zeg daar meteen bij dat hij hier maar een kleine cameo speelt - het anders zou aanpakken. Die zou van zo'n documentaire een verleidelijk portret schilderen, gespeend van enige achterliggende gevoelens van frustratie, al was het maar omdat zo iemand die gevoelens niet naar de buitenwereld communiceert.
Zo iemand - niet langer Nic Balthazar - zou politiek meer verantwoordelijkheid nemen en niet als bekende kop veilig in de tweede linie van zijn partij blijven kamperen. En cynisme op zich, dat weet ik zelf heel goed, is uiteraard een zwaktebod voor mensen die zich niet over hun - ja, over wat eigenlijk? - superioriteitsgevoel(?) heen kunnen zetten. Opnieuw uit eigen ervaring kan ik echter zeggen dat het verdomd moeilijk is om dat cynisme te bestrijden en dat je makkelijk hervalt, zoals een gestopte roker bij wat stress opnieuw in de verleiding van de sigaret komt.

De ware reden voor mijn eigen cynisme en frustratie probeer ik al jaren te achterhalen. Een superioriteitsgevoel in een omgeving van naar mijn gevoel oppervlakkige mensen, stelde mijn moeder het ooit cru, en ik sluit niet uit dat ze gelijk had.

Ik vermoed bij Luckas Vander Taelen iets soortgelijks. Ik heb les van hem gehad - zijn vak heette 'Culturele topics' - wat me op papier zeer verheugde maar waaraan ik in de praktijk een wat zure nasmaak overhield. Het leek erop dat Vander Taelen al snel de goesting verloor om er iets van te maken, van die lessen. Hij wilde ons iets bijbrengen over de grote regisseurs uit de filmgeschiedenis en vroeg ons een filmklassieker uit te kiezen en die daarna middels een groepspresentatie aan de rest van de klas voor te stellen. Toen hij bij enkele leerlingen evenwel enige verveling ontwaardde over dit, nochtans nobele, idee, leek de moedeloosheid reeds over hem neergedaald te zijn en gaf hij, kennelijk in zichzelf verzuchtend dat 'de jeugd' geen boodschap meer heeft aan gevierde regissuers à la Jean-Luc Godard, toe aan de vraag van enkele studenten om een populaire hedendaagse film te mogen bespreken. De weken daarna werden bijgevolg gevuld met presentaties waarbij Vander Taelen zich achteraan in de klas posteerde om als leerkracht amper nog zelf op het toneel te verschijnen, wat mijn gevoel bevestigde dat hij in heel wat dingen die hij doet één stap vooruit zet in de al dan niet oprechte hoop enkele volgelingen mee te krijgen, waarna hij zijn aanhang overschouwt en concludeert dat zijn peloton een wat hem betreft te klein aantal eenheden telt.

En dáárom vind ik het dus vervelend om telkens weer het gevoel te hebben dat ik karakterieel op Luckas Vander Taelen lijk. Cynisme en een gebrek aan doorzettingsvermogen zijn vijanden nummer één en twee en ik heb er een part-time job aan die gevoelens te bestrijden zonder ooit écht de indruk te hebben dat ik vooruitgang boek. Als ik dan vaststel dat ik bijna alle, bijna zonder uitzondering negatief van toon zijnde, krantenartikels die Vander Taelen op Facebook post gretig lees, besef ik dat er nog veel werk aan de winkel is. Vooor mezelf weliswaar.

Desalniettemin waardeer ik Luckas Vander Taelen omwille van de mens die hij is. Je kan bezwaarlijk zeggen dat hij oninteressant is, integendeel. Anders zouden dit soort teksten niet over hem geschreven kunnen worden, toch?

Muziektip ten slotte: 'Telepatia Telepatia' van Lavvi Ebbel, Vander Taelens new wave-gezelschap uit de jaren tachtig. Draagt volgens mij ook al zo'n omfloerste boodschap in zich.

Opgehitst en gehaast of niet: let op uw spelling

2010-09-15T11:52:00.001+02:00

Op deredactie.be kan je reageren op opiniestukken. Journalist, 'walloniëkenner', Guido Fonteyn schrijft er regelmatig over de 'verschillende delen van dit land', zijn laatste post gaat over de Duitstalige gemeenschap die misschien maar beter een zelfstandig gewest kan worden, los van Wallonië waardoor het blijkbaar stiefmoederlijk behandeld wordt.

Dat onderwerp spreekt de deredactie-lezer blijkbaar aan want tot nog toe oogstte Fonteyn negentien reacties op zijn stuk. Of die reacties inhoudelijk sterk beargumenteerd zijn weet ik vaak niet, zo'n kenner van gewesten en gemeenschappen ben ik niet. Wat ik wel merk is dat men elkaar heel erg tegenspreekt en dat men zijn reactie blijkbaar zelden naleest, want schrijf- en typfouten.. best ergerlijk.

Ontbrekende woorden, een woord te veel. Ze hebben met z'n allen geweldig veel te zeggen en het kan niet anders dan dat daar tijd in kruipt, maar nogal wat van hen nemen vervolgens blijkbaar niet de tijd om hun epistel eens na te lezen om zo de typfouten uit hun tekst te halen. Voor mij haalt dat ook de inhoud van hun tekst een beetje onderuit. De nogal hoogdravende inhoudelijke sérieux van die lezers wordt gefnuikt door zinnen als "[De Duitstalige gemeenschap heeft] nooit verduidelijkt waarom, maar mi hebben ze wel een standpunt ingenomen [over B-H-V]". Die man is in zijn vaart het woordje 'volgens' en een 'j' vergeten. Mierengeneuk, jazeker, maar iemand moet het doen. Nogal wat mensen zijn overigens in staat een trema op de tweede 'e' van 'België' te zetten, maar ze zetten geen punt achter hun zinnen, of ze schrijven wel héél lange zinnen gespeend van komma's en hoofdletters. Inhoudelijk eloquent (?), vormelijk nonchalant.

"Laat toch volledig België bij Groot Hertogdom Luxemburg gaan dan is toch alles opgelost". Geen punt (of vraagteken) na de zin, geen komma achter Luxemburg, "bij Luxemburg 'gaan'" - jukkie - en inhoudelijk geen sterk argument.

Of dit pareltje: "Waarom hebben zij dan het zoveelste belangenkonflikt ingedient tegen BHV?" Mijn moeder zie ik 'conflict' ook nog met twee k's schrijven, maar dt-fouten maakt ze niet.

In het vierde middelbaar had ik een leraar Nederlands die ons, leerlingen, enkele moeilijke zinnen liet opschrijven. De meesten van ons brachten het er qua lange ij'en en korte ei'en goed vanaf, toch hadden enkele klasgenoten zeer lage scores. Ze waren vergeten een punt achter hun zinnen te zetten.

Inhoudelijk wordt er uiteraard ook wat afgeluld in de reacties op deredactie.be. Neem deze oneliner: "Het Duitstalig gebied is welkom om aan te sluiten bij Vlaanderen, waar we ze beter gaan verzorgen dan de Walen." Is er een Vlaamse politicus die al iets dergelijks heeft gezegd, en dan nog op zo'n 'anti-Waalse' toon? 'De Walen', brr. En wanneer gaat dat door De Wever geïntroduceerde 'ik spreek in naam van heel Vlaanderen-toontje' eens ophouden? Je leest steeds minder "naar mijn mening" of "volgens mij" in zo'n context. Neen, meneer x of mevrouw y is plots in zijn of haar eentje tot woordvoerder van 'de Vlaming' gepromoveerd. Een apetrotse woordvoerder in een opgehitst klimaat.

Maar goed, over dat inhoudelijke gelul heb ik het hier al genoeg gehad, al dan niet sterk beargumenteerd. En om ook het vormelijke af te sluiten: ik weet dat men in een reactie op een forum niet naar de eerste prijs in een taalwedstrijd dingt. Wat ik gewoon wil zeggen is dat ik van mening ben dat reacties goed geschreven moeten zijn om zo op z'n minst toch een beetje hun vaak inhoudelijke armoede te verdoezelen of te compenseren. En ik - niet alle Vlamingen! - hou gewoon bijzonder van mijn taal en zie niet graag dat ze als een oud wijf behandeld wordt.

P.S.: u, trouwe lezer, heeft al gemerkt dat ik vaak haakjes ('x') gebruik om bepaalde woorden of zinsneden te accentueren. Meestal moet u die lezen als 'zogenaamde'. Zo wordt 'de Vlaming' dus 'de zogenaamde Vlaming', als u nog kan volgen. Soms staan die haakjes ook gewoon voor 'het woord', om desbetreffend woord te accentueren.

P.P.S.: ik weet dat er in mijn tekstjes soms ook lettertjes ontbreken en daarom geef ik in extremis toe dat er inderdaad vaak nog wat tijd kruipt in het redigeren van een eigen tekst.

Ik zit op kwinkenslag

2010-09-10T15:16:00.002+02:00

Niet langer bijzonder verrassend, maar desalniettemin onverwacht hoe de broers Deborsu in Humo meedelen dat 'de Walen' het mogelijke einde van België hoe langer hoe meer als een plausibele oplossing aanvaarden. Interessanter nog is echter wat er níét gezegd wordt maar wat je tussen de lijnen kan lezen: Wallonië heeft zich na veel vijven en zessen neergelegd bij het schijnbaar statische centrum-rechtse klimaat in Vlaanderen.

Confronterend voor mij als overtuigde maar misschien wat onwetende Belg is het laconieke fatalisme van de broers, mogelijk zelfs cynisme maar dan met een kwinkslag. 'Alia iacta est, de teerling is geworpen. Wallonië aanvaardt wat is en blijft niet talmen. Als Vlaanderen zijn eigen koers wil varen, dat het zijn gang gaat. Wallonië hoeft niet bang te zijn. Het zelfvertrouwen is opgekrikt, de Franstaligen kunnen het óók zelf als Vlaanderen dan toch om het einde van België blijft smeken.' Grootspraak of hun oprechte overtuiging? Laurette mag het weten.

'Maar als het aan 'ons' ligt hoeft het niet, dat Bye Bye Belgium-scenario.' Dat lees ik ook tussen de lijnen. Los van het feit dat een grote meerderheid in Wallonië België als land nog steeds ziet zitten, lijken 'de Walen' met betrekking tot deze zaak maar ook meer in het algemeen minder opgenaaid en rigide. De Deborsu's gebruiken andere woorden, maar hun boodschap is duidelijk. 'Had 'de Vlaming' maar een wat groter relativeringsvermogen, was hij maar wat minder serieus. Kon hij maar eens lachen met zo'n kwinkslag nu en dan.'

En dan krijgt de Vlaamse Humolezer - die natuurlijk niet noodzakelijk Vlaamsgezind hoeft te zijn - nog enkele slinkse waarschuwingen mee. Het Marschallplan werkt. Internationale bedrijven investeren in Wallonië, meer dan in Vlaanderen. Wallonië kruipt wel degelijk uit dat diepe dal en het is helemaal niet gezegd dat Vlaanderen op middellange termijn aan de bovenhand blijft.

Inderdaad, voorlopig zou Wallonië er economisch op achteruit gaan mocht het een onafhankelijke staat worden. Maar de Vlaamse en weinig doordachte idee dat het met een onafhankelijke Vlaamse staat - het blijft steeds de vraag wat er in dat scenario met Brussel gebeurt - allemaal rozegeur en maneschijn wordt is kortzichtig en zelfs gevaarlijk met het oog op de toekomst.

"Een bicky burger, een cervela en een oplossing vooor Brussel-Halle-Vilvoorde graag."

Flamingo's vs. niet-Flamingo's

2010-09-09T12:48:00.002+02:00

Zou er veel volk wakker liggen van België? Ik niet. Ik bedoel, ik laat er mijn slaap niet voor. Ik bedoel, ik slaap goed, ik heb geen nachtmerries over Olivier Maingain of Bart De Wever. Bart De Wever verplettert mij niet in een droom, hij waggelt mij niet achterna met dat logge lijf van 'm. Hij biedt mij ook geen boulet of een frikandel aan. Misschien omdat ik nogal anti-flamingantisch ben. Zou het niet leuker zijn als we flaminganten flamingo's gaan noemen? Of komt Gaia dan tussen met gemekker - schapen! - over dierenrechten?

Ligt er eigenlijk iemand wakker van België? Van Vlaanderen, ja dat wel. 'De Vlaming' - een term die de populist in De Wever uitgevonden heeft en waar ik onvermijdelijk ook bijhoor - ligt wakker van Vlaanderen. Van Dadizele, meer bepaald. Van Knesselare, Edegem, Aalter, Heist-op-den-berg en Zuurle-Parwijs.

Tendensieuze uitspraken die je tegenwoordig kan lezen, de mensen gaan deze weken verder dan ze daarin ooit zijn gegaan. Ironisch genoeg doen ze dus net hetzelfde als de Franstaligen aan de onderhandelingstafel. Ze verleggen hun grenzen. Wat ze schrijven over Wallonië, je kan je afvragen of daar geen burgeroorlog van moet komen. Alsof, mocht Vlaanderen nu stante pede geen onafhankelijke staat worden, er opstanden zouden komen, rellen zouden uitbreken, doden zouden vallen, zoals bij de Koningskwestie in 1950.

De Walen en vooral ook de Brusselaars zijn 'vies' - die laatsten kunnen als het ware maar beter hun 'aars' grondig schoonmaken. Ze zijn niet van ons, die Franstaligen. Vreemd en overbodig. We kennen 'die' toch niet? We hebben toch genoeg aan Jelle Cleymans en Piet Huysentruyt? RTBf zegt u? Een Waalse zender? Of ik daar ooit naar het journaal kijk? Vaneigens niet, da's in 't Frans waarschijnlijk?

Moet wel gezegd uiteraard: in Wallonië stigmatiseren ze er ook op los. Vlaanderen = Bart De Wever aldaar. Op de website van de RTBf vind je artikels als 'Wie is Bart De Wever eigenlijk?', met zowat een hele biografie. Of 'Waar staat N-VA eigenlijk voor? Wie zijn die mensen?'

Ook negeren 'de Walen' - bij mijn weten een term die nog door geen enkele Waalse politicus geïntroduceerd is - doorgaans gemakshalve de economische afhankelijkheid van Vlaanderen, die ze nodig hebben om een aanvaardbare levensstandaard te kunnen handhaven. En ook negeren ze het feit dat ze stiekem die Franse taal veel hoger inschatten dan het Nederlands, euh, Vlaams. Als het aan hen ligt leren ze liever geen Nederlands. Daar ben ik redelijk zeker van, dat Nederlands moet een 'vervelend iets' voor hen zijn. Je kan je dan evenwel afvragen in welke taal ze met de Vlamingen willen communiceren. In het Engels misschien? Maar hun Engels.. Tja.

Ik sprak met een Franstalige 'brusselesse' die waarlijk niet begreep waarom ze Nederlands zou moeten leren. Ze werkt in een Franstalige omgeving, spreekt Frans in Brussel net als bijna alle Brusselaars en bovenal, zo zei ze, moet ze nooit in Vlaanderen zijn, laat staan in Nederland. "Wij gaan op vakantie in Frankrijk," was ze duidelijk. Haar dochter van vijfentwintig antwoordde op mijn in het Frans gestelde vraag of ze al dan niet Nederlands spreekt, "je me débrouille", op een toon alsof ik had gevraagd om even terug te zappen naar een oersaaie documentaire op Arte, ik zeg maar wat. "Moet dat echt?"

Wat leren we dus uit dat alles, om een u zeker bekende kale kok te parafraseren? Dat de waarheid - zoals altijd! - in het midden ligt. Als Vlamingen wat minder navelstaarderig en zuur worden, en Walen wat intellectueel eerlijker en minder opportunistisch, dan kan België volgens mij blijven bestaan. Of Brussel nog een leuke stad is, of weer een leuke stad wordt - aan de politici om dat te regelen - zien we dan later nog wel.

En nu stoppen met lullen over dat land en in actie schieten om het weer op de rails te krijgen.

Een open boek lijdt makkelijk gezichtsverlies

2010-09-06T17:57:00.000+02:00

[24 augustus 2010] Het is niet omdat je veel foto's op Facebook gooit dat je een interessant leven lijdt. Vreemd dat ik me dat nu pas realiseer. Ik heb amper foto's op Facebook en wel om twee redenen: u hoeft helemaal niet te weten waar ik ga en sta en met wie, en ik heb geen fototoestel. Als u vanalles over mij wil weten, komt u het mij maar vragen in persoon. Of u leest mijn blog en loopt me op straat voorbij zonder dat u het weet.

Ik defriend dagelijks. Daarom is het vreemd dat ik nog steeds 220 'vrienden' heb. Daarvan zijn er een hoop bij die ik 'bijhoud' omdat ik ze ooit heb gekend en nu benieuwd ben om af en toe te kijken hoe hun levens zich ontwikkelen. Sletje wordt verpleegster. Trance-trien verlooft zich. Dat vind ik wel eens leuk en alleen zij die af en toe iets leuks te melden hebben hou ik over. Mensen die schrijffouten maken vliegen er tamelijk consequent uit. Ik haal mijn neusje op voor mensen die 'gwn' schrijven in plaats van 'gewoon' of 'wsl' in plaats van 'waarschijnlijk'. Ik hou van mijn taal en verwacht van mijn Facebookvrienden hetzelfde. Vanzelfsprekend hebben mensen die dat soort afkortingen bezigen ook zelden of nooit iets te vertellen.

Maar ik begon dit gezeik met de onthulling dat ik bijna nooit foto's op Facebook gooi. Daardoor verkeerde ik in de bedrieglijke waan dat ik saai ben. Maar, bedacht ik me, ik heb dus helemaal geen fototoestel, dus hoe zou ik iets kunnen uploaden; en, dacht ik daarna: mocht ik een fototoestel hebben, ik nam het zeker niet overal mee, om niet te zeggen helemaal nergens.

Een fototoestel associeer ik met citytrips. De Eifeltoren fotograferen en die foto niet op Facebook zetten. Postkaarten genoeg waar de Eifeltoren wél goed op staat. Belachelijk om 'm dus te fotograferen. Kijk 'vriend', ik heb de Eifeltoren gezien! Als ik hem dat gewoon vertel gelooft hij het ook wel. Hetzelfde voor de Ayers Rock. Of het World Trade Centre. Toen ik in New York was stond het World Trade Centre er nog. Ik ging helemaal op de grond liggen en trok er een foto van. Kon alleen maar mislukken en zo geschiedde. Die foto ben ik kwijt en ik maal er niet om. Postkaarten genoeg.

Foto's op fuiven, met vrienden, zomaar ergens vaag en dus met een bijzonder hoog je ne sais quoi-gehalte. Kijk, ik zet mijn foto op Facebook. Ik ben dáár geweest. Met díé mensen. Ik heb ze getagd, zo krijgen ze hun deeltje van de koek, van de roem, van de populariteit.

Zo doordacht is het natuurlijk niet, maar nogal wat mensen posten zo veel foto's van zichzelf omdat ze onbewust verlangen dat ze interessant gevonden zullen worden. "Heb je mijn foto's nog niet gezien op Facebook," vroeg iemand mij gisteren. Ik had ze nog niet gezien en dat verwonderde haar. Misschien vond ze het zelfs spijtig. Het betrof onschuldige foto's van haar Chiro. Wist ik veel dat ze in de Chiro zit. Ze had me dat nog nooit vertéld. Wat doet het er eigenlijk toe.

Zelf post ik dus geen foto's, ik post clips. Links naar artikels of muziekvideo's. Zo communiceer ik ook over waar ik mee bezig ben, maar op een minder persoonlijke, volgens mij interessantere, manier. Facebook kan interessant zijn om mensen eraan te herinneren dat het niet goed gaat in Pakistan. Of het is leuk om een muziekclip te posten in de hoop dat iemand het nummer beluistert en het goed vindt. Dan heeft die persoon daar misschien iets aan en bovendien schiet het misschien ook even door zijn hoofd dat ik toch een coole jongen ben omdat ik naar die muziek luister. Ja toegegeven, die idee vind ik wel wenselijk. Desalniettemin ben ik jaloers op mensen zonder Facebookprofiel. Ik wou dat ik het kon. Destijds was ik de laatste van mijn klas om een gsm te hebben. Ik belde mensen op vanuit telefooncels.

Facebook. Zouden we er over vijf jaar nog over praten? Ik denk van wel.

Lessen in nederigheid

2010-09-06T17:56:00.001+02:00

[7 augustus 2010] In 'Vranckx' op Canvas zie ik een reportage over zwaveldragers in Indonesië. Ik zie mannen op sandalen met manden op hun rug over rotsen klauteren. Zij zijn op weg naar hun werkplek, zij moeten twee uur stappen om daar te geraken. Zij werken aan de vulkaan, waaruit zij zwavel moeten winnen. Dit werk is vreselijk ongezond, de zwavel brandt in de keel en tast de longen aan. Deze mannen zijn het Indonesische equivalent van de Belgische mijnwerkers die honderd jaar geleden in Wallonië actief waren. Honderd jaar geleden, geen onbelangrijk detail.

De mannen vullen hun manden met zwavel. Hoe meer zij kunnen dragen, hoe meer zij betaald krijgen. Sommigen van hen kunnen 80 kilogram heffen. Daarmee lopen zij terug de weg die zij gekomen zijn, opnieuw twee uur, of meer.

Het is niet goed voor de rug, het is niet goed voor de longen. Het is gekkenwerk, het is miserie.

Zij doen het om te overleven, om hun kinderen eten te kunnen geven. Ze doen het zo lang ze kunnen, tot het punt waarop ze breken. Het punt waarop de dokter zegt dat ze kanker of stoflong hebben en dat ze daaraan zullen sterven.

Ik zie een zwaveldrager van 31 die zich laat onderzoeken door een dokter. Hij maakt zich ernstig zorgen over zijn gezondheid, anders zou hij nooit op doktersbezoek gaan - veel te duur. Hij hoopt dat ze niet zal zeggen dat hij zijn werk niet meer mag doen. Zijn zoon is nog te jong om hem nu al op te volgen.

Zijn huis is een schuur met gaten in het dak. Als het regent verandert de aarden vloer in modder, zegt hij. Zijn vrouw zegt dat er één keer per week vlees op tafel komt, aangenomen dat daar die week geld voor is. Dit gezin heeft bijna niets en dat bijna niets gaat naar de opvoeding van de kinderen. De vader zal misschien al over enkele jaren sterven aan de gevolgen van zijn werk, maar dat is minder van belang. Zolang hij leeft moet hij het onderste uit de kan halen om zijn opgroeiende kinderen een beter leven dan het zijne te bieden.

Einde reportage.

Ik ben een Belg. Ik zit in een comfortabele sofa. Ik zit in een grote woonkamer. Geen aarden vloer, wel mooie turkoois-groene tegeltjes. Geen modder, geen acute geldnood.

Met grote ogen heb ik toegekeken. Ik wist niet dat sommige mensen op die manier aan hun brood komen in Indonesië. Het was weer confronterend om te beseffen dat zij daar, dag in dag uit zwoegend en rochelend, ook gewoon mensen met hersens en gevoelens zijn, net als ik hier, badend in vrijheid en luxe.

We zijn allemaal mensen, we hebben de redelijkheid die ons onderscheidt van de dieren. Ik besef zo verdomd goed dat die Indonesische mannen op jonge leeftijd zullen sterven en dat zij kinderen zullen achterlaten die het misschien niet eens beter zullen hebben dan hun vaders. Ik besef zo verdomd goed dat ik waarschijnlijk heel oud zal worden en dat ik waarschijnlijk nooit ook maar een fractie van de miserie van de mannen uit de reportage zal hebben. Ik besef heel goed dat ik vlees kan eten wanneer ik maar wil.

En die Indonesische mannen beseffen dat alles waarschijnlijk ook. Zeg je 'kop' dan heb je een schuur waar het water zo doordruppelt en een miserabel leven dat gemiddeld vijftig jaar duurt, zeg je 'munt' dan heb je een grote woonkamer en een luxueus leven dat gemiddeld tachtig jaar duurt.

Nederigheid is dan ook waar ik naar streef. Een reportage als voornoemde schreeuwt in mijn oren dat ik het goed heb maar dat ik niet moet denken dat ik daar 'misbruik' van moet maken door ál mijn vele mogelijkheden te willen benutten; dat twee ijsbolletjes ook goed zijn, dat het er niet altijd drie moeten zijn; dat twintig paar schoenen hebben redelijk decadent is als je maar vijf paren draagt, enzovoort. De confrontatie met de ellende in grote stukken van de wereld herinnert me er steeds aan dat ik in mijn luxueuze levenssituatie niet te hard van stapel moet lopen met het benutten van mijn onmetelijke vrijheid.

De nederigheid van de welvarende westerse mens kan zich op heel wat manieren uiten. Belangrijkste regel lijkt mij het niet benutten van de 100% van je mogelijkheden. Ik bedoel dus: niet 'vollen bak' gaan, en dus geen auto kopen, gewoon omdat je daar het geld voor hebt; achteloos tweehonderd euro uitgeven gewoon omdat je je dat kan permitteren; de ene reis na de andere maken..

Hou het wat eenvoudiger en bescheidener, in de wetenschap dat een meerderheid van alle mensen in deze wereld in behoorlijk miserabele omstandigheden leeft. Leef naar wat je nodig hebt (wees daarin sober), niet naar wat je allemaal kan krijgen. Leef op omzeggens 80%, niet op 100%. Dat laatste is immers behoorlijk decadent, maar met 'de minderbedeelden' in het achterhofd vind ik het persoonlijk ook behoorlijk onethisch.

Dit is een tekst die stottert

2010-09-06T17:53:00.001+02:00

[4 augustus 2010] Ik wilde iets schrijven over de choquerende cover van this week's Time magazine, maar ik doe het maar beter niet. Dat ik erdoor gechoqueerd ben en dat het me al de hele dag achtervolgt, klinkt veel te belachelijk om dieper op in te gaan.

Vaak zegt een beeld zo veel meer dan een hoop woorden. Ook in dit geval.

Verbijstering en blablabla..

Ik zag die foto vanmorgen en heel de namiddag heb ik zitten lezen over de taliban, Al-Qaida, islamitische landen zoals Saoedi-Arabië enz. Ik heb ook alle beelden van de vliegtuigcrashes op 9/11 nog eens herbekeken.

Maar iemand zonder neus en oren..

Er zijn mensen die zo'n foto zien en zeggen dat ze wel weten dat er dergelijke dingen gebeuren in die landen. Ik wist/weet natuurlijk ook wel dat het 'erg' is, maar dat dringt pas goed door als ik het ook echt zie.

Nu stel ik alles in vraag. Hoe kan ik mij nuttig maken in een wereld waarin mannen zichzelf tot ontploffing brengen, waarin kinderen voor de neus van andere kinderen vermoord worden, waarin een meisje van zeventien jaar haar oren en neus..?

Wie heeft ooit zoiets bedacht als religie? Wie komt op het idee van een 'heilige oorlog'? Waar komt de haat vandaan die een mens zo zot maakt om zich in een toren te boren? Hoe kan een mens leven met die haat?

Hoe leeft de mens die lichaamsdelen afsnijdt? Hoe leeft de mens die lichaamsdelen wordt afgesneden?

Wat is immoreel en wat niet, en voor wie en voor wie niet?

Vragen en nachtmerries.

Dit is óók een deel van de wereld die wij kennen. Net als Tomorrowland.

Dit is een tekst die stottert zoals ik zou stotteren als ik erover zou spreken.

Bulderlachen in de biechtstoel

2010-09-06T17:52:00.001+02:00

[22 juli 2010] Als er eerst niets maar dan ook niets was, zelfs geen gigantisch eindeloos wit of zwart vlak, en als een God uit dat niets vanalles geschapen heeft, waar kwam die God dan plots vandaan?

Op alle mogelijke manieren kan je het bestaan van God afdoen als complete bullshit.
Het is geen man op een wolk. Het is een ongrijpbare abstractie. Het is een gevoel, zeggen sommigen. Het is (en zit in) álles. God is de koepel waaronder wij leven. God is voedsel voor het volk.

Niemand heeft een concreet Godsbewijs. Er is niet zoiets als x + y = God. Een aantal religieuze handelingen zijn echter wel zinnig, maar ze hoeven helemaal niet in relatie te staan tot een God. Bidden is zinnig als het eenvoudigweg een moment van rust en concentratie is. Biechten is oké als je op die manier stilstaat bij dingen die beter zouden kunnen om die daarna ook beter te doén (iets waar doorheen de geschiedenis door heel wat 'gelovigen' een loopje mee werd genomen). Ook biechten hoeft helemaal niet in relatie te staan met God of met zijn afgezant, meneer pastoor.

Noem God een verzamelnaam voor alle initiatieven die je onderneemt om jouw rol in het Leven zo goed mogelijk te vertolken. Als het woord 'God' daarvoor geschikt wordt geacht, gebruik het dan, of gebruik een ander woord. Kan eender wat zijn.

Yoga is als bidden. Rust en concentratie. Streven naar eerlijkheid is als biechten. Niets in de handen, niets in de zakken, gewoon de feiten. heeft allemaal geen bal met ene God te maken.

Als er morgen uit het niets een reuzachtige steen op mijn voet valt en mijn voet moet worden geamputeerd, dan zou ik moeten nagaan waar ik in de fout ben gegaan, waar en wanneer ik een zonde heb begaan. Maar eigenlijk is dat niet eens nodig, er zijn zo veel redenen waarom God je kan straffen. Een hoofdzonde is gemakkelijk overtreden. In zo'n keurslijf kan een mens niet functioneren.

Een vrouw (M.) die het kan weten vertelde mij de volgende anekdote. Zij moest als jong meisje, halverwege de jaren vijftig, ter communie gaan, wat toen breed maatschappelijk volstrekt gebruikelijk was. Het was verboden (een doodzonde) om voor de viering(?) te eten. Maar zij was nog een kind en had voor het ter kerke gaan achteloos de pieren uit haar neus opgegeten - mijn excuses voor dit weinig appetijtelijke detail, maar het máákt het verhaal. Eens in de kerk realiseerde zij zich dat ze een doodzonde had begaan en besloot ze in alle stilte niet ter communie te gaan. Er was echter één obstakel dat haar daarvoor in de weg stond: haar oudere zus, een klikspaan, zou zeker gaan rondbazuinen dat M. niet ter communie was gegaan en daar zou kennelijk een heel gedoe van komen met de streng katholieke moeder.

M. besloot daarom alsnog ter communie te gaan, maar zij voelde zich schuldig, had diep berouw en voelde zich de dagen na 'de feiten' bijzonder op haar ongemak. Mocht er haar of (iemand uit) haar familie iets vreselijks overkomen (een kans die er volgens haar dik in zat), zou zij dat op haar geweten hebben. Hoe verlangde zij dus naar het moment waarop ze kon gaan biechten en waarop ze haar doodzonde zou kunnen witwassen (God vergeeft). Op het moment dat zij kon bekennen dat ze voor het ter communie gaan de pieren uit haar neus had gegeten voelde zij een loodzware last van haar schouders vallen.

En toen, algehele consternatie. Aan de andere kant van de biechtstoel barstte de pastoor in schaterlachen uit. Drie weesgegroetjes en zij was weer vrij van zonde. Meneer pastoor viel uit zijn rol en gaf haar zelfs geen vermaning (wat is het label 'doodzonde' dan waard?). Beduusd ging M. naar huis en niet veel later zou zij voor het eerst voor zichzelf gaan nadenken of dat hele cirkus wel op waarheid berustte. Decennia later vermoedt ze van niet.

Om terug te komen op hoofdzonden: zelfs al hou ik niet vast aan de klassieke hoofdzonden, ik geloof wel dat het interessant is om bepaalde stelregels (noem het normen en waarden) systematisch maar in de ruime zin van het woord in acht te nemen. 't Is misschien omdat ik vaak veel moeite heb met een aantal van mijn eigen stelregels dat ik er actief over nadenk.

Niet dat ik zoiets als een lijst met stelregels heb hoor, wel een aantal 'punten' waar ik aandacht aan besteed omdat ik geloof dat ze mezelf en mijn omgeving ten goede komen. Maar uiteindelijk denk ik dat alles te herleiden is tot het principe: bewaar je integriteit en blijf nederig temidden van iedereen en alles die en dat in dit leven op deze planeet geworpen is. Eén goed werkend radartje in een zo goed mogelijk draaiend systeem. Zoiets.

Voorts ben ik echt wel voor (de comeback van) 'normen en waarden' al mag er voor mijn part een minder belegen term op worden geplakt. Het zou gedaan moeten zijn met dat smalende sfeertje rond een aantal breed te interpreteren 'regels'. Alsof de mens daarmee kan omgaan, met normeloosheid. Dat kan hij niet en dat bewijst hij elke dag, de laatste decennia kennelijk nog meer dan daarvoor (conform de secularisatie en de toenemende arrogantie van de mens die daarmee samen gaat).

Maar bij dat alles komt geen god kijken. Daar ben ik van overtuigd.

Charleroi

2010-09-06T17:50:00.002+02:00

[17 juli 2010] Euh. Hoe begin ik hier aan? Ik ben zo fuckin' leeg. Maar ik moet eventjes recht blijven en mijn vingertjes hun werk laten doen. Uit mijn hoofd zal het nu toch niet komen. Schrijven komt hoe langer hoe meer uit mijn buik. Om te schrijven zet ik tegenwoordig mijn gedachten op nul. En dan komen er de gekste dingen.

We zijn er geweest, uiteindelijk. Het Bagdad van België. (Zo bedacht ik het op de trein maar het is natuurlijk complete bullshit. Het Bagdad van België schijnt Kuregem te zijn, maar zolang ik de toestand daar niet met mijn eigen oogjes gezien heb doe ik er mijn mondje niet over open.)

Maar dus, we zijn in Charleroi geweest en als u het wil weten: neen, dat is geen aanrader. Ik ben een gevoelige jongen en de twee uurtjes die ik in die stad heb rondgedoold waren er ruim genoeg aan. Deprimerend, zo is het daar. Of: louche. We waren benieuwd, zou het Vlaamse, bijzonder negatieve beeld wel kloppen? Het klopt. Charleroi is dood en een plek om weg te blijven.

Die stationsbuurt. Een wijf van vijftig dat geen moeite doet om haar verlepte tieten binnen te houden. "Moeite doen, in Charleroi?" zo denkt ze misschien op automatische piloot. "Waarom moeite doen in een stad die de moeite niet is?"

Even verder - we zijn intussen leegstand en een plas urine gepasseerd - staat een hoer.

Iedereen rookt hier, iedereen, en een jongetje van een jaar of zes rijdt op een BMX, gilt in het ijle naar iemand die hem aandacht wil geven en draagt een oorbel. Zijn eigen idee?

De Samber over en naar de winkelstraten. Die zijn wat ze moeten zijn: mooi aangelegd, een Inno, Free Record Shop,.. Maar die mensen weer. Hopeloos, zegt mijn broer en hij heeft gelijk. Deze mensen hebben geen hoop.

Er is geen geld in Charleroi. Huizen staan te huur en niemand om ze te huren. Zou u een huis huren dat eruit ziet alsof een tiental junkies er net zijn uitgekropen nadat ze in alle hoeken van alle kamers hebben gezeken? Geef die stad geld, jongens politici, die stad heeft geld nodig, snel. Geef die stad haar waardigheid terug, want zelfs van de lelijkste snol is wel iets schappelijks te maken. Charleroi ís niet eens lelijk, enkel maar een papperig geworden meisje dat omzeggens de goesting niet terugvindt om te gaan joggen. Waarom joggen als je broer en ouders al om tien uur 's ochtends rokend tv liggen te kijken?

In een straatje buiten het centrum wordt het eng. We lopen er ook lullig bij als zichtbare niet-Carolo's. Dat hebben ze wel gezien, spiedend als ze zitten te niksen. Wie nikst heeft tijd voor observatie, ik kan het weten. Dan horen we achter ons "pssst!" - kan niks met ons te maken hebben. Nog eens "pssst!" - even kort omkijken en een gast van een jaar of twintig voor een afgebladderd huis op een stoel zien zitten. Hij provoceert om toch maar iets te doen, maar laat ons wel gewoon doorlopen. Kennelijk hebben zijn ouders hem geleerd om te blijven zitten, eens je zit. Nog een laatste keer "pssst!".

We moeten terug naar waar de mensen zijn. Er is een trouwfeest aan de gang. Italianen, of een ander volk dat veel lawaai maakt. Charleroi is geen blanke stad. De Carolo's zijn mediteraans, of - komt ie! - Mehditeraans. Niks mis mee natuurlijk, maar dat het 'er' mee te maken heeft lijkt mij wel zeker.

We kunnen hier niks blijven doen, we zijn bedrukt. Alles wat emoties losmaakt is de moeite en dus is Charleroi de moeite. Absoluut. Maar toch: blijf er weg. Geloof ook de stadsgids (een brochure) niet die zegt dat er achter elk hoekje een prachtig gebouw verscholen gaat en dat de Carolo's lachen dat het een aard heeft. Wij hebben geen mensen zien lachen, of was dat vooringenomenheid? Neen. Wij hebben geen mensen zien lachen.

Wij hebben mannen zien 'hangen', auto's horen boenken, kleuters horen krijsen, tetten zien zwabberen, gebronzeerde wijven zien manken en krotten horen kreunen. Wij hebben een stad gezien die uw fuckin' geld nodig heeft, maar uw fuckin' geld waarschijnlijk niet eens wil. Charleroi is de zinkende Titanic en dood gaan we toch. En wie is dan de onnozelaar die tot de laatste minuut de bemanning wil voorzien van viool en accordeon? (De onnozelaar, maar zo mag ik hem niet noemen want hij was hét lichtpunt van de dag, was een man die als een beer danste voor geld. Die man heb ik beloond.)

Conclusie: nooit meer. Nooit meer, zeg ik u. Of jawel, sowieso wel. De energie om zo'n plaats te torsen moet je gewoon doseren over lange periodes. Maar niettemin ga je je als vanzelf afvragen wat mooie, lieve Vlaamse jongelingen in de brousse van Charleroi te zoeken hebben. Konden wij eigenlijk niet gewoon zoals iedereen naar de zee gaan, broerlief?

Jan Becaus is een inspirerende figuur

2010-09-06T17:47:00.000+02:00

[15 juli 2010] Ben ik al fan van Megan Fox op Facebook, zo vroeg ik me af. Niet dus, en dat is bij deze rechtgezet. Ben ik al fan van Jan Becaus op Facebook, zo vroeg ik me vrijwel onmiddellijk daarna af. Niet dus, en dat komt voorlopig niet in orde. Er bestaat wel "Het Engels van Jan Becaus", maar die groep join ik niet, ze is me te komisch en ze wordt kennelijk bevolkt door een wat plat Uitlaatpubliek. Ik neem Jan Becaus serieus.

Als alle BV's nu eens een voorbeeld nemen aan Jan Becaus, zo dacht ik eerder op de dag, sloffend door mijn vaste straatjes. Ik had geen specifieke Bekende Vlaam in gedachten, de gedachte struikelde gewoon uit het niets mijn snelkookpan in. Oké, in mijn onderbewuste zet ik geregeld BV's tegen een muurtje en jaag ik ze een symbolische kogel door het hoofd, en misschien kwam Becaus daaruit naar boven gekringeld als een soort uitzondering die de regel bevestigt.

Ik apprecieer Jan Becaus, en geen klein beetje. Hij spreekt uitstekend Engels, dat ook, maar veel meer dan dat ben ik gesteld op zijn zichtbare onzichtbaarheid. Jan Becaus is een man die haast dagelijks op televisie komt en het toch presteert geen evidente Bekende Vlaming te zijn. Er zijn er niet veel die dat kunnen zeggen. Ik maak me sterk dat er jonge mensen zijn die hem al honderden keren op tv hebben gezien maar nog steeds zijn naam niet kennen.

"Een grijze muis" zou men waarschijnlijk antwoorden, gesteld dat ik op straat willekeurig aan mensen zou vragen om iets over Jan Becaus te zeggen. Mocht men mij om een mysterieuze reden dezelfde vraag stellen, ik zou enthousiast antwoorden: "een verademing!".

Heeft Jan Becaus ooit een Humo-interview gekregen? Ja, naar aanleiding van "Van Vlees En Bloed", maar enkel omdat zijn ouders vroeger een slagerij hadden. Ik denk niet dat ik in dat interview iets meer over Becaus te weten ben gekomen. Dat hij van Gent is wist ik al. Hij is een Jan van Gent, haha.

Zou hij in al die jaren nog meer interviews gegeven hebben, enkel dan over hem als persoon? De 7 hoofdzonden volgens Jan Becaus? Ooit interviewde hij koningin Paola - vermoedelijk de enige keer dat ik hem niet als nieuwslezer aan het werk zag - en het zou zelfs kunnen dat hij haar geholpen heeft met haar autobiografie, maar daar ben ik helemaal niet zeker van en om het even te checken.. Ik schrijf niet voor Apache.

Natuurlijk zijn er wel een aantal evidente redenen voor de onzichtbaarheid van Jan Becaus. Hij is niet jong en aantrekkelijk meer. Hij is ook niet homofiel, zoals Wim De Vilder of bloedgeil zoals Goedele Wachters. Zet Jan Becaus op een Humocover en de Humolezer fronst de wenkbrouwen. Evengoed zal Uitlaat er de week daarna wel vol van staan.

Maar voor dat laatste hoeft Becaus waarschijnlijk niet te vrezen, of verdomme misschien toch wel. Binnenkort - over enkele jaren? - gaat hij op pensioen en dat zal wel niet zomaar voorbijgaan zeker. Dikke kans dat hij dan zijn Humo-interview krijgt en dat Jan's grootste geheimen finaal aan de oppervlakte komen. Het zou zonde zijn.

Mediapercipiëring is alles

2010-09-06T17:45:00.001+02:00

[3 juli 2010] Mediapercipiëring is alles. Toen Bart De Wever aan zijn informatie-opdracht - jukkie, die stijve bewoording - begon en Senaatsvoorzitter Armand De Decker verklaarde dat hij een zeer aangenaam gesprek met De Wever had gevoerd, werd dat in de media gepresenteerd als waren alle onderhandelingen reeds in kannen en kruiken. "Dit wordt een succes!" en meer van die misplaatste euforie.

En of de 'gewone man' er intrapte. Toen op deredactie.be in een poll de vraag werd gesteld of het al dan niet los zou lopen tussen De Wever en Di Rupo antwoordde 84% - vierentachtig! - 'ja'. Vierentachtig procent van de deelnemers aan deze poll - mensen die dus deredactie.be bezoeken - dacht plots dat de programma's van De Wever en Di Rupo wel te verenigen zouden zijn, zonder veel gedoe en maanden van stilstand. Ik zeg u dat ik daar figuurlijk van achterover viel. Letterlijk ging het van: "What the fuck???" Ik had op basis van de mediaberichtgeving rond de kwestie wel een vreemde score verwacht toen ik 'nee' antwoordde op desbetreffende vraag, maar 84%, een beetje serieus blijven hé jongens.

Had allemaal met percipiëring van de media te maken. 'Het volk' gaat ervan uit dat journalisten weten waarover ze spreken. Als een krant schrijft dat die eerste gesprekken blijkbaar goed verlopen, koestert 'het volk' geen enkele argwaan. Integendeel: zij roepen "Aha, geen maanden van stilstand!" of "Zie je wel, staatsmannen onder elkaar, die kunnen dat". Met z'n allen geven ze in een poll aan dat dat allemaal op korte termijn wel goed komt.

Maar daar is niks van aan. Inmiddels zijn we een week of twee verder en kopt De Morgen "De Wever nog ver van akkoord". Wat moet 'het volk' daar nu mee? "Met die Walen valt niet te praten!" of "Die Vlaamse fasco's gaan echt geen compromis zoeken". Zestien procent die nog gelooft dat er op korte termijn een akkoord wordt bereikt?

Het lijkt erop dat de media 'het volk' kortstondig gebrainwasht hebben om hen eventjes te doen geloven dat die Belgische misère nu echt wel op z'n einde loopt. Het komt wel goed met die staatshervorming, Walen en Vlamingen doen elk van hun kant wat water bij de wijn, het is niet moeilijker dan dat.

Maar de realiteit is anders. Ali De Croo houdt het been stijf in verband met extra belastingen, de MR blijkt plots wel weer mee te doen maar die laten het FDF niet vallenen bijgevolg ook hun vriendejs in de Rand niet, CD&V is dood en dus leeft die partij weer op en uiteraard staan de programma's van N-VA en PS nog steeds lijnrecht tegenover elkaar.

En daarover berichten de media nu. Ik denk niet dat deredactie.be dezelfde poll nog eens in de groep zal gooien, maar ik heb zo'n vermoeden wat ongeveer het resultaat zou kunnen zijn.

Bonanza

2010-09-06T17:44:00.000+02:00

[2 juli 2010] De tijd gaat snel, neem nu dit voorbeeld: de eerste Bonanza, het "nieuwe fijn weekblad van Woestijnvis", verscheen alweer op 22 januari 2001. Dat is een eeuwigheid, dat is van voor 9/11 en dan klinkt álles heel lang geleden. Wie kan zich nog de tijd herinneren voor 9/11? Ik nauwelijks. In januari 2001 vierde ik mijn veertiende verjaardag en zat ik in het tweede middelbaar, het hatelijkste jaar uit mijn hele 'schoolloopbaan', maar meer dan een vage indruk hou ik daar negen jaar later niet meer aan over.

Bonanza dus, een "nieuw fijn weekblad van Woestijnvis". Was Woestijn vis toen al zo'n Onaantastbaar Instituut? Het verbaast me en het verbaast me niet. Woestijnvis is misschien wel nooit een bescheiden clubje underdogs geweest, hoe graag ze dat imago ook cultive(e)r(d)en. Neem Tom Lenaerts, een man met een ego die zich volgens mij laat bijstaan door een 'imagocoach' of iets dergelijks.

"Nieuw fijn weekblad". Wat een stomme bewoording. Dat ostentatieve understatement. Als Woestijnvis iets aanraakt, zich ergens aan zet, verandert het in goud, die sfeer. Een beetje dikkenekkerig. Schrijf dan gewoon "de nieuwe bijbel der weekbladen" of "beter dan Humo". Neen: "fijn". Jukkie.

Natuurlijk begin ik niet zomaar out of the blue over Bonanza, dat als ik het goed heb slechts eenendertig keer verscheen, omdat het niet, zoals verhoopt, het Humo-publiek kon inpikken. Als het ware geen N-VA vs. CD&V-verhaal zoals bij de laatste verkiezingen. Ik begin over Bonanza omdat ik gisteren het eerste nummer van dat blad heb gekocht. U zegt "huh?" en ik dacht precies hetzelfde toen ik het in de spotgoedkope tweedehandswinkel Spit zag liggen. In Spit verkopen ze hemden aan vijf euro (ik koop daar mijn hemden), broeken aan dezelfde prijs, salons, stoelen, speelgoed, maar ook een aantal cd's, magazines en boeken, daar schijnbaar kwansuis neergelegd door een intellectuele passant. Mijn exemplaar van Bonanza kostte me vijftig cent en voor dezelfde prijs kocht ik de eerste Poëziekrant van de jaargang 2009. Het heeft een torenhoog je ne sais quoi-gehalte, maar voor de aanschaf van die Poëziekrant kan ik een extra reden aandragen: mijn nonkel is daarvan de eindredacteur.

Tom Lenaerts en Bart De Pauw - toen nog de beste vrienden - staan naakt op die Bonanza, geflankeerd door Joyce De Troch in maatpak. Joyce De Troch? 2001 is écht wel lang geleden. Ik denk niet dat ik 'm zal lezen die Bonanza, ik ben er zeker van. Ik zal 'm doorbladeren en hier en daar zal ik ergens mijn oog op laten vallen. "Nieuw fijn" ten spijt. We zijn negen jaar verder en ik heb andere nieuwe fijne dingen te doen.

Het opmerkelijke verhaal van Koen

2010-05-25T19:56:00.005+02:00

"The 6th of August 1999, my life changed. A living God held out His hand to me and I became a christian."

Dit zijn de eerste twee zinnen op de achterflap van het boek "Letters to Katrina: my first three years as a christian". Het boek is geschreven door Koen M., een man uit Leuven die ik via mijn vader ken. Zelf heb ik Koen eigenlijk voornamelijk ontmoet vóór zes mei 1999. Maar nu begin ik zijn boek, acht jaar nadat hij het schreef, en nu heb ik de inleiding gelezen. Bepaald onderhoudend.

(Toen ik Koen ontmoette maakte hij een wat verwarde indruk op mij. Hij was vijfendertig, had geen vriendin, wel een wilde baard en mijn vader zei dat hij vaak tot zes uur 's ochtends opbleef. Vooral dat laatste prikkelde uiteraard mijn verbeelding.)

Koen beschrijft hoe hij een fervent vredesactivist was toen hij in 1999 bijna paranoïde werd door de nakende oorlog in Kosovo. Koen klopte aan bij verschillende politici, maar die wuifden zijn paniek weg - nergens voor nodig. Koen dacht er anders over, hij ging in hongerstaking. Gelukkig stopten de bombardementen vooralleer Koen er het loodje bij legde.

Toch was Koen een gebroken man. Hij was zijn geloof in een vreedzame wereld kwijt. Voor hij bereid was geweest te sterven voor zijn idealen, had hij afscheid genomen van het leven dat hij had gelijd. Dat leven kon hij nu dus onmogelijk weer oppikken. Koen was aan afleiding toe of hij zou gek worden. Koen ging naar Griekenland want daar had hij zich altijd al goed gevoeld.

Op het Griekse eiland Milos volgen de bizarre gebeurtenissen zich op. Koen ontmoet herhaaldelijk een vrouw met wie hij pas begint te praten nadat ze elkaar in het midden van een nacht op het strand treffen. Hij praat acht dagen lang met haar, zo schrijft hij. De vrouw heet Katrina. Koen werd ooit verliefd op een Katárina, ook in Milos. Toeval bestaat niet.

Katrina is een christen, ze is op pelgrimstocht naar Jeruzalem. Koen en zij praten herhaaldelijk over religie. Koen is er ontvankelijk voor, hij staat overal voor open en herinnert zich zijn katholieke jeugd. Koen weet dat Goed en Kwaad bestaan. Is er een God die blijft toekijken op oorlog en geweld? Wanneer hij lukraak op een bank gaat zitten en naast zich een flyer aantreft waarop "Enigma: back to the rivers of belief" geschreven staat, gaan de poppen aan het dansen. Toeval bestaat niet.

De volgende dag zijn we zes augustus - u herinnert zich: dé dag. Voor Koen is dit sowieso niet zomaar een dag, neen, hij herdenkt de slachtoffers van de atoombom op Hiroshima, op zes augustus 1945. Koen wil mediteren om dat te herdenken en hij doet dat samen met Katrina op het dek van het schip dat hen weer naar het vaste land voert. Koen spreekt de wens uit een dolfijn te zien, maar omdat hij in een diepe meditatie verzinkt, dringen Katrina's woorden niet door wanneer zij roept dat ze een vis ziet die wel eens een dolfijn zou kunnen zijn. Wanneer Koen uit zijn meditatie ontwaakt, kijkt hij in het water en hij ziet er een regenboog in weerspiegeld. Koen interpreteert dit als een signaal van God. "Er is hoop. De wereld zal niet vergaan."

Katrina vertelt Koen dat ze een dolfijn gezien heeft. Kan geen toeval zijn, want Koen had vurig gehoopt er één te zien. Natuurlijk vindt Koen het jammer dat hij de dolfijn niet zelf gezien heeft, maar aangekomen op het vaste land krijgt Koen zijn dolfijn alsnog. Op het t-shirt van de man die zijn bagage van het schip draagt staat het woord 'dolphin' geschreven. Toeval bestaat niet.

Koen is méé, maar hij heeft het moeilijk met Jezus, die als mens tussen de mens en God instaat. Waarom, vraagt Koen zich af? Helemaal meegesleept door dit vraagstuk is Koen helder genoeg om eraan te denken dat hij naar een bankautomaat moet om geld af te halen. Zo gezegd zo gedaan, maar wanneer hij bij de bankautomaat aankomt valt zijn oog op een sticker die boven die automaat plakt. Een afbeelding van Jezus met daaronder de tekst "I am who is". Toeval bestaat niet. Als in trance probeert Koen geld uit de automaat te krijgen. Tevergeefs. Hij probeert het met nog drie andere automaten, bij geen van allen lukt het om geld af te halen. Koen begrijpt dit signaal: hij heeft geen geld nodig op de dag waarop hij definitief verzekerd wordt van het bestaan van Jezus en God.

Ik heb dit boek geleend van mijn vader, aan wie Koen het acht jaar geleden cadeau gaf. Koen heeft er een persoonlijke boodschap in geschreven, vooraan. "Bedankt voor je vriendschap die ik zeer waardeer. Jezus roept ook jou. Hij wil je lasten dragen en biedt rust, vrede en vreugde. Moge ook jij je hart openen voor die Liefde van God, die niet door een mens kan bevat worden."

Ik vraag me af hoe het intussen met Koen gaat, bijna elf jaar na zijn christening.

Druk

2010-05-19T11:04:00.008+02:00

(Het woordje 'druk' roept bij mij eerder een negatief gevoel op. Drukkend warrm. Drukte. Druk voelen. Bedrukt zijn. Stress en een gebrek aan tijd.)

Het komt er op aan om binnen korte tijd een bezigheid te hebben die me zodanig in beslag neemt dat ik geen tijd meer heb om na te denken. Het liefst slorpt die bezigheid me in die mate op dat ik geen enkel vrij moment meer heb. In het slechtste geval zal ik nu en dan denken dat ik maar eens aan 'onthaasting' moet gaan doen - zonder het te doen uiteraard. In een volgend stadium kan ik dan eventueel een burn-out overwegen. Als mijn arts het toelaat. Als ik tijd heb om naar mijn arts te gaan. Opeens acuut, met uitroeptekens!

("Ik heb tijd om naar de dokter te gaan! Ik moét een dokter zien! Snel!")

Het druk hebben. Moet er daarbij voorbijgegaan worden aan de notie 'druk hebben'? Mag dat geïnterpreteerd worden als 'druk voelen' of 'met een drukkend gevoel zitten'? Ik spreek als iemand die niet weet wat dat is, 'het druk hebben', en daarom blèt ik in het ijle dat 'het druk hebben' meestal een klein beetje 'vluchten' is.

Wie gelooft die drukke mensen nog?

Ik heb me de afgelopen maanden herhaaldelijk ingehouden om mensen te mailen om te vragen of we eens konden afspreken. Ik heb geprobeerd om het zelf heel druk te hebben, om de sensatie te hebben dat je geen tijd meer over hebt. Een volgeplamuurde agenda. De idee van: "Iemand heeft mij nodig? Zonde van mijn tijd." Of minder cynisch: "Wat een boeiend leven heb ik, waarin ik van het ene naar het andere loop zonder me twee minuten te hoeven vervelen."

In de eerste plaats heb ik geprobeerd om het druk te hebben om andere mensen met rust te kunnen laten, om hen zo'n beetje te kunnen vergeten. Maar ik ben mislukt in 'het druk hebben', het is niet gelukt. Ik bleef maar denken dat ik nu en dan wat tijd, wat witruimte, moest overhouden. Voornamelijk voor mezelf, maar zo liet ik andere mensen ook de kans om in dat vrije gat te duiken. Niet dat dat dikwijls gebeurde, want - hoort u me komen? - ze hadden het druk (of ze kwamen gewoon niet naar míj - kan ook natuurlijk en is absoluut niet verboden, waarom zou het?).

Ik heb het hier al eerder gezegd: ik ben Moeder Theresa. Ik heb tijd voor de mensen en zegen ze één voor één. Roger Vangheluwe had ook tijd voor de mensen. Hij maakte met iedereen een praatje. Een schouderklopje hier, een graptje daar. Maar wat heeft dat ermee te maken?

Nee, eigenlijk heeft het er wel mee te maken. Als nonnen voor het heil van de mensen bidden dan doe ik op mijn manier hetzelfde. Ik hoop dat alles goed afloopt voor de mensen, dat ze in noodgevallen geen psychiater hoeven te betalen maar gewoon bij een vriend of een familielid terecht kunnen. Dat ze er kunnen zijn voor hun kinderen. Dat ze er kunnen zijn voor hun ouders. Dat ze er kunnen zijn voor hun vrienden. Voor iemand die occasioneel beroep op hen wil doen. Want dat moet toch ook kunnen: zomaar een geliefde mailen, bellen of sms'en om te vragen of hij of zij tijd heeft, in de hoop dat hij of zij tijd máákt zonder te laten blijken dat dat een soort 'inspanning' is - dat laatste gaatje in de agenda, misschien iets verzetten, this is an emergency.

Ik hoop dat de mensen niet aan burn-outs moeten lijden. Dat hun drukke leven hun relatie niet vergalt. Dat ze hun kinderen kunnen opvoeden. Dat ze hun zieke moeder kunnen bezoeken. Dat ze altijd blijven weten waar hun hoofd staat. Dat ze zichzelf niet voorbij rennen. Dat ze niet aan de peppillen of aan het comazuipen gaan. Dat ze niet geambeteerd hoeven te zijn als ze weer eens een afspraak moeten afzeggen. Dat ze niet stiekem hoeven te hopen dat die personen die naar hun aandacht hengelen hun bestaan vergeten.

Het zal u wel niet verbazen dat ik werk noch studeer.

"Gij zult binnenkort wel anders praten, gij."

Parler vrai

2010-05-18T10:03:00.012+02:00

"Of het probleem van de VRT opgelost is met het vertrek van Bracke: het blijft de vraag."

Ik hou van "parler vrai". Er wordt van Karel De Gucht gezegd dat hij aan parler vrai doet en dat is inderdaad zo. Onlangs zei hij nog dat er ook nu weer loze verkiezingsbeloftes worden gedaan en hij raadde 'ons' aan die te negeren. Dat heeft De Gucht goed gezegd denk ik dan. Maar verder gaat mijn sympathie niet. Politici zíjn niet sympathiek.

Maar bovenstaande quote komt naturlijk niet van Karel De Gucht, hij komt van Geert Buelens in de Humo van vorige week. Geert Buelens is columnist, 'mediawatcher' en weet ik wat nog allemaal. Geert Buelens doet aan parler vrai, getuige het interview in Humo. Ik ben enthousiast en hier volgt een chronologische bloemlezing van Buelens' uitspraken in dat interview:

* "Waar de ["Bracke-doctrine"] op neerkwam? Wie de wereld niet in zestien seconden kan uitleggen is niet geschikt voor de [journalistieke] stiel. Bracke was toch dé incarnatie van de versimpeling?"
* "De Wever en Bracke hebben allebei iets recalcitrants tegenover het establishment, het aura van contraire jongens - vreemd genoeg op het moment dat ze de facto zelf het establishment zijn."
* "De Wever speelt niet de underdog, hij ís zo. Daarom is hij een toppoliticus: hij kan het goed zeggen en moet het niet spelen."
* "Kijk hoe "Ter Zake" geëvolueerd is (..) "Man Bijt Hond", maar dan slecht gemaakt.
* "Ik ben zo gebeten op de VRT omdat ook de openbare omroep een commercieel medium is geworden, en daardoor hebben andere media de lat makkelijk lager kunnen leggen. Alle journalisten worden vandaag in een commercieel keurslijf gedwongen."
* "Heel wat journalisten moeten vandaag ongelooflijk hard vechten om hun werkt te kúnnen doen, daar komt het op neer; ze willen zo graag, maar ze mogen nauwelijks nog."
* Over Het Journaal: "Veel komt gewoon niet meer aan bod: complexer Europees nieuws proberen te brengen (..) is vaak een hopeloze zaak geworden. Dat kán niet, een nieuwsdienst van een openbare omroep moet een trap hoger opereren."
* Over de ontslagen bij De Morgen: "Christian Van Thillo redeneert wellicht cynisch: of een stuk geschreven is door Liesbeth Van Impe of door een onbekende stagiaire, mensen zien het verschil niet. En voorlopig geven de CIM-cijfers hem geen ongelijk."

En wie is die Buelens nu eigenlijk om dat allemaal te zeggen? Gewoon, een kritische observator die de moeite doet om het nog eens aan te kaarten en niet bang is om 'zuur' over te komen. Die Buelens heeft er nu wel de Arkprijs van het Vrije Woord mee gewonnen, een symbolische erkenning "om te verhinderen dat ideologische bekrompenheid de vrijheid van meningsuiting en denken zou inperken".

En dan nog dit:

Hebt u gisteren gekeken naar "Ter Zake" en/of "Phara" met een gast die kwam praten over het belang van Bobbejaan Schoepen? Beseft u ook dat "Dos cervezas por favor" de zomerhit van 2010 zal worden? En beseft u ook dat er achter de schermen bij "Ter Zake, "Phara" en productiehuis "deMENSEN" in de handjes geklapt wordt om zo veel aandacht en stijgende kijkcijfers?

Om het nog even met de woorden van Sam Gooris te zeggen: "Ambiance! Ambiance! Ambiance!"

En om het met nog meer eigen woordjes te zeggen: "Verkleutering. Commerce. Kijkcijfers. Brood en spelen. Teloorgang van de kritische zin in een klimaat waarin alles snel moet gaan, alles moet kunnen - anders ben je 'zuur' - en oppervlakkigehid wordt gecultiveerd.

En voor u gaat twijfelen: ik ben geen zure, ouwe man die zegt dat het vroeger beter was. Ik ben 23 en er is geen 'vroeger' in mijn leven. Dit is gewoon parler vrai, denk ik, en parler vrai is vaak cynisch, denk ik.

Boekentip: "Flat Earth News" van Nick Davies.

P.S.: ik heb de pest aan Martine Tanghe.

Meer Frans dan Waals

2010-05-15T13:58:00.007+02:00

"Ik vond hem eerder een Fransman dan een Waal." Het zijn haar woorden en ik vind ze interessant, maar ze licht ze niet toe, en dan is ze weg.

Meer Fransman dan Waal, maar hij is dus een Waal. Hoe kan een Waal, een Belg, meer Fransman dan Waal zijn? Of gaat het hier enkel om een ongefundeerde en oppervlakkige perceptie van één persoon?

Maar los daarvan: hoe kan een Waal meer Fransman dan Waal zijn? Wat is dan een Fransman, en wat is een Waal? Ik zou haar moeten vragen waarom ze zei wat ze zei, want ik weet echt niet hoe een Waal van een Fransman te onderscheiden. Of liep die jongen voortdurend chauvinistisch te wezen, - een wezenlijk verschil tussen een Fransman en een Waal - maar waarover dan? Over het belang van de Franse taal en hoe goed Olivier Maingain dat belang in de Rand verdedigt? Of was hij een rattachist? Die hypothese komt misschien nog het dichtst in de buurt, ook al weet ik dat het hier louter pro forma nattevingerwerk is. Ik weet immers wel dat haar woorden op weinig berustten.

Hoe weet een Vlaming tenslotte 'wat' een Waal is en wat een Fransman? We horen het niet aan hun taal, want we herkennen geen accenten. "Nonante" is Waals, "quatre-vingt-dix" Frans, maar dat is ook maar één woordje.

Ik luister deze dagen veel naar "Passer La Frontière", de nieuwe plaat van het Luikse Eté 67. Een goeie plaat, ik zet ze graag op en vind het Frans heerlijk. De groep komt uit Luik en is bekend in Wallonië, Frankrijk en Franstalig Canada, maar ik denk niet dat één op honderd Vlamingen er al van gehoord heeft. Ik moet trouwens niet cool doen, ik ken Eté 67 ook nog maar een jaartje van naam en nu luister ik voor het eerst naar hun muziek.

En die klinkt meer Frans dan Waals. Omdat er in het Frans gezongen wordt en een mens daarom waarschijnlijk geneigd is alles voor Frans aan te nemen. Ik ken nogal wat andere Waalse bands die in het Engels zingen met zo'n dik Frans accent bij elke 'l' die ze passeren. Girls In Hawaii, Malibu Stacy, Hollywood Porn Stars. Dat is Waalse muziek. Eté 67 is Franse muziek: meer stijl, meer naturel, meer Frans.

Op hun MySpace kom ik enkele Franse artiesten tegen waardoor Eté 67 beïnvloed zegt te zijn. Alain Bashung, Louise Attaque, Miossec, Nino Ferrer, Thomas Fersen en nog een aantal bekendere namen als Noir Désir, Jacques Dutronc en Georges Brassens. Ik voeg ze toe aan mijn longlist "te beluisteren muziek" en ga een studie maken over wat Waals en wat Frans is. In muziek en in het algemeen.

Gregory Frateur is meer dan een zanger

2010-05-11T18:39:00.005+02:00

"Muziekrecensenten zijn gefrustreerde muzikanten." Ik geloof dat journalist Geert Janssen deze stelling voorlegde aan Frank Vander linden in de Veto van vorige week en dat ik ze daarom in mijn hoofd heb opgeslagen. Wat Vander linden antwoordde ben ik vergeten - waarschijnlijk bevestigde hij maar nuanceerde hij ook weer - maar dat zo'n stelling mij achtervolgt tot ik erover nadenk of over schrijf is bij deze bewezen.

Geert Janssen is een goeie journalist. Hij kruipt onder mijn vel.

Ikzelf ben het bewijs dat een recensent niet noodzakelijk een gefrustreerde muzikant hoeft te zijn. Ik ben een gefrustreerde zanger, maar speel voorts geen enkel instrument. Ooit volgde ik bijna een jaar notenleer, maar daar vond ik niks aan - muziek maken was geen verlangen van mij. Niet lang daarna begon ik heel veel naar muziek te luísteren - het debuut van The Strokes, "Californication" van Red Hot Chili Peppers - en begon ik te zingen, eerst nog vals, daarna beter.

Maar ik was dus wel een gefrustreerde zanger en dat ben ik nog steeds. Ik weet namelijk niet hoe ik mijn stem moet gebruiken. Doorgaans druk ik te hard op mijn keel en adem ik niet vanuit mijn buik, zoals het zou moeten. Ik weet niet hoe dat moet, vanuit mijn buik zingenen, en als ik dat aan mijn moeder vertel rolt ze met haar ogen.

Dat maakt van mij een gefrustreerde zanger, maar het wil zeker niet zeggen dat ik als recensent vanop de zijlijn andere zangers nodeloos bekritiseer. En dan zeker niet in de recensie die ik morgen zal schrijven over het concert van Dez Mona dat ik vanavond zag in de Botanique. Gregory Frateur is één van de beste zangers die ik al live mocht zien - nationaal en internationaal. "Frateur is meer dan een zanger," zal ik schrijven. "Hij is ook een entertainer."

Zeg nu zelf:

Zoel, de lente

2010-05-10T13:20:00.006+02:00

Mijn laptop staat bij het raam. Het raam reflecteert bomen en een tafel vol bloemen op het scherm. Daarnet cirkelden er ook vogels op het scherm rond. Een beter bureaublad krijg ik niet meer, hoewel 'Nevermind', een tekening van de New Yorkse kunstenares Stella Im Hultberg die in werkelijkheid mijn desktop uitmaakt er ook bijzonder mag zijn.

De zomer is begonnen, iets anders zou ik niet bedenken met een blogpost. Vanachter het raam, in de zon gelegen, lees ik de Humo van vorige week, meer bepaald een interview met Frieda Van Wijck - er moet contractueel bepaald zijn dat zij vier interviews per jaar 'toestaat' aan Humo - en Karel Vereertbrugghen, een televisiemaker. Frieda en Karel komen heel goed overeen, want ze hebben dezelfde humor. Meer moet er niet achter de aanleiding voor dit interview gezocht worden - Frieda's contract buiten beschouwing gelaten natuurlijk.

Interviewer is (rv), op te maken uit de eerste zin van de inleiding tot dit interview: "Die aprildag gewaagden weerlieden van 'terrasjesweer' en 's avonds liet ik me de zoele lente welgevallen in de universiteitsstad Leuven." Met zo'n "weerlieden" weet ik genoeg, zoals ik vroeger genoeg wist wanneer er in de inleiding van een Humo-artikel al meteen pseudo-geile praat werd verkocht; dat wees steeds op een interview door Wilfried Hendrickx. Die omschreef Debby Pfaff, bijvoorbeeld, ooit als bloedmooi. Het kunnen de jaren geweest zijn, niet veel later ging Hendrickx met pensioen, of misschien was er ook die dag een zomer begonnen.

Frieda, Karel en (rv) zitten "in een brasserie op de Grote Markt" en daar ontspint zich niets dat u zich als (rv)-lezer niet zelf kan inbeelden. De inhoud van dit interview is bij deze dan ook volstrekt ondergeschikt aan de sfeer ervan, omdat mijn aandacht ergens in de vierde kolom wordt afgeleid door een gedachte die me door die sfeer wordt ingegeven. Ik wil ook een journalist zijn om dan, gezellig keuvelend in een brasserie, herinneringen aan mijn jeugd op te halen, terwijl buiten de zoele lente terrein wint en de "bloesemende meisjes" - (rv)'s woorden - het "geblader in cursussen naar een latere datum verschuiven."

Nog een geluk dat ik geen 58 ben, dat ook voor mij de zomer begonnen is en dat ik de muziek van Wayne Shorter nog te ontdekken heb.

Verjaardag in het klad

2009-11-28T12:07:00.007+01:00

Waarom hou ik niet van "Peter live"? Ik hou niet van Van de Veire zelf, zij het wel van zijn spitsvondigheid, eigenlijk. Die man is heel snel met woorden en als speelvogel is hij ook niet slecht, twee eigenschappen die ik apprecieer in een mens, tout court.

Het is zijn inhoudelijke oppervlakkigheid die me tegenstaat. Die dertien in een dozijn-vragen tijdens zijn 'interviews' met 'artiesten'. Vormelijk ook: het feit dat hij die domme look denkt nodig te hebben, die puberale bles voor een man van om en bij de veertig. Dat dwaze kostuum, gepikt uit een Duitse variëtéshow. Dat springen in die jacuzzi aan het eind van zijn egotrip. Waarom, Peter? Of doet dat waarom er niet toe?

"Peter live" is gemaakt voor de vrijdagavond, een avond waarop iedereen onderuitgezakt wil bekomen van alles wat wás, de voorbije week. Verstand in de koelkast en gáán in die leegte. Ik meen daar op mijn beurt helemaal geen behoefte aan te hebben op dat moment. Ik bestrijd zo'n staat van zijn zelfs meer in het algemeen, maar daar moet ik het hier nu maar niet over hebben.

'Nooodgedwongen' kijk ik toch bijna wekelijks naar dit programma, dat eigenlijk helemaal niet voor mij bestemd is.

Ook gisteren keek ik, en ik wist opnieuw niet wat ik aanmoest met wat ik zag. Het recept was ongewijzigd gebleven ten opzichte van de vorige keer, de geënsceneerde vrolijkheid stond ook dit keer net iets te strak gespannen, maar wat mij meer van mijn stuk bracht was de aanwezigheid van Bart Peeters, een man die ik met de tijd enorm ben gaan waarderen (en dit meen ik heel serieus).

Bart Peeters is voor mij een voorbeeld van 'echtheid' in het Vlaamse BV-landschap. Lange tijd kon ik hem niet uitstaan, tot ik mij afvroeg waarom dat zo was en ik constateerde dat ik de pest aan hem had omdat ik hem eigenlijk net heel graag wílde hebben. Je zag zo dat die man met zijn talent geen blijf wist, maar dat hij het daarom maar aan "Eurosong" en dergelijke moest verkwanselen, dat kon toch helemaal niet?

Nu is diezelfde Bart Peeters de vooorbije jaren evenwel "geweldig bezig" (zijn soort uitspraak) geweest met zijn muziek, met als 'pièce de résistance' zijn laatste plaat "De hemel in het klad". Ik hou van die cd en ik herken er het talent in dat Peeters in zowat alles wat hij doet tentoonspreidt, maar op deze cd dus pas écht in kwalitatieve zin aanwendt. Zijn liedje "Ontdooi me" ontroert mij, zoals ik niet vaak ontroerd word en zijn hele muzikale spectrum klinkt zo juist en eerlijk dat ik..
dat ik niet begrijp waarom zo'n man zich laat verleiden om zijn vijftigste verjaardag uitgerekend met Peter Van de Veire te vieren.

Van de Veire, het typetje in persoon, versus Bart Peeters, die publiekelijk begint te wenen als hij daar de nood toe voelt. Een botsende combinatie, naar mijn aanvoelen, die betreurenswaardig is omdat Peeters daardoor niet het podium krijgt dat hij op tv misschien wel verdient. Alle zever daargelaten had ik Bart Peeters graag een paar liedjes horen zingen (nu zong hij er slechts één) en vraag ik me eigenlijk af waarom Bart Peeters in zijn hoedanigheid van zanger geen plaatsje op Canvas kon krijgen, in plaats van op een vrijdagavond op één, wanneer iedereen vooral leegte wil zien.

Kerktoren na kerktoren (even gedachten ordenen)

2009-11-27T15:05:00.004+01:00

Je ergert je dood aan de media en dan stel je je de vraag: waarom ook alweer?
Ik moest me die vraag nog eens stellen, omdat het zó normaal was geworden om me te ergeren dat ik even de essentie uit het oog dreigde te verliezen. Ik hou niet van de media omdat ze zo godverdoms commerciéél zijn geworden, de laatste jaren. Je kan nergens nog zeker van zijn: als een kwaliteitskrant morgen een kwalitietskrant wordt - hebt u 'm? - dan zal ze die beslissing verdedigen met alle sérieux die ze aan de dag kan leggen. Maar sell out is en blijft sell out, en daar zijn die kranten de laatste jaren toch zo godverdoms goed in, nee?

(Toen Eric Gerets een Arabische flutploeg ging trainen, werd daar hartelijk om gelachen door kranten die zich even grote flutartikels permitteren. En óók voor het geld.)

Er zijn rukkers die the page three girl uit The Sun niet kennnen. Er zijn er echter nog meer die dat meisje, en dan vooral haar kwalitieten, wél kennen. Zij kopen die krant om zich af te trekken op een lolita van achttien. Artikels lezen die mensen niet, en The Sun heeft dat begrepen.

Marktdenken. Wat een vreselijke wetmatigheid. Rendement. Cijfers. Omzet. Winst. Verlies. Ontslagen. Leningen. Fraude. Kapitalisme.

De aaibaarheidsfactor van Stef(ke) Wauters. Het blinkende Wim De Vilderke. Zou hij geen 'vilderdasje' op de markt kunnen brengen? De ervaren rot Martine Tanghe. Die precisie waarmee zij meldt dat "FC De Kampioenen" er na twintig jaar mee ophoudt. Goedele Wachters die ons als een kleuterjuf door het journaal loodst. Freek Braekman die zó gekapt en gekleed is dat elke bomma hem zou willen adopteren.

Jan Becaus die wél nog echt verdwijnt in het beeld. Heerlijke man. Fantastische r.

Extra katernen in de kranten. Sport. Reizen. Wonen. Culinair.

Lifestyle.

"Meneer de premier, kan ik u een serieuze vraag stellen over lifestyle?"
- "Ja natuurlijk, vraagt u maar."

De grappigste politicus is de populairste. De knapste politica mag zeker zijn van 100.000 stemmen. De kneuterigste ook. De meest West-Vlaamsche ook.

Sensatie. Pagina's en pagina's. Foto na foto. Trauma na trauma. Kerktoren na kerktoren.

Maar wat?

2009-11-26T19:17:00.003+01:00

Ik wil schrijven, ik doe dat graag. Maar waarover? Wat ik hier vorige maand deed, begon me te frustreren, het werd zelfs een last. Dus moest ik stoppen. Nu ik niet meer schrijf, mis ik het schrijven wel een beetje. Niet noodzakelijk de meningen, evenwel.

Al dat negatieve, sarcastische, dat kon niet blijven duren. Dat weegt op een mens na verloop van tijd. Dat roepen in de woestijn, dat problemen aankaarten en geen oplossing bieden,.. Who cares anyway?

Ooit begin ik weer te schrijven, eerder vroeg dan laat, maar op een andere manier, op een andere toon. Die meningen waren te pijnlijk en te vervelend.

Maar wat dan wel? Dat weet ik nu nog niet.

Voor de geïnteresseerden

2009-11-05T21:13:00.003+01:00

Na een maand van intensief bloggen, heb ik even tijd nodig om te beslissen of ik hiermee wil doorgaan. Hoe lang dat kan duren weet ik niet.

Ergens in een achterbuurt van Montréal, dáár gebeurt het vermoedelijk allemaal

2009-11-01T12:08:00.013+01:00

Bristol. Londen. New York. Berlijn! Parijs. Zelfs Antwerpen. Soms luister ik naar muziek die mij zo intrigeert dat ik vanalles over de artiesten in kwestie ga lezen, zodat ik bijgevolg te weten kom dat ze uit een bepaalde stad afkomstig zijn en welke invloed die stad op hun muziek heeft gehad. Gevolg is vaak dat ik naar die stad wil en vandaag had ik er, zo bijvoorbeeld, niet mee in gezeten om wakker te worden in Montréal, de 'bakermat' van het Constellation Recordslabel.

Het moet in 2002 geweest zijn dat ik voor het eerst het nummer "Rockets Fall on Rocket Falls" van Godspeed You! Black Emperor (GY!BE) hoorde. Aan het eind van "Duyster" waarschijnlijk, net voor middernacht. Ik werd vermoedelijk 'gegrepen' door dat nummer (ik herinner het me niet als dusdanig), want ik kan me herinneren hoe ik het een hele tijd lang wanhopig probeerde te downloaden met de middelen die daar toen toe voorradig waren (Kazaa, Audiogalaxy, Bearshare, zelfs Morpheus - jezus, dat is lang geleden), tot het op een dag op één van die sites ook echt 'downloadable' was en ik mijn kans greep.

(Voor de niet-ingewijden onder u die nu op het punt staan te stoppen met lezen: ik hou u niet tegen, geheel in de traditie van GY!BE zelf, die de luisteraar ook nooit zullen doodslaan met hun 'marchandise'.)

(Voor de niet-ingewijden onder u die toch willen doorbijten: GY!BE was lange tijd het 'paradepaardje' van het Constellation Recordslabel. Hun muziek laat zich het best omschrijven als 'post-rock' ("epische, instrumentale muziek, doorgaans zonder zang"). "Rockets Fall" is een nummer uit hun inmiddels nog steeds meest recente cd, "Yanqui U.X.O." uit 2002, een instrumentaal nummer van 22 minuten dat na al die jaren nog steeds niks van zijn kracht verloren is.)

Dat nummer blies mij dus omver en ik moést meer weten over de mensen die erachter zaten. Gehuld in mysterie, zo bleek al snel, werd de hele Constellation-scene met GY!BE als boegbeeld nog spannender en interviews met de muzikanten in kwestie waren bijzonder schaars en nietszeggend (want interviews geven en te veel práten over hun muziek waren as such tegen hun principes).

Nu, zeven jaar later, wordt mijn oude fascinatie weer aangewakkerd door enkele cd's van de band HRSTA die ik in de bib ontleende. Ook uitgebracht op Constellation, met als grote bezieler Mike Moya, die ook al één van de GY!BE-oprichters was en als HRSTA ook weer epische, moeilijk te vatten muziek maakt.

Bovendien is mijn Engels verbeterd in vergelijking met zeven jaar geleden en dus heb ik via het internet opnieuw geprobeerd één en ander te weten te komen over de 'scene' in Montréal en over het Constellation-label in het bijzonder.

Nog steeds weinig goede interviews te vinden, evenwel, maar de basale feitelijke gegevens zijn eigenlijk ook al interessant op zich. Het Constellation Recordslabel is niet over één nacht ijs gegaan bij zijn oprichting, zo heeft het label een eigen 'filosofie' die voorschrijft dat haar activiteiten duidelijk anti-kapitalistisch en anti-globalistisch zijn, wat inhoudt dat Constellation enkel werkt vanuit haar vestiging in Montréal en dat het label ten allen tijde aan haar onafhankelijkheid vasthoudt en dus geen deals aangaat met zogenaamde majors of andere kapitalistisch ingestelde 'spelers'.

Helemaal niks voor het grote publiek, kortom, en dat grote publiek heeft Constellation Records dus ook nooit bereikt (mocht dat door één of andere wel bijzonder vreemde speling van het lot wél het geval geweest zijn, ik vermoed dat de oprichters hun label onmiddellijk hadden opgedoekt, maar dat terzijde); niks voor het grote publiek dus, maar al snel verwierf het label, en dan in het bijzonder GY!BE, toch een 'cult-status' onder alternatieve muziekliefhebbers, waardoor het label eind jaren negentig al een onvoorziene 'boom' op haar bord kreeg, die haar tevens dwong om alsnog bepaalde akkoorden aan te gaan met ondernemingen van buitenaf.

(Een voorbeeld: van de eerste GY!BE-plaat, "F#A#oo", werden initieel slechts vijfhonderd exemplaren verspreid. Twaalf jaar na de release durf ik te wedden dat minimum 100.000 mensen deze plaat op een 'legale manier' in hun bezit hebben en in elke alternatieve cd-winkel kan je nu dit album (en ook hun andere) van GY!BE terugvinden.)

Dit onverwachte succes moet toendertijd een verrassing van formaat geweest zijn voor de oprichters van het Constellation-label en ik durf te betwijfelen of ze er diep in hun hartjes echt gelukkig mee waren. Succes impliceert immers een zekere 'globalisatie' en aan interviews ontkomen wordt er ook niet makkelijker op. Toch bleef het label relatief trouw aan haar beginselverklaring, een gegeven dat door de 'echte' fans natuurlijk bijzonder werd gewaardeerd.

Maar natuurlijk maakt net dát de weinige interviews met Constellation-mensen of GY!BE-leden bijzonder interessant. Elk nieuw woord wordt gewikt en gewogen, elk teken van leven wordt besproken en onder de loupe genomen - een mens zou gaan denken dat 'm net dáárin de strategie van het Constellation-label zit, maar dat is naar alle waarschijnlijkheid niet het geval. Tot zo'n Constellation-meneer of zo'n GY!BE-lid op een zekere dag gewoon ronduit zegt waar het voor hem op staat, de dag waarop al het zogenaamde gissen kan stoppen, wat die meneren of leden in kwestie zelf ook een leuk feit vinden.

Hier zijn twee links naar artikels die voor 'opheldering' rond de halve mysteries zorgen:
* online muziekmagazine Drowned In Sound had enkele weken geleden een lang, tweedelig gesprek met de oprichters van Constellation waarin u alles te weten komt wat u mogelijk zou willen weten.
* op de schijnbaar bijzonder lang geleden geüpdate website van GY!BE - ze spelen hun spel tot in de details - staan er enkele links naar interviews, waaronder één met het Nederlandse magazine OOR. Zowel het eigenlijke interview als de kwaaie brief van GY!BE-frontman Efrim Menuck die daarop zou volgen, maken bijzonder duidelijk waar het bij GY!BE om gaat.

Na het lezen van met name dat interview met en die brief van Efrim Menuck begrijp ik heel goed dat het dit decennium in feite zo goddamn stil is geweest rond zijn band. De enige manier waarop GY!BE haar radicale standpunten echt kan waarmaken, is door muziek te maken voor een piepkleine groep van locals die hun mond niet voorbijpraten, om ep-tjes op een honderdtal exemplaren te verspreiden en om vooral geen interviews te geven aan journalisten die dan wat graag enkele uitspraken uit hun context rukken. Maar makkelijk kan die GY!BE-houding onmogelijk zijn, want de muziekwereld zoals wij die kennen werkt op de tegenovergestelde manier, conform het kapitalisme, waardoor een hoop fans m.b.t. GY!BE op hun honger blijven zitten, waardoor die groep op zijn beurt natuurlijk eeuwig blijft fascineren.

Door de te grote mazen van het net

2009-10-31T22:37:00.011+01:00

De Standaard berichtte vandaag over een studie van het Steunpunt Welzijn, Volksgezondheid en Gezin waaruit blijkt dat er bijna dubbel zoveel Vlamingen als Nederlanders zelfmoord plegen. Nochtans telt ons deel van het land procentueel gezien niet méér psychiatrische stoornissen dan Nederland, nee, de oorzaak ligt 'm, volgens het onderzoek, bij de Vlaamse maatschappij as such, waarin er niet zo veel "sociale integratie" en "sociaal kapitaal" aanwezig is.

Bijna dubbel zo veel zelfmoorden als in Nederland, dat is niet niks. Blijkbaar omdat 'wij Vlamingen' niet makkelijk praten over de dingen die ons dwarszitten, omdat we ons daarmee liever opsluiten. Niemand lastigvallen, onszelf twee gezichten aanmeten ('front stage' en 'back stage'), onze mond niet voorbij praten, onze problemen in de kiem smoren. "Doe maar gewoon, dat is al gek genoeg." Zo'n zin in ons hoofd prenten.

En dat kan kloppen. In de straat waar ik ben opgegroeid acht ik het, bijvoorbeeld, mogelijk dat (mocht ik er nog wonen) ik van de ene dag op de andere zou verdwijnen zonder dat iemand het zich openlijk zou 'aantrekken'. Iedereen zou het merken, maar bijna niemand zou er iets van zeggen (wél achter de rug van de mensen die er 'belang' bij hebben, natuurlijk). Iets 'ondernemen' zouden die mensen niet snel, zo stierf er onlangs een buurman waarover iedereen vervolgens anekdotes wilde bovenhalen, maar in het gezicht van de overledene zijn vrouw werd er gedaan alsof men van weinig of niets wist. Is dat typisch Vlaams? En waar gaat die vrouw dan naartoe met haar verdriet?

De emotionele afstand die mensen graag bewaren is in Vlaanderen inderdaad vrij groot, naar mijn idee. Dat heeft 'm zonder twijfel met angst voor 'diepgang' te maken, maar ook met het door de katholieke kerk beheerste verleden van deze regio. Het zit er bij 'de Vlaming' kennelijk diep in om problemen binnenskamers te houden en om er dan sporadisch eens mee naar een therapeut te lopen, als vervangt die persoon in kwestie de pastoor en zijn biechtstoel.

En, om nog even De Standaard te parafraseren: "(In Vlaanderen zijn er) meer echtscheidingen, minder sterke buurt- en familiebanden, minder vrijwilligerswerk (..). De samenleving zelf is dus minder een net waarop de lijdende mens kan terugvallen."

En ook wel: "Psychische klachten worden minder opgepakt door Vlaamse dan door Nederlandse huisartsen. Het beroep van psychotherapeut is in België niet eens erkend (..) Een sterker signaal van de overheid dat psychische klachten niet ernstig te nemen zijn, is moeilijk te bedenken."

Benieuwd wat diezelfde overheid daar tegenin denkt te brengen, vooralleer pakweg een binnenfretter genre Yves Leterme het onderwerp zelf ongelukkigerwijs op de agenda zet (maar nu loop ik natuurlijk schandelijk op de zaken vooruit).

Lauwe soep, slappe kak of liever gewoon samen een potje wenen?

2009-10-30T16:37:00.014+01:00

Tiësto. U weet wel. Als in "Diene is kei goe ofzo, wete", of als in "Shakeeeeuh!" Tiësto is - hoe moeten we dat precies zeggen, Bart Steenhaut van De Morgen? -de "grootste dj ter wereld" en met zijn nieuwe ceedee zal hij ongetwijfeld nog 'groter' worden.

(Als u nu even de aandrang voelt om te kotsen, kunt u dat rustig doen vooralleer u doorleest en het grootste understement van uw dag te verwerken krijgt.)

Ik ben geen Tiësto-fan. Neen. Tiësto is onversneden bagger die uw en mijn aandacht helemaal niet waard is. Het is dat zogenaamde kwaliteitsmedia daar anders over beginnen denken en dat we daardoor zelf ook een beetje mee moeten, anders hadden we zelfs nooit van het bestaan van die Tiësto geweten. Of zo zijn we geneigd te denken.

(Het stoort toch niet dat ik u gemakkelijkheidshalve tot mijn 'kamp' reken? Ik vertrouw blindelings op uw goede smaak.)

Maar kijk, dan brengt De Morgen enkele weken geleden een reportage over "de god onder de dj's" ("Samen in de privéjet van de grootste dj ter wereld") en dan is het hek natuurlijk van de dam. Kwaliteitskrant - ahum - De Morgen omschrijft Tiësto onder andere met de woorden "Hollandse nuchterheid", "weinig kapsones" en "aangenaam gezelschap", en dat zal allemaal wel waar zijn, daar gezellig in zijn privé-jet; waar het om draait is de muziek van die man en die is 'kut', zoals ook De Morgen dat gerust met aanhalingstekens zou mogen schrijven. Of is het misschien de bedoeling dat ik als lezer de aandrang krijg om meneer Tijs Verwest voor Kerstmis uit te nodigen?

Soit. Eens ze heilig verklaard zijn door de grotere mediaspelers moet een mens al stevig in zijn schoenen staan om nog een eigen 'bemerkinkje' te placeren. Mattias Baertsoen, 'dance'-recensent op goddeau speelt het klaar in zijn kennelijk zeer accurate Tiëstoreview (ik ga daarvan uit, omdat de man het, mijns inziens, doorgaans bij het rechte eind heeft), en hij doet zelfs meer: hij zet eveneens de 'grote' media in de zeik door ondermeer te stellen dat bijvoorbeeld Milk Inc., ondanks alle lof die dat groepje recentelijk kreeg toegezwaaid, in sé slappe kak blijft produceren die - hier gaan we weer - uw en mijn aandacht nooit waard zou mogen zijn.

Zo cru, zegt u? Het is nu eenmaal - u behoort tot mijn kamp, weet u nog? - de wáárheid en journalisten hebben de plicht die waarheid ook te verspreiden, ongeacht of ze daardoor minder kranten zullen verkopen of niet. De 'consument' met (in dit geval muzikale) bagger overspoelen is niet alleen stomvervelend voor de lezers die iet of wat gepassioneerd zijn door muziek, het is ook ronduit beledigend om de lezer van een rubriek een - opgepast: beeldspraak - bord lauwe soep voor te zetten, terwijl die lezer misschien best zin heeft in een driegangenmenu in de privé-jet van de journalist-muziekkenner in kwestie, om het zo te zeggen.

But then again, wat doen we eraan? That's nu eenmaal the way it goes nowadays. De volgende (of intussen misschien al de vorige?) artiest om massaal de hemel in geprezen te worden is Dizzee Rascal, nochtans een muzikant van een ander kaliber dan sympathieke Tijs. Maar ja, Dizzee Diz was kennelijk zijn status van Londense undergroundrapper beu en nu staat de man op zijn vierde plaat op 'modus commercieel', hét moment waarop de massamedia hem aan de borst drukken en - in het geval van bijvoorbeeld een Dizzee Rascal - hem ook een beetje 'afpakken' van de fans van het eerste uur (al is dat laatste natuurlijk voor interpretatie vatbaar).

Een smet op Smet's blazoen

2009-10-29T21:07:00.014+01:00

Vorige week kon u in de krant lezen dat zeven op de tien van de van oorsprong allochtone jongeren een schoolachterstand heeft. Gisteren raakte dan weer bekend dat Vlaams minister van onderwijs Pascal Smet van plan is het GOK-steunpunt te sluiten. Dat laatste klinkt als een bijzonder ongelukkige beslissing wanneer je de ernst van het eerste in acht neemt, maar er moet 'bespaard' worden en dan is een iets diepgravendere uitleg voor zo'n (onmiddellijk fel gecontesteerde) beslissing klaarblijkelijk niet meer nodig. Ja, natuurlijk zegt Smet dat de kennis van het GOK-steunpunt zal blijven aangewend worden en dat hij zal blijven inzetten op gelijke kansen ("zelfs meer dan voorheen"). Maar men lijkt toch te kunnen concluderen dat de economische situatie van Vlaanderen belangrijker is dan de optimalisering van de slaagkansen van 'zwakke elementen' in één van de basisfundamenten van die samenleving, het onderwijs.

En misschien ís die economische situatie ook belangrijker, het is wat dat betreft redelijk in het duister tasten. Toch stelt een mens zich beter enkele vragen wanneer hij dit soort nieuws te horen krijgt. Zoals daar zijn: is die besparing dan echt zó urgent dat een belangrijk initiatief als het GOK-steunpunt eraan moet geloven (het gaat hier o.a. over een heel aantal uren extra Nederlandse taalles voor, op dat punt, zwakke leerlingen, die verloren zouden gaan)?; kon Smet niet ergens anders op besparen in de wetenschap dat vooral voornoemde 'zwakke elementen' onder deze beslissing zullen lijden (zij die beter niet te veel extra lijden kunnen)?; zijn er minder belangrijke domeinen waarop niet bespaard wordt door de Vlaamse regering, en waarom dan niet (ik haal ter illustratie een oude koe uit de gracht à la de Europese promotour van Kate Ryan - of is deze bedenking helemaal niet aan de orde?)?; en deze, om een beetje te stoken: zou Frank Vandenbroucke eenzelfde beslissing genomen hebben, mocht hij nog minister van onderwijs zijn?

Zelf heb ik het gevoel dat er aan dat GOK-steunpunt niet geraakt mag worden. In mijn ogen is het niet alleen een unieke kans om de zwakkere leerlingen tot in de buik (of zelfs maar tot aan de staart) van het leerlingenpeloton te leiden, in veel gevallen betekent zo'n GOK-begeleiding ook een impliciete vorm van integratie in de Vlaamse maatschappij, aangezien er heel wat kinderen van allochtone origine bij de hulp van dat GOK-steunpunt gebaat zijn.
En wat zal Smet in de plaats op poten zetten, en wanneer zal hij dat doen? In bepaalde interviews zegt hij dat hij voor 2011 geen nieuwe initiatieven kan nemen.

Maar hoe vreemd zijn beslissing ook mag lijken, Smet lijkt zichzelf werkelijk van geen kwaad bewust. Zo zei hij vanavond in "Ter zake" plots letterlijk het volgende, zij het niet rechtstreeks met betrekking tot het GOK-steunpunt: "Ik vind het een groot probleem dat we vaststellen dat er een sociale erfelijkheid in ons onderwijssysteem zit. Dat kinderen uit blanke én allochtone gezinnen blijven haperen in ons onderwijs, terwijl onderwijs toch net één van de middelen is die een gemeenschap heeft om kinderen verder te laten groeien. (..) Want er gaan veel te veel, vaak gekleurde, talenten verloren in onze samenleving."

Oftewel het beste argument tégen de stopzetting van het GOK-steunpunt uit de mond van de man die klaarblijkelijk vóór die stopzetting is. Vreemd, bijzonder vreemd.

De waarheid achter de waarheid die niet waar was

2009-10-28T21:51:00.018+01:00

Ze zijn u klaarblijkelijk niet helemaal ontgaan, - op Facebook lijkt het alleszins toch een beetje te leven - de eerste 'experimenten' van het nieuwe online "journalistiek laboratorium" De Werktitel. Bijzonder kritisch voor de gevestigde mediaspelers bericht deze nieuwe site, bestaande uit een zeskoppige, men's only redactie, over de 'waarheid achter de waarheid', om het zo te zeggen, en zelfs al kan een mens zich soms afvragen of die kritiek soms niet slinks verwordt tot een vorm van natrappen (ook de ontslagen, ex-De Morgenmedewerker Tim F. Van der Mensbrugghe, intussen bekend van eigen blogfaam, is een Werktitelredacteur), vaak hebben de laboranten overschot van gelijk en wijzen zij de klassieke media terecht met de vinger.

Zo ook vandaag in een bericht dat de AFP-blunder in verband met de verdwijning van de vierjarige Younes uit Komen op de korrel neemt. U hebt de sms'jes misschien zelf ook ontvangen: Younes was dood en even later toch weer niet.

De volgende gebeurtenissen 'verklaren' de cynische verrijzenis: het Franse nieuwsagentschap AFP krijgt "uit betrouwbare bron" bericht dat Younes dood is teruggevonden in een kanaal; het agentschap stuurt dit nieuws zonder verder onderzoek door naar de media; de media sturen het bericht op hun beurt en eveneens zonder verdere verificatie de wijde wereld in.. tot zij nog geen uur later de hand in eigen boezem moeten steken wanneer zij vernemen dat er géén dode Younes in een kanaal gevonden is, en zij dus kunnen beginnen berichten dat ze al te voorbarig waren met hun dode kleuter.

Shame on them. Te snel willen zijn, te graag een dode willen 'brengen', te graag al te sensationele artikels willen schrijven, te ijverig op drama beluste mensen willen bedienen. En hun kwakkel daarna maar wegmoffelen. Sec laten weten: "Hij is tóch niet dood". Geen zelfkritiek op zo'n moment, dat laten ze liever over aan pakweg de Werktitel, ergens in de marge op het uitgestrekte internet.

Hoe gaan de ouders van Younes om met zo'n blunder? Kregen zij meteen na de verspreiding van het onjuiste nieuws sms'jes genre "Ik heb het nieuws gehoord en vind het vreselijk, maar de politie heeft er toch alles aan gedaan om hem te vinden", etc.? Dat die ouders dezer dagen slecht slapen, lijdt geen twijfel. Dat ze helemaal geen oog meer dicht doen wanneer ze dit soort flaters erbij moeten nemen, lijkt ook niet meer dan normaal.

Moge al die journalisten die in hun hang naar 'hét verhaal' in de fout zijn gegaan er ook eens een nachtje van wakker liggen. Zo'n lange nacht waarin ze tijd zat hebben om tot bezinning te komen, waarin ze hun dolgedraaide commerce eens aan een kritische blik kunnen onderwerpen.

Maar voor een echte verandering zal ook déze collectieve journalistieke fout niet zorgen. Zoals een voetballer na een verloren wedstrijd ook graag zegt dat het beter moet en hoe het beter kan, om de week daarop opnieuw te verliezen, om daarna weer te verklaren dat het beter moet en hoe het beter kan.

Minder snel, maar nauwkeuriger. Minder sensatie, maar meer waarheid. Dat zou beter zijn (zij het niet voor de commerce).

Walgen tot je scheurt

2009-10-27T16:25:00.014+01:00

Publiekelijk, op een drukke plaats, een Dag Allemaal verscheuren. Had iemand dat ooit al gedaan bij wijze van statement? Zou zoiets de labels 'exclusief!' en 'nationale primeur!' verdienen?

Hij vroeg het zich af, de Dag Allemaal van die week gelegen op zijn schoot. Gekocht uit een vorm van nieuwsgierigheid, in Brussel-Centraal. In het bijzonder benieuwd door het verhaal van Helmut Lotti en het proces tegen hoofdredacteur Ilse Beyers. In mindere mate door de 'saga' rond Wendy Van Wanten. "Wat is dat nu eigenlijk precies voor een boekske?" had hij gedacht.

Intussen wíst hij het, en hij had zijn exemplaar eigenlijk niet eens hoeven te openen om het te weten. Alles had al op de cover gestaan: de expliciete foto's, de schreeuwerige titels, de terminale staat van fatsoenlijkheid. Het was de eerste keer dat hij zo'n Dag Allemaalcover echt had bekéken, 'gelézen'. Ja, bij de dokter had hij het blad al wel eens vastgehad, maar altijd onbewust. Echt waar! 't Is niet dat hij er vóór vandaag veel zinnigs over kon zeggen.

Hij had daar, wachtend op zijn trein, in Brussel-Centraal besloten voor het eerst ("en waarschijnlijk ook meteen voor het laatst") zo'n Dag Allemaal te kópen. Twee euro die hij betaalde aan een Franstalige caissière met hoofddoek die zelf Paris Match las.

Dag Allemaal is misdadig, had hij al bij het zien van de cover geconcludeerd. Een soort promoblad voor een autoritair establishment met een slecht gevoel voor humor. Dag Allemaal was bedoeld om mensen niet alleen dom te hóuden, maar ook om hen dom te máken, dat spatte van die voorpagina. En die intentie vond hij misdadig.

Maar de cover alleen was natuurlijk niet genoeg om iets dergelijks te concluderen. Zo zelfkritisch was hij ook wel. Hij moest dat blad doorgronden als hij er een gefundeerde mening over wilde hebben. Hij moest vrij van vooroordelen door het andermans miserie bejubelende editoriaal, door de van leugenachtig sensationele quotes voorziene coverstory en door de bijna haatdragende roddelrubrieken.

Ergens tussendoor viel zijn oog op de met veel toeters en bellen gepaard gaande juichkreet "Wekelijks meer dan 1 miljoen lezers!". Zijn maag was ervan omgedraaid, zoals men dat in boeken schrijft; hij had in concreto een aandrang gevoeld om te verfrommelen, te trekken, kapot te maken, te scheuren. Een aandrang als een brandalarm.

En hij gíng scheuren, dat had hij zichzelf daadwerkelijk voorgenomen. Publiekelijk ook, dat liet geen twijfel; mensen moesten hiervan wéten. Er was echter één wat cynische gedachte die hem voorlopig nog tegenhield, maar die voor hem wel van belang was: zou hij Story-hoofdredacteur Thomas Siffer inlichten over zijn plannen, op die manier een Story-cover sieren en dus een aardige som geld opstrijken, of zou hij daarentegen nog eens twee euro uitgeven aan zo'n Story om ook dát 'boekske' tot snippers te herleiden?

Daar moest hij nog eens over slapen.

Gebruiksaanwijzing (buiten het bereik van hoogbejaarden houden)

2009-10-26T20:11:00.016+01:00

(Deze tekst zal gespeend zijn van elke vorm van sarcasme.)

(Is zo'n mededeling op zich al sarcastisch?)

Vandaag wilde ik iemand uitleggen hoe een tekst gecopy-paste kan worden, maar omdat het eigenlijk niet bijzonder van belang was in de specifieke context heb ik het maar zo gelaten.

Ik wil het hier echter alsnog even uitleggen, ook al vermoed ik dat u allemaal wel weet hoe een tekst kan worden gecopy-paste. U zou echter verbaasd zijn als u wist hoeveel mensen niét kunnen copy-pasten.

U wilt dus een tekst copy-pasten en moet die daartoe eerst selecteren (aanklikken). Dat doet u door, met de linkermuistoets ingedrukt, over de te selecteren tekst te scrollen ('muis bewegen') tot de tekst volledig geselecteerd is (of een tekst geselecteerd wordt of niet, kan u zien aan de zwarte of blauwe kleur die de tekst dientengevolge krijgt).

Wanneer de gewenste tekst volledig geselecteerd is, kan u de linkermuistoets loslaten, maar let er wel op dat u daarbij niet per ongeluk opnieuw die linkermuistoets indrukt (dan deselecteert u de geselecteerde tekst namelijk weer). U mag nu wel de rechtermuisknop indrukken (ergens in de geselecteerde tekst), waarna er zich een 'menu' opent.

Een eenvoudig menu biedt u de opties 'ongedaan maken', 'knippen', 'kopiëren', 'plakken', 'verwijderen' en 'alles selecteren'. Het selecteren hebben we al achter de rug, voorts concentreren we ons enkel op het kopiëren en het plakken.

Wanneer u in dit menu de optie 'kopiëren' aanklikt, neemt de computer de geselecteerde tekst als dusdanig 'in zich op' (ook al ziet u daar niets van op het beeldscherm). Vervolgens beweegt u de muis naar een andere plaats in het document of de tekst, naar daar waar u de geselecteerde tekst graag had neergezet ('geplakt'). Hebt u deze plaats bereikt dan drukt u opnieuw op de rechtermuisknop en kiest u de optie 'plakken', waarna de geselecteerde tekst onmiddellijk op die nieuwe, door u aangeduide plek verschijnt.

Misschien lijkt deze bewerking (het 'copy-pasten') bij een eerste poging niet eenvoudig, maar voldoende oefening zal u vertrouwd maken met deze elementaire bewerkingen. Zodanig zelfs dat u het op een bepaald moment gemakkelijker zult vinden om als dusdanig te copy-pasten dan om te moeten uitleggen hoe u dat precies doet.

Er is daarnaast ook nog een andere manier om een tekst te copy-pasten, maar daar gaan we nu niet op in.

(En wie wil weten wat sarcasme precies inhoudt, verwijs ik graag door naar deze link.)

Blijven oefenen, Forelleken!

2009-10-25T16:47:00.011+01:00

Morelleke forelleke, da's twee keer het woord 'relleke'. Marie-Rose is terug en we zullen het geweten hebben. In de uitzending van "Phara" (22/10) ging ze in discussie met VUB-socioloog Mark Elchardus, die in het programma zijn nieuwe boek, - 't is weer die periode van het jaar - met als titel "Vreemden", kwam voorstellen.

Een niet onzinnig debat voorwaar, waarin Elchardus na een korte uitleg over zijn boek ook over 'zij die in onze ogen vreemd zijn aan de westerse cultuur' sprak: de allochtonen ("die term trekt op niet veel") of 'vreemden', zoals hij ze zelf met een dubbele bodem wilde noemen.

Dat sommige 'nieuwe Belgen' zichzelf graag het etiket 'Arabier' of 'moslim' laten opkleven (zoals in een kort filmpje tussendoor te zien was), dat horen we niet graag. Mark Elchardus althans niet, en ik ook niet, eerlijk gezegd. Laat die religie nu toch eens een toontje lager zingen, zou ik dan willen roepen door zo'n verdragende moskeemicrofoon, maar dat we daar nog niet aan toe zijn weet zelfs de kleuter diep in mij.

Dat er niet zoiets bestaat als "alle problemen = moslims". Ook dat zei Elchardus, in een rationeel exposé dat ik over zowat de hele lijn onderschrijf. But that's of course, zo stillekes aan - ze kon zich niet meer houden, de furie - , where Morelleken ex-kankergezwelleken came in. Elchardus' sociologische argumenten dat de Vlaamse samenleving steeds angstiger wordt door de vergrijzing enerzijds en door de toenemende laaggeschooldheid anderzijds, werden wat kort door de bocht (een term die ze zelf graag bezigt) van tafel geveegd, en Forelleken achtte de tijd gekomen om goedkope, xenofobe praat te verkopen over handtassen, de metro, gebroken heupen en meer van dat herkauwbaars.

Goedkoop noem ik dat, omdat Morel na haar afgezaagde, boude statements de eigenlijke discussie weigerde aan te gaan. Toen Elchardus namelijk aangaf dat Vlaams Belang toch mee verantwoordelijk is voor een 'bepaald klimaat', lachtte Morel dat weg als sprak Elchardus over een verwaarloosbare voetnoot in het Vlaamse politieke landschap van de voorbije twintig jaar.

Natuurlijk is Vlaams Belang mee verantwoordelijk voor de kloof tussen, laten we ze, aldus Morel, 'migranten' noemen, en de 'autochtone bevolking'. Waar haalt een lid van die partij ook maar de 'credibiliteit' vandaan om te beweren dat de oorzaak van alle kwaad integraal bij die 'nieuwe Belgen' (en bij het establishment) ligt, in de wetenschap dat zij hoogstpersoonlijk - en honderdduizenden partijgenoten met haar - bepaald niet staat te springen om het integratieproces mee te helpen versoepelen?

Elchardus wees eveneens nog op het gefaalde en falende migratiebeleid van de regerende partijen, en natuurlijk spéélt dat eigenlijke beleid ook een grote rol. Maar volgens mij zijn het toch vooral die veel te normaal geworden Vlaamse leeuwen, die donderspeeches van VB-politici en, pakweg, die islamviserende single van Filip Dewinter die het meest kwaad bloed zetten bij de 'moslimgemeenschap'.

En dan is er natuurlijk ook nog de niet te verwaarlozen rol van de media, die immer wat graag op voornoemde voorbeelden inspelen.

Hou de klei in de gaten

2009-10-24T18:24:00.013+02:00

In de velden, in de bossen, achter de huizen, dicht bij mama. Daar spelen de jeugdbewegingen 's weekends dat het een lieve lust is. De scouts, de Chiro, en hoe ze elkaar liefdevol rauw lusten. Hun liederen getuigen van fierheid op de eigen clan, elk de beste als ze menen te zijn.

Dicht bij mama. Katholieke mama aan de haard. En 't kindje mag op zondag gaan 'ravotten', het leven ontdekken, onbekommerd, in alle vrijheid, tralala.

Gisteren waren ze in het nieuws, onze kortgebroekte vrienden. Het was hun officiële dag en ze verschenen in groten getale op het plechtstatige appèl. Trouw aan de vereniging kan je ze noemen, die flinkerds bij elkaar. Hand in hand om zeven uur 's ochtends eten zij boterhammen met choco, gesmeerd door de meisjes, uitgedeeld door de jongens. En zij houden van elkaar.

"Scouts en Chiro united!" weerklinkt het voor de gelegenheid. Ik hoor zoiets als: "onder de kerktoren werd ik geboren en zal ik sterven ook!"

Want de kerktoren, givers en aspi's, die staat als een totempaal centraal op jullie plein. Met de buurjongen naar de speelclub getrokken, die eerste zondag van het eerste leerjaar en in je thesisjaar nog steeds aan de dorpse jeugdbeweging verknocht. Het kot in de grote, verre stad is niet je thuis, daar ben je 'onderweg'. Thuiskomen doe je in je Meetjesland, je Pajottenland waar de Chiro wacht, waar je de Scouts ademt. Geborgenheid.

Nochtans, ik ben niet tégen. Groeperingen zijn oké, samen dingen doen is leuk. Maar zelf zou ik de 'klei' in de gaten houden, als ik een goede raad mocht geven. De klei van de dorpspolder, waarin je met je twee voeten wegzakt zonder dat je er erg in hebt. Tot je rond je twintigste al dan niet tot de ontdekking komt dat je er muurvast in zit. Geen poot die je nog kan verroeren op dat moment, je roots liggen in de polders en je toekomst klaarblijkelijk evenzeer.

Ben ik me altijd van bewust geweest sinds ik geloof dat de jonge mens gemaakt is om in de stad te leven. Geen polderlol voor mij, meneer. En noem mij dan maar elitair, dat ben ik niet. Het is gewoon geen goed idee dat ik mijn wereld tot dit dorp herleid, want zo vergeet ik dat ik bestá.

Maar misschien is dit een hoogstpersoonlijk drama en is het oké dat de mens zijn polders optimaal benut. Misschien.

"De waarheid ligt in het midden."

Niet met onze hersenen!

2009-10-23T23:15:00.010+02:00

"Ook interessant?": de titel van het lijstje hiernaast. Met vraagteken en wat ironie, omdat ik 'niet altijd' zeker weet of die onderwerpen ook daadwerkelijk interessant zijn. Initieel was er een idee voor nog een ander lijstje ook, dat ik al met de naam "Te negeren!" had bedacht. Maar dat plan is niet doorgegaan, omdat ik het zelf wat raar vond aandacht te besteden aan onderwerpen die eigenlijk genegeerd (met uitroepteken en dus zeer zeker) moesten gaan worden.

Met stip op één (en zo pater Damiaan van de troon stotend), verklap ik u evenwel, zou in dat lijstje vandaag "Peter live" zijn binnengekomen, de draak van een schouwspel rond Peter Van de Veire waaraan ik vanavond jammerlijk ten prooi viel. Ik was altijd weggerend, geen kans had ik daartoe onbenut gelaten, als ik had gekund, maar vanavond kon ik niet, mijn benen waren verlamd, en ik keek dus (lijdzaam toe).

(For your interest: 'live' is 'evil' achterstevoren gespeld.)

Kon het nog platter allemaal? Ik had dit programma vorig jaar al eens gezien, maar daar had ik blijkbaar weinig van onthouden want wat ik vanavond zag vond ik van een droefnis die ik nog maar zelden had gevoeld tijdens het tv-kijken.
Zó goedkoop was het eigenlijk dat een mens zich kan afvragen waarom hij er dan toch al die woorden voor over heeft. Omdát het zo goedkoop was, zeker? En omdat iemand toch moet zeggen dat dit soort dwazernij er gewoon over is, ofzo?

Met ons belastingsgeld! Met onze hersenen!

Van een droefnis die in schril contrast stond met de 'joy!' die het publiek uitstraalde, als betrof het een gezelschap gedrogeerden.

Wat ik dan gezien heb? Schlagerzanger Christoff die 'zijn ding' mocht doen temidden van het plebs dat op zijn beurt 'zijn ding' deed, zijnde joelen en zwaaien, schijnbaar euforisch de hemelpoort bestormen om aldaar het aards paradijs te betreden (zoals dat in de teksten van Christoff óók weleens gebeurt).

Axelle Red ook, die voor diepgang - leest en deinst achteruit! - moest zorgen door een intimistische 'set' te spelen, gezeten op een barkruk, met the mighty P. en diens vieze bles naast zich. Diepgang ook die moest blijken uit het daaraan voorafgaande interview dat vooral nérgens over mocht gaan, behalve dan over Red's onmoeting met Michael Jackson, ooit. Dat daaruit enkel Vlaams geneut, en dus nog meer 'gekneut', voortkwam, hoeft hier niet uitgelegd laat staan beschreven te worden.

En er was nóg, maar daar wil ik het niet meer over hebben. Ik hoop enkel dat Bent Van Looy van Das Pop (die, voor de volledigheid, ook te gast was in "Peter live") een goede psychiater vindt, mocht hij die na vanavond nodig hebben. En wat mezelf betreft: ik kijk noooit meer naar "Peter live" en wijd er ook noooit meer een woord aan.

Twee keer nooit met drie o's, dat leest u goed, lichtelijk beschonken als u daar onderuit zit gezakt.

Latijnse woorden die ik wél onthou

2009-10-22T18:26:00.012+02:00

Het was toch een bescheiden 'hype', enkele weken geleden, dacht ik. Er was de afscheidsbrief van Dietrich Hectors, een twintiger die zich verhing omdat hij er niet meer mee kon leven, en vervolgens dat alarmerende Humo-artikel, de vele lezersbrieven en de getuigenissen van muzikanten. Er werd toch over gepraat, had ik de indruk. Tot ik er onlangs temidden van enkele 'doorsnee volwassenen' op zinspeelde, ergens tussendoor. Die mensen keken mij bijna zonder uitzondering raar aan en één van hen stelde de vraag: "Tinnitus, wat is dát?"

"Dat is die fluittoon die sommige mensen horen, je weet wel, zoals na een concert ofzo, maar dan onophoudelijk."

Dat is tinnitus, een fenomeen dat mij persoonlijk redelijk wat angst aanjaagt. Ik ben altijd al bang geweest om mijn oren te beschadigen, zelfs toen ik nog nooit van het 'fenomeen' had gehoord. Ik voelde het als ik naar school fietste en mijn mp3-speler steeds luider moest zetten om boven de auto's uit te komen, en ik voelde het wanneer ik een uur na een concert in mijn bed kroop met nog steeds die zoem in mijn oren. In een stille kamer vond ik dat bijzonder beklemmend.

"En eens je 'beschadigd' bent, is het onherstelbaar."

Paniek.

Nog veel enger is trouwens dat andere, hyperaccusis. Dat heb je wanneer je in elkaar krimpt telkens als er 'lawaai' is. Een deur die dichtslaat, een motor die optrekt, een schreeuw. Wanneer dat pijn doet alsof je gestoken wordt door een wesp. Wanneer je beseft dat je niet meer kan deelnemen aan het normale leven.

Want er wordt veel lawaai gemaakt, zonder dat men daar nog acht op slaat. Lawaai is overal, en erger: het kan overal opeens opduiken. Vooral dát maakt het zo eng. De plotsheid ervan die tot een hartinfarct kan leiden, is dezelfde plotsheid die je oren blijvend kan beschadigen.

Waardoor je, als je pech hebt, niet meer kan buitenkomen, op een dag.

Op het gevaar af om helemáál als een saaie mediadokter te klinken: het baart mij zorgen dat nogal wat mensen zich blijkbaar te weinig van deze gevaren bewust zijn.

Juist, Tom!

2009-10-21T21:41:00.006+02:00

Van alle mensen die ik niet persoonlijk ken, mis ik Tom Naegels momenteel het meest. Want oh wat zouden Tom en ik het eens kunnen zijn over nogal wat zaken, wanneer we samen de actualiteit doornamen. Tom zou stijgeren bij het nieuws waarbij ook ik zou stijgeren, hij zou zijn laptop openklappen, terwijl ik mijn blogspot zou opzoeken, om stande pede aan zijn De Standaardcolumn te beginnen, terwijl ik iets gelijkaardigs zou neertikken op het www.

Tom. Van "Los", als u dat iets zegt. Nog verfilmd geweest door Jan Verheyen, een te mijden regisseur die met "Los" naar ik gelezen heb wel zijn beste film tot nog toe afleverde. En Tom van "Beleg", zijn nieuwe roman. Die ook weer over allochtonen gaat, zoals ik ergens opving. Omdat Tom en ik één zijn, ben ik uiteraard benieuwd naar dat boek.

Wat Tom afgelopen weekend in De Standaard schreef, was weer zó juist. De media en hun verhalen rond Frank Vandenbroucke (de renner): gewoon belachelijk en ondermaats. Maar wat mij het meest beviel aan Tom's column was die ene zin die er als een teaser werd uitgelicht: "Een mens wordt het moe om te blijven roepen dat media hun eigen geloofwaardigheid fataal ondermijnen."

Juist, Tom! Een mens wórdt dat moe. Vooral omdat die mens gelijk heeft en hij zijn mening pas kwijtkan op pagina 45 van de weekendkrant, die ook nog eens vijf andere katerns bevat waaronder economie, reizen, cultuur en mode.
Die mens krijgt dus maar een hoekje van de speelplaats, met zijn accurate observaties, terwijl een pipo van Het Laatste Nieuws ergens in het midden staat te lullen met een man of vijftig rond zich.

De observator voert altijd een verloren strijd, op de speelplaats van het leven. Toch hoop ik dat Tom niet opgeeft en blijft knokken, tot hij - illusies zijn er om ze te koesteren - misschien eens op de voorpagina raakt. Dat hij het niet écht moe is, hoop ik, dat die woorden slechts bij wijze van boutade aan zijn gedachten zijn ontsnapt.

Hoop ik. En ik zou het hem willen vragen.

Zaterdagvoormiddag om 10u op mijn kot, Tom? Kunnen we gezellig samen ontbijten en kranten doornemen. Ik zorg voor beleg.

Over bloggen en diepgang (leest en deinst achteruit!)

2009-10-20T17:11:00.022+02:00

V. heeft begin deze maand een blog aangemaakt en hij heeft, net als ik, een 'mission statement' - aargh, die term - geschreven dat een en ander moet verduidelijken. In dat mission statement schrijft hij verbaasd te zijn dat hij overstag gaat voor het bloggen (al komen we even later te weten dat het een opdracht is voor school) en dat hij gegeneerd is - dat is natuurlijk met een knipoog - dat hij er zich uiteindelijk toch aan overgeeft. Ik ben blij dat V. zich enkele posts verder al niet echt meer druk lijkt te maken over zijn initiële gêne, maar blijf graag even stilstaan bij de volgende paragraaf uit zijn 'beginselverklaring'.

"(..) weblogs, dat zijn toch vooral dingen voor mensen die zichzelf nét iets te graag zien. Mensen die vinden dat hun diepste bespiegelingen niet ongemerkt voorbij mogen gaan. Mensen die denken dat de wereld zit te wachten op nog maar eens een mening van een ongeschoren jongeling. Mensen die onvoorstelbare banaliteiten vergissen voor filosofische of literaire hoogstandjes. (..) Mensen die verkondigen dat het vanmorgen regent en hoe jammer dat eigenlijk wel is omdat hun haar net gewassen is."

Ik voel mij aangesproken natuurlijk, jong en ongeschoren als ik hier op meningen zit te broeden. Alsof mijn 'soort' een beetje vies is. Alsof ik een ufo ben, een clown. V. kopt natuurlijk slechts een afgemeten voorzet binnen, bedient zich van ironie en verstopt zich achter het feit dat het 'voor school' is, maar ondertussen lijkt hij vergeten te zijn wat hij net nog aan het 'aanklagen' was. V. heeft, jong en ongeschoren, zijn persoonlijke mening neergeschreven, schijnbaar zonder daarbij stil te staan. In zijn ironie is V. haast ongemerkt behoorlijk serieus geworden, en persoonlijk vind ik dat een bijzonder goede zaak want wat zie ik: hij schrijft goed, ik geniet van zijn zinnen. Ik ben geïnteresseerd in zijn mening.

Maar dan nog: wat doet een beetje blogger met een zin als "(Weblogs zijn toch vooral voor) mensen die denken dat de wereld zit te wachten op nog maar eens een mening van een ongeschoren jongeling"? Een beetje blogger protesteert, en omdat ikzelf een beetje blogger ben, zal ik persoonlijk protesteren (zelfs al mag die hele beginselverklaring van V. dan misschien met een knipoog geschreven zijn).

Ik blog omdat ik graag schrijf, in de eerste plaats. Ik volg de actualiteit en houd er meningen op na die ik in 'real life' blijkbaar niet genoeg kan ventileren. Ook vind ik dat zo'n blog een kans biedt om ongestoord, maar toch niet volledig anoniem, wat dieper op de dingen in te gaan; om te 'oefenen'. De steeds oppervlakkiger wordende maatschappij kan elk beetje diepgang best gebruiken, ben ik van mening. Een watchdog en dus geen zoveelste lapdog, dat wil ik zijn.
Met mijn blog wil ik ook aanklagen dat er een algemeen aanvaard klimaat bestaat van debilisering waarin niets (vb. de nieuwe bril van Kris Peeters) gelijk is aan iets, en iets (vb. Darfour, "the clash of civilizations", het klimaat) schijnbaar gelijk is aan weinig of niets.

(Ook zeul ik inderdaad een ego met me mee dat ik moet 'soigneren' om gelukkig te kunnen zijn. Dat zeg ik in alle eerlijkheid en zonder enige ironie. Wie evenwel een beetje oplet, weet dat ego's niet echt hét probleem zijn van deze tijd.)

Maar net omwille van die uitgesproken meningen blijft bloggen wat moeilijk liggen voor 'het grote publiek', of toch wanneer een onbekende het doet, iemand 'zonder maatschappelijke rol'. Want als u in 2009 iets 'inhoudelijks' wil doen, heeft u daar per definitie credibiliteit voor nodig, zoniet bent u een aansteller of een lastpost. Wanneer een politicus blogt is het dus wel oké, want een bloggende politicus stelt zich niet aan.

Terwijl ik net vind van wel, eigenlijk. Iemand die aan politiek doet, stelt zich in mijn ogen op zich al aan. Maar omdat politiek altijd al 'overal' is geweest wordt daar door de mensen niet meer op die manier over gedacht. Hetzelfde geldt voor de motard die het nodig vindt luid op te trekken en daarmee te kennen geeft dat iedereen mag weten dat hij een motard is. Hetzelfde geldt intussen zelfs voor de veertienjarige 'emo' met de zwartleren vest die vindt dat hij recht heeft om te zijn wie hij denkt te willen zijn en daar geen commentaar op wenst te krijgen.

Moet ik doorgaan?

In deze tijden waarin 'alles (wat in onze kraam past) kan', waarin iedereen met de "vrije meningsuiting" koketteert, wordt de niet eens zo lang geleden verworven kritische zin opnieuw taboe. Een onbekende twintiger met een 'gedacht' wordt dan al wat makkelijker een aansteller genoemd, terwijl een meisje met vijf piercings in haar gezicht geen commmentaar hoeft te vrezen omdat 'de mensen' denken dat dat "toch normaal is in deze tijden en dat zij als oude bokken maar een oogje moeten dichtknijpen omdat ze anders niet meer 'mee' zijn, ook al hebben ze er stiekem wel hun mening over, hoor, maar dan enkel binnenskamers om niemand te bruskeren".

De (potentiële) diepgang, dus: dat is wat bloggen tot een heikel thema maakt. Diepgang is niet meer van deze tijd, komt arrogant en misplaatst over, terwijl oppervlakkigheid en afbraakpraat (ik denk zomaar opeens aan Dag Allemaal) maatschappelijk aanvaard zijn en enkel weggepropt in de marge op kritiek worden onthaald.

En met mijn blog heb ik de intentie om die immer rijzende oppervlakkigheid intifadagewijs met stenen te bekogelen, zij het dan op een (voorlopig) bijzonder kleinschalige manier. V. heeft misschien in zekere zin diezelfde intentie met zijn blog, al zou het kunnen dat hij zich dat zelf nog niet met die woorden realiseert. Of hij kan natuurlijk ook bloggen om nog een totaal andere reden.

Hoe dan ook: ik lees zijn blog.

"Ga daarmee naar den oorlog," zou een oud en wijs man zeggen

2009-10-19T17:50:00.009+02:00

In de reeks "eigenlijke non-events die weliswaar aandacht verdienen, maar dan wel liefst de juiste soort aandacht": Bo (14) pleegt zelfmoord omdat ze haar liefdesverdriet niet verwerkt kreeg.

De feiten, als ik De Standaard van dit weekend goed lees: Bo begint in juni een relatie met Tim, samen met Tim's familie gaat ze in augustus op vakantie, na de reis maakt Tim het uit en Bo begint minder te eten, heeft liefdesverdriet, om uiteindelijk zelfmoord te plegen in haar slaapkamer.

'Slik'.

En helemaal 'slik' als je de berichtgeving hierover leest. Kritiekloos. Alsof het heel erg is, deze toestand. Dat pubers met allerlei vragen zitten en niet genoeg opgevangen worden, dat verhaaltje voor de duizendste keer. Datzelfde wiegeliedje opnieuw, waarin de dode zonder aarzelen het grote slachtoffer wordt en de 'ander' meteen maar de dader.

De moeder, die in De Standaard geïnterviewd wordt, gaat hier wat graag in mee (want het is de journalist die de invalshoek bepaalt) en laat ondermeer het volgende optekenen: "We hebben het één keer over haar liefdesverdriet gehad. Ik hoorde dat ze er met anderen meer over sprak. (..) Ze begon minder te eten. (..) We keken 's avonds samen naar 'David' en 'Thuis'", en ronduit pijnlijk (en belachelijk, vind ik): "Tim heeft schuld aan de zelfdoding van mijn dochter. Niet omdat hij het uitmaakte met haar, wel omdat hij me niet op de hoogte bracht van haar zelfmoordplannen. Hij niet en ook haar vriendinnen niet. Ze hadden het me moeten vertellen."

Tsss. Dit is de wereld op zijn kop. Nu zal u maar eens die arme Tim of een van die vriendinnen zijn. Heilig zijn zij kennelijk niet, maar om echt te stellen dat hen iets te verwijten valt.. Die moeder valt, mijns inziens, veel meer te verwijten. Zij moet in de loop van Bo's opvoeding (mee) een klimaat hebben gecreëerd waarin het überhaupt denkbaar werd dat een meisje van veertien zelfmoord zou plegen wanneer ze liefdesverdriet had. Die moeder zou ik, zelfs zonder haar te kennen, een gebrek aan duiding durven verwijten, een gebrek aan kritische zin. Te veel naar 'David' en 'Thuis' kijken doet daar allicht sowieso geen goed aan.

Tenzij Bo zware psychische problemen had natuurlijk, dat zou alles veranderen. Maar over psychische problemen wordt er in dit interview niet gesproken.

Het is jammmer dat De Standaard niet kritisch ingaat op dit soort nieuws, maar voluit kiest voor een Dag Allemaalsfeertje waarin een thematiek als zelfmoord (bij jongeren) omwille van politiek correcte zeden zo goed gedijt. Dit soort nieuws verdient geen eenzijdig interview met de moeder van het slachtoffer, hierover moeten veel bredere opiniestukken geschreven worden waarin de debilisering van de samenleving wordt aangeklaagd.

Voor de volle negentig

2009-10-18T15:19:00.006+02:00

Oh, wat voel ik mij onbehaaglijk als ik alle 'commerce' om mij heen zie. Iedereen probeert te verkopen, geld te scheppen, zieltjes te winnen. Ik moet eens proberen op een rijtje te zetten wat ik zelf zoal in de aanbieding heb.

(Trouwens: ik heb het hier niet noodzakelijk over tastbare goederen, ook al is het opbod aan sensationele verhaaltjes in de roddelpers het concrete uitgangspunt voor dit bericht - 'boekskes' die dus wel iets tastbaars zijn.)

Ik verkoop mezelf als mens. Het totaalpakket. Niet enkel mijn lichaam, want dan was ik wellicht een prostitué, wel mijn lichaam én geest, én mijn 'ziel'. Aan de hoogste bieder, diegene die mij het liefst wil, diegene die het meent. Niet dat ik daarmee echt goede zaken doe, jammer genoeg.

Vriendschap heb ik te geef. Als u mijn vriend wil zijn en ik vind u leuk, dan hébt u mij. Voor de volle negentig, laat ik zeggen. Voor veel mensen is dat wat veel. Die mensen vallen af. Niet definitief, maar wel op dat allerbelangrijkste niveau. Zij kunnen wel vrienden zijn, maar geen 'soulmates' om het zo te zeggen. Met hen zal ik occasioneel over voetbal praten, als u mij begrijpt.

Occasioneel samenkomen om over voetbal te praten, dat is als hébben voor de volle vijftig, in mijn optiek. Voor sommigen ligt dat misschien anders.

Als ik u mijn vriendschap schenk (en ik krijg er uw vriendschap voor in ruil) dan komt u meer over mij te weten dan Dag Allemaal ooit over Helmut Lotti te weten zal komen. Obsceen veel, kortom, maar in dat stadium van vriendschap kan u daar wel mee omgaan. En anders kunnen we het natuurlijk ook gewoon over de Jupiler Pro League hebben, als u begrijpt wat ik bedoel. Maar dan wel maar ééns per maand als het niet deert. En na verloop van tijd helemaal niet meer, als het opnieuw niet deert (maar dat zal het in dat geval wel niet).

Enkele losse woorden, als u nog volgt: verwachtingen - conventies - "hoe er mee om te gaan" - kneuterigheid - tradities - voorbeelden - een 'eigen weg' - de angst voor het onbekende, en dergelijke.

Ik kom er nooit echt uit, maar zit er vaak dichtbij. Ooit pak ik het vast met beide handjes en doe ik er iets meer mee dan erover te schrijven als een exibitionistische blogger.

Hier spreekt Fons van het Zilverfonds

2009-10-16T22:02:00.008+02:00

De pensioenleeftijd naar 67 in Nederland. Klinkt 'hard', die beslissing. Klinkt oud, 67. Maar de uitvoering van dat plan is nog niet voor morgen. In 2025, pas dan is het zover.

Op Wikipedia vind ik een lijst van mensen die nu 67 zijn, geboren in 1942, maar die lijst staat vol artiesten en artiesten gaan niet op pensioen. Tenzij je Panamarenko heet.

Paul McCartney. Harrison Ford. Aretha Franklin.
Ook twee mensen van eigen bodem die je niet onmiddellijk artiesten kunt noemen: Roel Van Bambost en Jacques Rogge.

Toeval. Beide waren ze recent nog in het nieuws. Van Bambost omdat hij met.. pensioen ging. Mooie leeftijd heeft hij daarvoor. Rogge omdat hij doorgaat als IOC-voorzitter. Bewonderenswaardig.

Zelf ken ik een aantal mensen die ongeveer 65 zijn. Allen zijn ze intussen reeds jaren op pensioen. Zodanig zelfs dat ik me niet eens kan voorstellen dat ze nog aan het werk zouden kúnnen zijn. Daarvoor zijn ze toch te oud! Die perceptie.

Hoewel, te oud. Als ik zie waar die mensen hun dagen nog mee vullen. Sporten, reizen, bijna een 'tweede jeugd' doormaken, zo lijkt. Een mens krijgt niet bepaald de indruk dat ze versleten zijn na decennia van werken. Soms krijg je zelfs de indruk dat ze te vroeg met werken gestopt zijn, dat ze nog bijzonder inzetbaar zouden kunnen zijn.

Maar mag je raken aan dat pensioen? Hoe weet een snotneus van 22 wat het betekent om veertig jaar gewerkt te hebben? Delicate kwestie.

Het zijn de zelfverklaarde 'progressievelingen' die me storen. Ze zijn 55 en zijn niet zozeer toe aan hun pensioen, nee, ze hebben vooral veel zin om, inderdaad, te reizen, te sporten, afstand te doen van alles wat op hen wéégt. En om dat te bereiken moeten ze zo snel mogelijk op pensioen. Voor hun 60 als het even kan. En dat allemaal in de wetenschap dat ze waarschijnlijk kerngezond blijven tot hun 90. Want ze worden allemaal 100 jaar.

Veertig jaar pensioen is evenwel van het goede te veel. Want wie gaat dat betalen, lieve sportievelingen annex wereldreizigers?

Het hoofdgerecht

2009-10-15T19:51:00.005+02:00

"Hey," zei hij zelfverzekerd.
"Ooit was ik een loser, nu praat ik elke vrouw die ik wil in mijn bed. En ik wil jou. Niet omdat ik van je hou, maar gewoon om te bewijzen dat ik wel degelijk iedereen kan krijgen."

"Zie je deze emo-bles. Die doet 't 'm. Voel je ze al een beetje fladderen, de vlinders in je buik? Of zijn het voorlopig nog rupsen - haha?"

"Humor is belangrijk. Originaliteit. Jij bent een mooie vrouw en ik ben zeker niet de eerste die je dat vertelt. Daarom vertel ik je iets anders. Je ruikt lekker. Je draagt een geur met je mee die me terugvoert naar een van de mooiste herinneringen uit mijn jeugd. Het is een onbestemd gevoel, maar ik voél het. Ik associeer jouw met dat onbestemde geluk. Jij maakt me blij."

"Wil je iets drinken? Je weet wel waar ik op aanstuur, maar wil je ook los daarvan niet gewoon heel eventjes iets drinken? Ik kom hier vaak en ik kan je de pinacolada aanraden. Die is zó goed hier. Daar ga je helemaal van zweven."

"Je hebt lachende ogen. Ik hou van de manier waarop je haar valt, met die lok voor je rechteroog. Beetje sixties, heel retro, maar toch eigentijds. Tijdloos eigenlijk. Tijdloze klasse."

"Als jij praat, hang ik aan je lippen. Dat zeg ik niet tegen iedereen hoor, ik praat nu tegen jou. Jij bent speciaal voor mij, ik koester jou."

"Dat jij mij maar niks vindt? Speel jij het hard to get?"

In een oogwenk trok ik de blonde sixties-pruik van mijn hoofd en duwde ze Richard La Ruina in het gezicht. Ik wist dat "de beste verleider van Europa" vanavond naar deze club zou komen en ik wist dat hij zou 'demonstreren', dat hij hier iedereen op hoge hakken zou lastigvallen.

De vermomming was af. Benen geïpileerd. Pruik. Eyeliner. Mascara. Ik was aantrekkelijk, kortom, misschien wat fors gebouwd voor een vrouw, maar als er één man in mijn vriendenkring de maten had om een grapje met La Ruina uit te halen, dan was ik het wel. Vonden mijn vrienden, vond ikzelf.

Het was gelukt. Hij wist niet waar hij het had. Mijn kale knikker maakte alles duidelijk in een snelheid die hij ondanks zijn flexibele brein niet dadelijk kon bevatten. Hij stond voor schut en iedereen staarde hem aan alsof hij gek was. Toegegeven: zo keken ze ook naar mij, maar dat deerde niet. Mijn show begon nog maar net.

"Het is de liefde," sprak ik tot La Ruina. "Niet de versiering die eraan voorafgaat. De liefde, die telt. Het graag zien, het houden van."

La Ruina wilde zich uit de voeten maken, maar twee handen grepen hem bij een arm en hielden hem staande.

"De liefde," zei ik opnieuw, "daar gaat het om tussen een man en een vrouw, tussen mensen. Ga jij maar kerstbomen versieren, ga jij het voorbereidende werk maar doen. Wij zullen aanbellen rond etenstijd en de kalkoen aansnijden. Samen genieten, van elkaar houden en gelukkig zijn. Ondertussen zal jij op je kamer aan je jeugd terugdenken. Met wat geluk zal je zelfs inzien dat je toen geen grotere loser was dan je nu bent. Met wat geluk zie je misschien zelfs in dat niet het voorgerecht maar het hoofdgerecht de weg is naar ware liefde. En als je dat begrepen hebt, mag je mee aanschuiven voor het dessert."

Bij wijze van 'origineel grapje' besloot ik vervolgens met La Ruina's eigen woorden te eindigen. De woorden die hij spreekt wanneer hij zelf een speedcursus heeft gegeven: "Dat is dan €500, alstublieft."

Hij betaalde nog ook, de loser.

Julian Plenti... doet vragen rijzen

2009-10-14T09:33:00.009+02:00

Als M. van goddeau mij vraagt om "Julian Plenti Is... Skyscraper" te recenseren, dan doe ik dat. Om hem een plezier te doen en omdat ik die cd op die manier gratis opstrijk.

Geloven dat mijn recensie er ook iets toe doet, doe ik echter niet en dat is een beetje wrang. Ik 'scoor' "Julian Plenti" voor mezelf in de wetenschap dat wat ik erover ga schrijven weinig of niks uitmaakt. De plaat is nu een maand of twee uit en elk print- en online magazine heeft er natuurlijk al uitgebreid aandacht aan besteed. Wat ik daar zelf dan nog aan toe te voegen heb, is bitter weinig om niet te zeggen helemaal niets. Want iedereen wéét alles al wat ik mogelijk zou kunnen schrijven.

Moet mijn recensie er dan komen omdat ik het zo leuk opschrijf? Zijn er misschien mensen die voor cd-recensies enkel naar goddeau surfen? Ik weet pertinent zeker dat beide vragen een 'nee' als antwoord hebben, want één: als recensent ben ik maar een achtergrondfiguur en moet ik in de eerste plaats over de cd in kwestie spreken in mijn beschouwing, en twee: goddeaulezers zijn per definitie ook lezers van minder 'obscure' media.

Stuurt Julian Plenti mij een bos bloemen wanneer ik zijn cd positief bespreek?

Wat zeggen u de namen Kindamuzik, Kwadratuur, Digg en Soundslike, om nog maar te zwijgen over het Amerikaanse Pitchfork?
Die kent u niet, zegt u? Maar dan leest u toch Rollling Stone, Q, Mojo of Oor?
Die al helemaal niet?
Rifraf? Humo, misschien?
U leest - stop daar onmiddellijk mee! - Bart Steenhaut in De Morgen?
U zegt dat muziek u eigenlijk niet zo bijzonder interesseert?
Laat dan maar zitten hoor, uw bezoek aan goddeau.

Of ik een egoprobleem heb?
Wel, uitgerekend die vraag houdt mij in deze kwestie het meest bezig.
En ook wel: is goddeau mijn team? Ben ik een (slechte) teamspeler?

Is er iets dat ik niet begrijp?

Het aards paradijs

2009-10-13T22:19:00.005+02:00

Allochtonen hebben soms streken. Ze kunnen zich gedragen als verwende kinderen. Ik heb dat van horen zeggen, maar verbazen doet het me niet, want er is heel wat met sommige van die mensen gebeurd.

Je hebt in de hel geleefd en wilde daar weg. Je droomde van het paradijs en op een mooie dag zou je er ook naartoe gaan. Vluchten desnoods. Alles riskeren.
Dat heb je gedaan en het is je gelukt. Door de mazen van het net. In je nieuwe land geraakt. Je nieuwe land, je paradijs.

Dat geen paradijs blijkt te zijn. Het valt wat tegen. Het 'westen' is fantastisch hadden ze je gezegd en nu je er bent heb je geen job, woon je in een klein appartement en ontmoet je geen nieuwe mensen. Je bent alleen.

Je hebt het koud en dat zeg je ook. Je bent arm en het OCMW weet het. Je mist je gezin en je hebt het schijt aan andermans kinderen.

Je verzet je tegen je stukgeslagen droom.

Sommigen hebben geluk: zij geloven in het hiernamaals. Ooit wordt het beter voor hen, ze moeten enkel wat geduld opbrengen. En zo is het inderdaad, want stel dat het niet zo was: wat maakte dit leven dan nog de moeite waard om überhaupt geleefd te worden?

Niets.

Maar de eenzame en ongelukkige mens is gemaakt om te relativeren en durft al eens een koran vast te pakken. Die leert hem bijvoorbeeld dat hij sowieso nog recht heeft op zijn zeventig - zijn het er zeventig? - maagden. Want als dit het paradijs niet is, dan is zijn volgende halte dat wel.

En met die gedachte kan hij leven. Ook al dreigt hij soms bijna zijn geduld te verliezen.

Maar zeventig maagden, jongens. Daar wil je desnoods wil drie ijskoude eeuwen op wachten. Toch?

Tien jaar duivensport

2009-10-12T18:32:00.006+02:00

Meningen, meningen, meningen.
Opinies ook wel.

Ik heb journalistiek gestudeerd en heb heel wat journalisten horen praten. Onderaan de ladder begonnen, opgeklommen, Douglas De Coninck van De Morgen en Humo geworden op een mooie dag. Alsof het een beetje meezat, ofzo.

Onderaan de ladder dus. Door weer en wind enzo. Afzien, zwoegen, regen, en dat allemaal voor de uitslagen van de duivensport in West-Vlaanderen. Ofzo.

Feiten, feiten, feiten, vrienden. Dat is waar je mee begint. Charleroi - Anderlecht: 0 - 2. Jeanne (68) valt van - (toepasselijk) - ladder. Felicé is een opblaaspop. Whatever. De kleintjes beginnen met feiten en moeten het met feiten blijven stellen tot ze 'aanzien' hebben. Een staat van dienst. Een naam.

Op dat moment zijn ze aan meningen toe. Opinies ook wel. In het slechtste geval een quizdeelname. Maar daar hebben ze jaren voor moeten zwoegen. Een vakman worden. Stielkennis opdoen. 'Métier' moeten verwerven.

Je komt er niet zomaar! Je moet de béste zijn!

Duivensport.

Ik heb germanisten namen en adressen zien ingeven in Excel. En niet de adressen van Shakespeare of James Joyce. Ik heb een burgerlijk ingenieur ramen weten lappen. Die man moest aan die ramen niets ontwerpen of berekenen. Ik ken een aantal journalisten die met kleine berichtjes het regiokatern van hun krant mogen vullen en dat misschien nog tien jaar zullen mogen doen.

Tién jaar.

De ladder dus.

Ik neem óf de lift óf ik laat de ladder voor wat hij is. In dat laatste geval kan ik dan ook niet uit hoogmoed naar beneden stuiken.

Sossen in de uitverkoop

2009-10-11T15:38:00.015+02:00

Establishment. Roept dat woord bij u ook enkel negatieve gevoelens op? Ik denk daarbij: "niks mee te maken", "van wegblijven", "vies", "CD&V".
"De sossen".

Wikipedia legt het woord als volgt uit: "(..) de gevestigde orde; de groep van personen die het geheel van institutionele, politieke, culturele, juridische en economische hefbomen in handen heeft, en deze macht uiteraard ook wenst te bestendigen. Ze hangt dus nauw samen met elites en kringen waarbinnen de leden ervan elkaar frequenteren."

De gevestigde orde. Macht. Elite. Jukkie.

Yves Leterme die zijn premierschap kwijtspeelt door hoogstpersoonlijk de scheiding der machten op te heffen.
Vlaams Belang dat gaandeweg tot het establishment is gaan behoren.
Uitgelekte mails waarin Caroline Gennez naar voor komt als een gehaaide zakenvrouw die haar hand niet omdraait voor "l'assassinat du prince".
Cynisme en berekening. Interne communicatie die dag en nacht verschilt van wat er "naar buiten" komt.
Macht.

Nog meer establishment, aldus Wikipedia: "De term kreeg sinds de jaren ’50, onder invloed van filosofen als Jean-Paul Sartre (foto) en Herbert Marcuse, een uitgesproken pejoratieve betekenis, en werd een sleutelbegrip in de maatschappijkritiek van de naoorlogse Europese linkerzijde. Anderzijds heeft de kritische beweging ook een rechts-populistische tak en werd politiek zelfs een beduidende factor, met o.m. Pim Fortuyn in Nederland, Jean-Pierre Van Rossem in België en nadien het Vlaams Blok (het huidige Vlaams Belang), dat zich vooral tegen het Belgisch establishment keert, als emanatie van de Franstalige dominantie over de Vlaamse meerderheid."

Iets vies dus, kortom, en daar maakt nu ook sp.a (afstammelingen uit die kritische linkerzijde) deel van uit. Al veel langer natuurlijk, maar nu (en dan speciaal dezer dagen) toch wel zeer nadrukkelijk. Nu links en rechts in feite amper nog bestaan en elke winkel - van welke gezindte ook - wat graag de commerciële strijd aangaat om zijn 'unieke' waren te verkopen, terwijl die waren in werkelijkheid nauwelijks verschillen van de waren van de concurrentie. CD&V is de GB, Open vld de Delhaize en sp.a is de Colruyt. Rode prijzen à volonté en als u een product op een ander goedkoper vindt, mag u meteen bellen. Dan wordt de prijs onmiddellijk verlaagd.

Omdat de sp.a als partij geen profiel meer heeft en wanhopig is. Zich daarom voor de voeten van de verbauwereerde kiezer gooit die niet houdt van dergelijk "gedoe" en liever gewoon iets meer betaald bij pakweg de GB, voor zijn part. Daarin verschillen supermarkten wellicht van politieke partijen. Als de prijzen bij een partij té laag zakken, voelt de kiezer zich in zijn eer gekrenkt en keert hij die partij de rug toe.

Niemand voor de aanvoerdersband

2009-10-10T12:38:00.014+02:00

Al mijn lof voor de moedige mening van Luckas Vander Taelen met betrekking tot het multiculturalisme in Brussel, zoals u hier gisteren al kon lezen. In de "Phara"-uitzending van 6 oktober doet Vander Taelen zijn De Standaard-opiniestuk nog eens over en gaat hij er zelfs nog dieper op in (hij zegt letterlijk dat "zero tolerance" een belangrijk thema is, over de partijgrenzen heen). Gevraagd naar de nakende voorzitterverkiezingen bij zijn partij, Groen!, zijn zijn antwoorden evenwel opvallend ontwijkend, daardoor contrasterend met zijn pertinente mening over multiculturalisme en dus ook behoorlijk teleurstellend.

Groen! heeft het niet onder de markt in haar zoektocht naar een nieuwe voorzitter. Kamerlid en half boegbeeld Meyrem Almaci ziet de job niet zitten omdat ze moeder is van een kind van twee, West-Vlaming Wouter De Vriendt bedankte al eerder voor de eer en ook de doorgaans bijzonder kritische Luckas Vander Taelen is niet voor een voorzitterschap te porren. Vander Taelen geeft daarvoor zelfs geen "serieuze" argumenten, nee, "it's a hell of a job, je moet daarvoor meerdere dingen tegelijk kunnen en het is geweten dat mannen daar minder goed in zijn dan vrouwen."

Dat hij door de lezers van De Standaard tot de meest geschikte kandidaat voor de job werd verkozen, neemt Vander Taelen met een kwinkslag en - "omdat het mij voor de gelegenheid goed uitkomt" - "met een serieuze korrel zout". Hij geeft beleefd te kennen "gevleid" te zijn, maar heeft al veel langer voor zichzelf beslist geen voorzitter te willen worden, waarna hij vervalt in het clichématige discours dat daar wel moét op volgen.

Dat het tijd is voor een nieuwe generatie, de aflossing van de wacht en dat hij er veel vertrouwen in heeft, om maar te zwijgen over jonge honden, frisse ideeën en een nieuwe wind. Daar komt het allemaal op neer en dus wordt de grote vraag alleen maar vrolijk doorgeschoven. Een persoonlijke voorkeur voor de nieuwe voorzitter heeft Vander Taelen vanzelfsprekend dus helemaal niet ("geen tijd gehad om daarover na te denken met die heisa over mijn column") en hij beroept zich op de principes van zijn partij die voorschrijven dat een voorzitter democratisch door de partijleden verkozen moet worden.

Nu, dat is allemaal goed en wel en het is Vander Taelens volste recht om zich geen kandidaat-voorzitter voor zijn partij te stellen, maar een échte reden voor zijn niet-kandidatuur krijgt zelfs Phara er niet uitgepeuterd.

Zelf heb ik echter het vermoeden dat Luckas Vander Taelen vooral verzwijgt dat politiek voor hem in feite maar een dééltje is van zijn bezigheden. Hij is als de goalgetter die in de tachtigste minuut invalt en zijn team met een doelpunt aan de overwinning helpt, maar de aanvoerdersband zal hij nooit dragen. Het voorzitterschap van een politieke partij is dan ook uit den boze, want een dergelijk engagement vraagt zo veel van een persoon dat zijn of haar andere activiteiten (omzeggens het opvoeden van kinderen of - in Van der Taelens geval - het verfilmen van het boek "Arm Wallonië", zijn docentschap aan de Erasmushogeschool Brussel en zijn bezigheden in het theater) erbij moeten inschieten. En om dat alles zomaar op te geven vindt Vander Taelen zijn partij niet belangrijk genoeg, als puntje bij paaltje komt.

Links anno '09

2009-10-09T22:37:00.010+02:00

"Luckas Vander Taelen klaagde vorige week (http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=5D2FRJ8M) de gettovorming en normloosheid in Brussel aan. Vindt u het goed dat een linkse politicus wijst op de beperkingen van het multiculturalisme?"

Dit is de vraag, en ik heb ze geleend bij Pascal Digital. Op diens blog staat ze in de vorm van een poll en als antwoordmogelijkheden zijn er "ja", "nee", "multiculturaliteit kent geen beperkingen" en "geen mening".

Ik heb "ja" geantwoord. Natuurlijk vind ik het goed dat een linkse politicus wijst op de beperkingen van het multiculturalisme. Als er iets is dat linkse politici dezer dagen moeten doen is het dat wel, zij het op een meer genuanceerde manier dan de rechterkant het graag verwoordt. Vander Taelen weet waarover hij spreekt en het siert hem dat hij over de (politieke) eerlijkheid en het lef beschikt om zijn pertinente mening uit de doeken te doen. Over de partijgrenzen heen.

Want waarom zou het thema van de multiculturaliteit per definitie aan de rechtervleugel van het politieke landschap toebehoren? De linkerzijde heeft te lang willen uitdragen dat allochtonen in no time onze nieuwe, beste vrienden konden worden, als we er zelf maar werk van maakten. Progressieve dertigers die er op kicken de Turkse buurtwinkel plat te lopen zonder daarbij ooit een iets diepgaandere babbel met de uitbater aan te knopen, u kent ze wel. En zich dan op de borst kloppen dat ze de integratie van die mensen bespoedigen door bij het betalen altijd vriendelijk te lachen. Maar zo werkt het niet.

De echte progressieve, linkse stem heeft het anno 2009 wél gewoon over de problemen met allochtonen in bepaalde wijken. Omdat het de waarheid is en omdat het geen zin heeft die waarheid te negeren. En dat er daarbij over normen en waarden gesproken wordt, is niet meer dan normaal. Het is een andere misvatting om te denken dat die twee woorden eigendom zijn van de CD&V.

Maar wat is dan nog links en waar wordt het rechts? Het wordt rechts op het moment dat de feitelijke waarheid geweld wordt aangedaan. Het moment waarop een kleine diefstal een gewapende overval wordt genoemd, het moment waarop drie allochtone jongeren die samen over straat lopen plots het etiket 'bende' krijgen opgekleefd. En het is links, progressief, om de waarheid nuchter onder ogen te zien en ze niet te negeren of te verdraaien. Problemen zijn problemen en de lange baan is lang maar vroeg of laat draaien we ze toch op.

Of zoals Vander Taelen het in zijn opinie zelf omschrijft: "Het is de verdienste van links geweest om meer aandacht te vragen voor discriminatie en sociale achterstand. Het probleem ligt jammer genoeg dieper: we zijn bang geweest om onze waarden op te dringen aan allochtonen. Die waarden zijn mij echter te dierbaar om ze verloren te laten gaan."

Mij ook.

Une bêtise

2009-10-08T17:53:00.004+02:00

Waarom heb je dat gedaan, Junior? Je eigen kind, je grootmoeder?

Ook al een pianist vermoord, Junior. Gestampt en geslagen, dood achtergelaten. Je hebt een spoor van bloed door zijn huis getrokken en bent er daarna met zijn auto vandoor gegaan. Waarom, Junior?

Je stottert, Junior. Een triest feit dat volledig verklaart waarom je mensen vermoordt. Je zal maar eens een stotteraar zijn in deze wereld. Of je zal maar eens vermoord worden door een stotteraar.

Je zal maar eens vermoord worden.

Hoe leef je daarmee, met stotteren? Hoe leef je daarmee, met vermoord worden?

Wat zou je antwoorden als je kon praten, Junior? Dat een moord voor jou zoiets is als een diefstal voor mij? Ik heb cd's uit hun plastic verpakking gehaald en onder mijn trui gestoken, Junior, jij hebt mensen gedood. Staan wij quitte?

Geen kwaaie jongen. Beetje op zoek naar wie hij was en wat hij wilde. Ja, hij had die moord gepleegd, maar dat was toén. Hij was veranderd. Een goeie papa. Zeggen zijn vrienden.

Die pianist? Une bêtise. Zijn grootmoeder? Verkracht. Zijn dochtertje? Onaanvaardbaar. En Junior? Drugs aan't dealen aan het casino van Oostende.

Welja.

Dick Advocaat heeft een pacemaker

2009-10-07T20:56:00.010+02:00

Franky!

(Ok, laat ik de Jan Mulder in mij eens naar bovenhalen.)

(Geweldige man trouwens, Jan Mulder.)

Dus: Franky!

Frank Vercauteren is een klasbak, een topper, een man die zijn bést doet. Frank heeft alles geprobeerd en hield de eer aan zichzelf op exact het juiste moment. Het moment waarop hij het beu was, met name. Het moment waarop hij het niet meer zag zitten om de goedbedoelende L.O.-leerkracht te zijn van een ongeïnteresseerde groep zestienjarigen.

Hij nam de beslissing niet na, maar tijdens de wedstrijd. Hij wilde choqueren. Frank maakte een statement en gaf daarmee aan nog liever werkloos te zijn dan één dag langer in het Belgische circus mee te draaien. De leeuwen bleken ontembaar, de zeehonden kopten de bal niet door maar over de hoepel en de trapezisten namen onverantwoorde risico's. Dat er geen doden vielen had enkel met een onverklaarbare portie "mazzel" te maken.

Frank nam ontslag omdat hij geen zin meer had in nog eens zo'n busrit naar de H(eiz)el, waarbij sommige Rode Duivels het herhaaldelijk te bont maakten. Hij zag het niet meer zitten om nog langer als een moeder op de spelers toe te kijken. "Antony, geef Moussa zijn game boy terug", of "Sébastien, laat Stijn nu eens rustig zijn Jommeke lezen." Het was te vaak gebeurd. De maat was vol.

En dat de directie niet optrad, stak natuurlijk ook. Fellaini verdiende, wat Frank betreft, wel vijf avondstudies, maar de directie zag het gedrag van de Belgische Marokkaan door de vingers. Positieve discriminatie? Of neem Logan Bailly die wel eens met een diadeem - u leest: een diadeem - op training verscheen. Moest allemaal kunnen volgens directuer François "lsd is my middle name" De Keersmaecker.

Maar niet voor Frank. Hij sprak een andere taal, wilde er écht werk van maken en nam, naar eigen zeggen, geen lsd. Met zijn verstand bleef hij tot het laatste moment volledig bij dat groepje pubers dat hij zo graag aan een prijs had willen helpen, als het even had gekund, maar zijn hart vertelde hem steeds dwingender dat hij meer plezier zou hebben aan een leuke, gemotiveerde klas, desnoods enkele jaren en evenveel niveaus lager, maar met meer inzet.

Frank volgde zijn hart, werd een held en wacht nu op een nieuwe uitdaging. De openbare vervoersmaatschappij MIVB zou hem al voorgesteld hebben (tijdelijk) ombudsman te spelen op bepaalde metrolijnen tijdens de spitsuren. Frank houdt zijn antwoord daarop voorlopig in beraad.

Een aficionado van professionele dwarskijkerij

2009-10-06T08:37:00.009+02:00

Wat een vreemd interview met Steven Van Herreweghe in de Humo van vorige week. Het lijkt wel de neerslag van een bezoek aan een therapeut. Natuurlijk weet ik dat journalist (rv) exact dat effect beoogde, hij wilde ongetwijfeld "de andere kant" van Van Herreweghe belichten, maar in dit interview komt het er zo dik op te liggen dat een mens zich alleen maar kan afvragen waarom hij die ándere Van Herreweghe nooit eerder te zien kreeg, en meer bepaald: waarom de presentator zich op tv dan van zo'n façade bedient, als hij in essentie toch maar gewoon een "twijfelaar" is en een "onzekere boer uit Aalst".

En het is zelfs niet zo dat die persoonlijke en verrassende ontboezemingen zomaar terloops in het interview opduiken om daarna weer plaats te maken voor dolle pret zoals je die van Van Herreweghe denkt te kunnen verwachten. Nee, het hele artikel wordt aan deze iet of wat diepgaande kapstok opgehangen en tussentitels als "De twijfelaar en "The A-Team" (over, rara, melancholie en nostalgie) winden er ook bepaald geen doekjes om.

Nu moet u begrijpen dat ik het in weze niet over Steven Van Herreweghe heb als ik een interview met hem bespreek. Het gaat 'm hier in de eerste plaats om Humo's (rv) die zichzelf in de inleiding van dit interview een "aficionado van professionele flauwekul" noemt (waaruit dus zijn appreciatie en interesse voor het "werk" van Van Herreweghe voortkomt), maar die, naar mijn aanvoelen, bij de gemiddelde Humolezer vooral geboekstaafd staat als de dwarskijker achter Dwarskijker en bijgevolg als zélf een man van veel melancholie, nostalgie en misschien ook therapie.

In dat licht vermoed ik dan ook dat dit interview met Van Herreweghe niet zozeer een waarachtige blik werpt op de persoon Van Herreweghe (natuurlijk wel ten dele), als wel dat het veeleer de vrucht is van een slinkse zelfprojectie van (rv) met betrekking tot de door hem bewonderde interviewee, van wie de journalist graag iemand wilde maken die hij misschien slechts ten dele is.

Want geef toe: als Van Herreweghe werkelijk de persoon is die in dat interview naar voor komt, dan zit die man met een fameuze identiteitscrisis, iets dat een mens niet zou vermoeden achter de grapjurk van een gastheer die hij momenteel elke zondagavond in "De jaren stillekes" neerzet. Als Van Herreweghe werkelijk is zoals uit dit interview blijkt, dan raad ik hem persoonlijk aan op korte termijn iets "diepgaandere" tv-programma's te gaan maken waarin hij zijn ware gelaat kan laten zien. Óf hij zou ook volledig kunnen stoppen in de media, maar dat zou dan wel zonde van zijn talent zijn, meen ik. Want hoewel zijn "onzekerheid" zijn talent schijnbaar bijna dreigt te overschaduwen: talent heeft Steven Van Herreweghe.

Maar tot nader order ligt een fin de mediacarrière voor Steven dus niet in de lijn van de verwachtingen, omdat dit interview eigenlijk meer vertelt over de journalist van dienst dan over de interviewee.

Pol, de ethische code graag

2009-10-05T17:31:00.008+02:00

Kent u Yasmine? U weet wel, die zangeres annex presentatrice die "uit het leven stapte", enkele maanden geleden? Nooit van gehoord, zegt u? You gotta be kidding! Of verbleef u de laatste jaren op Mars?

Nee, ik ben maar aan 't "dollen". Deze fictieve dialoog kan u met geen enkele Vlaming voeren, of het zou Frank De Winne moeten zijn en zelfs die weet natuurlijk ook gewoon wie Yasmine is, of was. U weet trouwens niet alleen dat Yasmine dood is, u weet ook dat ze zelfmoord pleegde (iets met een touw en een boom) en dat ze een dochtertje achterlaat (een jaar of drie?). En u weet bovendien dat ze haar scheiding niet verwerkt kreeg, dat haar ex-partner de oorzaak is van alle onheil en dat Yasmine in navolging van pater Damiaan heilig moet worden verklaard. U vindt toch ook dat Barack Obama de nabestaanden een kaartje had moeten sturen met zijn oprechte deelneming? Dat de wereld, al was het maar heel eventjes, had moeten stoppen met draaien?

Wat ik wil zeggen is dat de Vlaamse media u en mij de afgelopen maanden platgeslagen hebben met sensationele en niet zelden fictieve "artikels" over Yasmine en alles wat van ver of van dichtbij met haar dood te maken had. Marianne Dupon (437.000 zoekresultaten op Google!) is daarbij als mens met de grond gelijk gemaakt en ik kan me, ondanks mijn ongebreidelde fantasie, niet voorstellen dat ze morgen graag met haar dochtertje naar de plaatselijke kermis gaat, waar ze dan kennelijk door honderden mensen (lees: onbekenden) vies wordt bekeken, als ze al niet uitgescholden wordt.

Het publieke leven van Marianne Dupon is voorbij door die mediahetze, maar dat had niet gehoeven, of zo bewijst toch het volgende feit. In Noorwegen, zo hoorde ik vanmorgen, wordt er door de media bijvoorbeeld niet op details rond zelfmoord ingegaan. Yasmine pleegt dan zelfmoord, zonder meer, want redenen worden niet of amper vermeld en de nabestaanden worden volledig uit het oog van de storm gehouden. Hun verdriet wordt hen niet afgepakt, hun privacy wordt gerespecteerd.

U leest dan dus níét wekenlang de goorste roddels en de laagste steken. U krijgt dan géén zondebok wiens kop u kan eisen, op wie u al uw agressies en frustraties kan loslaten. En, nog veel straffer in feite: de media zien hun oplage in die weken dus géén hoge vlucht nemen en moeten die hele zelfmoord, waar ongetwijfeld zo veel sappige verhalen achter zitten, genadeloos aan hun neus laten voorbijgaan.

Wel, daar sloeg ik nu van achterover om eerlijk te zijn. Dat er een land is waar er zoiets bestaat als een ethische code die voorschrijft dat het privéleven van mensen niet door de media met de grond gelijk kan worden gemaakt. Dat er geen sprake kan zijn van honderd bloeddorstige honden die zich rond één mankend lammetje verzamelen.

Pol Deltour, u weet dat u dat ook wilt.

Sp.a zonder bruis

2009-10-04T11:33:00.002+02:00

En dan moet een mens maar meteen de daad bij het woord voegen, zeker, eens hij die "sprong in het duister" gemaakt heeft?

Ik vat de koe bij de horens en ga uitgebreider in op iets wat ik gisteren in een Facebookstatus al aanhaalde. Ik schreef toen: "(Alexander Cornet) denkt niet dat de sp.a ooit nog op zijn stem moet rekenen en trekt zó'n ogen van het platte opportunisme, de machtsgeilheid en de absolute onwil en onkunde om fatsoenlijk aan politiek te doen bij nogal wat mensen in die partij."

Voorwaar een boud statement voor een notoire leftie als ikzelf, maar iedereen die het een beetje volgt zal wel op z'n minst een vermoeden hebben van waar (toch een deel van) de oorzaak ligt voor mijn stelling.
En van vandaag op morgen heb ik mijn mening nu ook niet in mijn kop gehaald. De precieze aanleiding ervoor ligt ergens jaren terug in de tijd, als er überhaupt al sprake kon zijn van een precieze aanleiding. Het enige dat ik me concreet herinner is dat ik in het verleden wel eens (gedeeltelijk) op de sp.a heb gestemd, maar dat ik dat bij de laatste verkiezingen, in juni, geenszins meer van plan was.

Er is in de loop van de laatste jaren (het post-Stevaertijdperk, zeker?) iets gebeurd met de sp.a als partij. De top is in een kramp geschoten en de socialistische topzwemmers zijn sindsdien enkel nog in staat zich met moeite drijvende te houden bij het verwoed watertrappelen. Dat het politieke landschap sneller dan oooit evolueert, heet dat dan, en dat de sp.a daarin zijn plaats moet zien te veroveren, maar er is meer aan de hand dan die clichématige analyse doet vermoeden. De sp.a heeft ergens onderweg zijn profiel en zijn karakter afgeworpen en dwaalt nu karakter- en uitdrukkingsloos door een niemandsland (een recept waar normaal gezien enkel de CD&V mee wegkomt).

Concrete aanleiding voor mijn Facebookbericht is evenwel een artikel over de Lange wapper uit De Standaard van dit weekend. Daarin wordt de Antwerpse burgemeester Patrick Janssens niet onterecht op de korrel genomen over zijn fameuze "bocht" in dat dossier (waarvan ik voorts echt het fijne niet weet hoor). Hoe dan ook: Janssens' "bocht" wijst op puur opportunisme en de burgemeester lijkt in de eerste plaats wakker te liggen van de kiezers die hij om deze affaire al dan niet zou kunnen kwijtspelen, om pas daarna aan het project zelf te denken.

En zonder hier verder op door te gaan, maar exact deze affaire Janssens illustreert wat er tegenwoordig misgaat bij de sp.a, een partij die zoekt naar een verklaring waarom ze het zo (relatief) slecht doet, die daarbij wild om zich heen stampt en die daarbij alles wat ze opbouwt onmiddellijk weer onderuithaalt.

En dan hebben we het dus nog niet eens over figuren als Caroline Gennez, Johan Vande Lanotte of Freya Van den Bossche gehad. Wat die laatste, bijvoorbeeld, weer laat optekenen in diezelfde Standaard is om als leftie for life de muren van op te lopen.

Maar daarover misschien later meer. Een blogbericht moet in principe niet langer worden dan een alinea of zes, of zo heb ik dat toch zelf al ondervonden.

Mic check

2009-10-04T10:52:00.001+02:00

Facebook. Een mens moet ergens beginnen en ik begin bij Facebook. Omdat het het uitgelezen kanaal is om u te bereiken en omdat ook ik er niet omheen kan. Zéker ik niet, zou ik zelfs zeggen.

Het idee heb ik gepikt van P. die via zijn Facebookaccount eveneens mensen naar zijn blog wil leiden, om aldaar in het beste geval een net iets diepgravendere conversatie op gang te brengen. Laat Facebook het lapmiddel zijn, de blog is wel degelijk het doel, tenzij u daar niks aan vindt natuurlijk, daarin bent u vrij.

Ik heb nog elders geblogd de afgelopen jaren, maar op die blog schuwde ik de openbaarheid, vond ik het vooral spannend dat ik hoegenaamd niet wist wie er precies meelas en raakte ik op den duuur gefrustreerd door het pseudo-contact met andere bloggers dat zich - omdat we elkaar niet persoonlijk kenden - vaak beperkte tot voorspelbare vormelijkheden.

Nee, dan heb ik met deze blog meer ambitie. Hier zal ik het in alle openbaarheid (en onder mijn echte naam) hebben over "mijn kijk op de dingen", zoals de media dat doen, betreffende maatschappelijke thema's zoals politiek, media en dergelijke. Als afgestudeerde journalist beschik ik daarvoor tevens over enige "credibiliteit", al klinkt dat woord wel bijzonder beladen en moet u de nadruk maar op de debiliteit ervan leggen.

En tegen u persoonlijk - ja, u daar - zeg ik: voel u vrij om mee te lezen en te reageren (zij het niet anoniem), als u daar zin in hebt. Voel u zelfs vrij zelf iets te schrijven en stuur uw teksten desgewenst door. Opnieuw: als u daar zin in hebt. Misschien kan en mag ik ze dan op deze blog posten, want hey: hoe meer (interessante en gefundeerde) meningen, hoe meer vreugd. Toch?

Welkom!